Tortona, 6 III 1940 
Uroczystość św. Marcjana 
pierwszego biskupa Tortony, męczennika

Do drogich Kleryków - Alumnów Filozoficznego Instytutu 
św. Tomasza (1) - instytutu naszego Zgromadzenia 
w Villa Moffa koło Bra

Dusz, dusz!
Łaska Boża i ten słodki pokój, który przewyższa wszelkie poznanie, niech będą zawsze z nami!
Jestem bardzo zadowolony, że mogę do was napisać, drodzy moi synowie w Jezusie Chrystusie, po raz pierwszy po mojej chorobie - w uroczystość naszego św. Marcjana. Chciałbym, żeby te słowa dotarły do was jutro - w uroczystość św. Tomasza z Akwinu, od którego wasz instytut chce przejąć ducha i naukę, podobnie jak przybrał nazwę. Św. Tomasz z Akwinu - to anioł szkół i teologii katolickiej, nasz mistrz i wódz!
Małe Dzieła Boskiej Opatrzności przyjmuje z najwyższym szacunkiem i z największą czcią encyklikę „Aeterni Patris” i lgnie całym sercem do zasad wyłożonych przez bardzo mądrego papieża Leona XIII, a w sposób szczególny do tego, co w przedmiocie studiów filozoficznych i teologicznych zarządzili, przedstawili alba radzili papieże przed i po Leonie XIII, oraz święta Kongregacja Studiów.
Dlatego, moi drodzy synowie, w kwestiach filozoficznych czy teologicznych będziemy się wiernie trzymać nauki wielkiego doktora - św. Tomasza z Akwinu i jego bardzo wiernych komentatorów.
Nauka filozofii będzie trwała nie mniej niż trzy lata, a dla przeznaczonych do nauczania tego przedmiotu jakiś rok dłużej; nauka zaś teologii przynajmniej cztery lata, a dla przeznaczonych do doktoryzowania się jakiś rok dłużej.
Jak innym razem powiedziałem: wielką i poważną potrzebą naszych czasów, o moi synowie, jest odnowienie sposobu myślenia przez wlanie weń idei słusznych, filozofii zdrowej, rzeczywiście chrześcijańskiej, teoretycznej i praktycznej, takiej jaką nam daje Kościół pod wodzą św. Tomasza z Akwinu.
Nic nie pomoże więcej sprawie religii, podobnie jak nie będzie żadnego fundamentu bardziej trwałego i granitowego dla wszystkich nauk, a najbardziej dla świętej teologii, jak filozofia czysta, zdrowa i dogłębna, oparta na wiecznej boskiej „skale, którą jest Chrystus - petra autem erat Christus”, jak filozofia ożywiona wielką miłością Bożą. 
Wszystkie studia, o moi drodzy, powinny być uważane u nas za środek do podniesienia myśli do Pana „Boga wszechwiedzącego - Deus scientiarum Dominus”, do lepszego służenia Bogu samemu i Kościołowi, do większego uświęcenia siebie samych i do przyjścia z pomocą naszym bliźnim.
Każda wiedza ludzka, a więc również filozofia, stałaby się niemądra, a nawet by nadymała, gdyby miłość Boża nie dawała jej należnego smaku duchowego i nie kierowała jej do właściwego celu.
Oby św. Tomasz pokrzepił nas na tym szlaku, na tej prostej drodze i pomnożył w nas, o moi synowie, tego ducha tradycyjnego w Kościele - naszej matce.
Dobrze napisał Jego Eminencja ks. kard. Schuster, arcybiskup Mediolanu, w książce „Liber Sacramentorum”, że szczególną chwalą św. Tomasza z Akwinu i cnotą najznakomitszą była głęboka miłość, jaką żywił do świętej tradycji Kościoła. On jakby został przez nią opanowany, tak że stał się jej najbardziej miarodajnym reprezentantem.
Jest rzeczywiście rzeczą trudną znaleźć w rocznikach chrześcijaństwa myśl bardziej oświeconą, taką która by odmalowała doskonałości duchów anielskich lepiej od Akwinaty, który na podstawie starożytnych ojców z cudowną precyzją podał ostateczny kształt naszej wiedzy o Bogu (2).
Kościół nadto uważa anielskiego doktora za miarodajnego i oficjalnego przedstawiciela swojej nauki i wiedzy o Bogu. W uroczystość św. Tomasza każe się nam modlić w ten sposób: „O Boże, który oświecasz i użyźniasz swój Kościół podziwu godną nauką i błogosławioną działalnością św. Tomasza wyznawcy, daj nam, prosimy, poznać jego naukę i naśladować jego czyny”.
Pragnę, żeby w uczelni i w salach wykładowych naszego instytutu filozoficznego był piękny obraz św. Tomasza i żeby 7 marca - w dniu, w którym zasnął w Panu wielki doktor po pełnym wyznaniu wiary i miłości do świętego Kościoła rzymskiego i otrzymał ostatnie sakramenty rozciągnięty na ziemi w popiele, pragnę - mówię - żeby 7 marca w tym drogim instytucie obchodzono uroczyście święto na cześć naszego mistrza.
Chciałbym wam powiedzieć więcej, o drodzy moi synowie, ale dziś jestem zmęczony, a jutro muszę ruszać w drogę. Będę kończył polecając wam, żebyście zawsze dobrze łączyli naukę z duchem pokory i modlitwy, z dobra intencją i prostotą serca. Chodźcie zawsze w obecności Bożej i pamiętajcie, co powiedział św. Tomasz: „że się naukę przyswaja lepiej u stóp krzyża niż z książek”.
Zechciejcie kontynuować modlitwę za Zgromadzenie i za mnie. Pozdrawiam, ślę słowa pokrzepienia i błogosławię z wielkiego serca ks. Cremaschiemu, ojcu duchownemu czy spowiednikowi, innym drogim księżom, wam wszystkim, a Także nowicjuszom oraz wszystkim przebywającym w Moffa.
Pan nasz i Matka Najświętsza niech wam błogosławią zawsze!

Wasz ojciec w Jezusie Chrystusie

ks. Alojzy Orione 
ze Zgromadzenia „Boskiej Opatrzności”

(1) W tekście włoskim: Istituto Filosofico Angelico.
(2) Takie było przekonanie ks. Orionego, choć zdaje się mało przemyślane.