Tortona, 22 II 1938

Do Kapłanów, którzy mają 
utworzyć „Małe Biuro Prasowe”

Najdrożsi w Panu, haka Jezusa Chrystusa i Jego pokój niech będą zawsze mami!
Cieszmy się, ba dziś mamy święta katedry św. Piotra w Antiochii, gdzie wierni najwcześniej zaczęli nazywać się chrześcijanami, to znaczy wierzącymi, zwolennikami, naśladowcami Chrystusa naszego Pana. Prawdę mówiąc, według dawnej tradycji, nie podważanej aż do XVI w., na dzisiejszy dzień nie przypada święto katedry w Antiochii, ale katedry św. Piotra w Rzymie - jedynej katedry, która stała się symbolem powszechnego prymatu powagi i jurysdykcji, jaką św. Piotr i jego następcy rozciągają z Rzymu na cały Kościół.
Mamy się też radować w Panu, ponieważ w dzisiejsze święta nasze małe Zgromadzenie otwiera w imię Boże swoje pierwsze „Małe Biura Prasowe”, oddając je pod opiekę Niepokalanej, Matki Bożej Najświętszej Maryi i św. Franciszka Salezego. Najświętsza Dziewica jest Matką i niebieską założycielką Małego Dzieła, a (św. Franciszek) Salezy z polecenia Stolicy Apostolskiej jest patronem prasy katolickiej. To on pierwszy jako misjonarz i uczony posłużył się prasą dla podtrzymania zdrowej nauki oraz w obronie prawdziwego Kościoła Chrystusowego i papieża.
Głównym zadaniem tego bardzo skromnego biura jest koordynowanie naszej prasy, żeby spełnić cel, dla którego powstały różne gazetki i biuletyny zarówno w Italii, jak i za granicą i są wydawane w wielu Zgromadzeniach. Następnie interesowanie się nimi, tak żeby były zgodnym głosem tego samego serca i tego samego ducha, chociaż będą się ukazywać w różnej formie i w różnych językach. To biuro prasowe będzie otrzymywać od przełożonych naszych placówek, lub też od osób do tego upoważnionych, takie informacje, które by chcieli przekazać do wiadomości wszystkim innym domom Zgromadzenia i publikować możliwie najobszerniej na chwałę Bożą w przychylnych nam dziennikach w Italii i za granicą, oraz żeby dobrodzieje mieli zawsze zachętę do niesienia nam pomocy.
Biuro ze swej strony będzie przesyłać do równych biuletynów wiadomości, korespondencje, krótkie artykuły. Posłuży to do nadania jednego swoistego kierunku prasie naszego Zgromadzenia i zachęci do wzmożonej pracy, a także ujednolici na polu prasy nasze nieznaczne siły - „siły bowiem zjednoczone są większe - et vis unita fortior”.
Nie wątpię, że Małe Dzieło i jego poszczególne domy dużo na tym skorzystają.
Na razie musimy się ograniczyć jedynie do tego, ale myślę, że „przy Bożej pomocy - Deo adiuvante” nie poprzestaniemy na pierwszym kroku. Ufam silnie Bogu i dużo się spodziewam po was, o moi drodzy. Jeśli spodoba się Bogu dać wzrost tej inicjatywie, wówczas z waszą wydatną pomocą, przy waszym chętnym, codziennym trudzie to bardzo skromne biuro prasowe stanie się szkołą naszych dzielnych publicystów, stanie się dziełem apostolstwa dobrej prasy naszego kochanego Zgromadzenia. Stanie się apostolstwem prasy „dla ludu - pro populo”, o czym od tylu lat marzyłem; stanie się apostolstwem prasy dla maluczkich, dla ludzi szarych, dla mas chłopskich, dla robotników, dziełem dobrej prasy dla pracowników, aby ratować lud.
Prasa jest wielką siłą, jest wielkim mówcą, który przemawia dniem i nocą, w miastach i osiedlach, nawet w górach i zapomnianych dolinach. Dokąd ta prasa nie dociera? Czyż to nie prasa kształtuje opinię publiczną, prowadzi do wojny albo do pokoju? O, ileż złego wyrządziła zła prasa! Ale też ile dobrego czyni prasa, gdy się znajduje w dobrych rękach, kiedy jest przeznaczona na służbę Bogu, Kościołowi, ojczyźnie.
Czy nasze Zgromadzenie może się nie interesować taką siłą? Czyż nie jesteśmy obowiązani posłużyć się nią „w sprawie ołtarzy i domów - pro aris et focis?” Przy pomocy prasy ludowej damy Chrystusa ludowi, a lud Chrystusowi.
To biura prasowe nie jest niczym innym, jak skromną izdebką. Stanowią je na razie lichy stolik, dwie ławki, papier, pióra i kałamarz; w górze na ścianie krzyż, obraz Matki Najświętszej i ks. Bosko; kilka książek - Pismo św., Dante, Manzoni. Jest to mały krok naprzód - jak widzicie - podobny do kroku dziecka. Nasze Zgromadzenie zresztą jest jeszcze bardzo małym dzieckiem! Ale początek już jest, nie traćmy ducha. Początek jest dobry.
Jutro zaś będzie to, czego zechce Bóg i czego będziemy chcieli my, jeżeli będziemy pracować na klęczkach, my - mali i pokorni u stóp Chrystusa i Kościoła. Rozpoczynajmy zatem w imię Boże, a początek będzie dobry.
Przede wszystkim teraz i na przyszłość ta nasza nowa prasa musi być przepojona wielką miłością Boga i braci! Ma być podjęta, żeby służyć prawdzie, oddychać tylko prawdą, bez odchyleń od niej kiedykolwiek. W treści i formie ma być ożywiona i opromieniona miłością Pana: „czyniąc prawdę w miłości - facere veritatem in caritate” (por. Ef 4, 15 wg Wulgaty). Powinniście żyć prawdą, trzymać się jej, służyć jej w całkowitym oddaniu i na wszystkie sposoby również piórem, tak żeby była ona żywa i olśniewała serca i umysły nasze oraz tych, którzy was będą czytać.
Działajcie i piszcie zawsze zgodnie z wiarą i nauką Kościoła; wiara i nauka Kościoła podaje nam prawdy objawione. Działajcie i piszcie tylko to, co uznajecie za prawdziwe, sprawiedliwe, szlachetne, prawe i zawsze piszcie pod dyktando miłości. We wszystkim i zawsze bądźcie wierni prawdzie, z mocą i w ewangelicznym duchu świętej i słodkiej miłości w Chrystusie.
Św. Paweł apostoł napisał w liście do chrześcijan Kościoła w Efezie: „ale byśmy czyniąc prawdę w miłości wzrastali we wszystko w tym, który jest Głową, to jest w Chrystusie - veritatem autem facientes in caritate, crescamus in illo per omnia qui est caput Chrisius” (Ef 4, 15 wg Wulgaty).
My więc, o najdrożsi synowie, i jako poszczególne osoby, i jako Zgromadzenie „powinniśmy wzrastać i robić postępy we wszystkich rodzajach naszej dobrej działalności - crescamus per omnia”, a także w apostolstwie prasy „w Nim - in illo”, który jest Głową - Chrystusem. Zawsze jednak, „czyniąc prawdę w miłości - veritatem facientes in caritate”, posługujmy się wszystkim, czego nam dostarcza Kościół, ojczyzna, teologia, filozofia, literatura, wiedza, sztuka czy to starożytna, czy nowożytna - nova et vetera. Korzystajmy ze wszystkiego i wszystko gromadźmy dla wzniosłych celów chwały Bożej, rozpowszechniania ewangelii, chrześcijańskiej kultury, dla obrony Kościoła, ojczyzny, rodziny i dusz, aby wszystko odnowić w Chrystusie, a także prasę - przez prasę.
Nowe wino należy przechowywać w nowych skórzanych workach, ale także stare wino należy wlewać do nowych worków, w przeciwnym razie worki popękają i wino się wyleje, mówi Pan Jezus (por. Mt 9, 17). Powiem wam, że jeżeli chcecie, żeby was czytano, i czytano z przyjemnością, jeżeli chcecie przenikać i zdobywać dusze i czynić dobrze, trzeba, żebyście umieli dostosować, tam gdzie należy, wiekową naukę Chrystusa do nowych, tętniących życiem form. Trzeba, żebyście używali form mile przyjmowanych przez czasy nowe - przez dzisiejszych czytelników. Język musi być prosty, adekwatny, będący w użyciu i bardzo żywy; zdania krótkie, błyskotliwe; wiadomości, korespondencje, artykuły krótkie, jak najkrótsze, zawsze z promykiem wzniosłego światła, z subtelną myślą, która pocieszy i podniesie ducha ku Bogu.
Co do zasad wiary i nauki Kościoła bądźcie wytrwali i niewzruszeni. Trzymajcie się normy: „w rzeczach koniecznych - jedność, w wątpliwych - wolność, we wszystkim - miłość - in necessariis unitas, in dubiis libertas, in omnibus caritas”!
Bądźcie zawsze dokładni i stawiajcie sprawy jasno. Unikajcie stylu przesadnego, form przestarzałych, które cuchną pleśnią. Bądźcie naturalni, a wasze wypowiedzi niech będą gorące. Przestrzegajcie form ścisłych i porywających w stosunku do słodkich i świętych miłości - Bóg, papież, ewangelia, Kościół, rodzina, ojczyzna, Zgromadzenie, a także - mali, ubodzy, świat pracy, lud.
Nie bądźcie opieszali w pracy, ale ochotni i szybko odpowiadajcie na korespondencję. Starajcie się stać w pogotowiu i niech to będzie waszą świętą pasją. Obok Bożej pomocy o wielkim sekrecie waszego powadzenia będzie stanowić wiara, praca, odwaga.
Bóg będzie z wami!
Żeby was nic nie oziębiło, żadna trudność nie zniechęcała i żeby wasza młodość i prężna siła pasterza Dawida nigdy nie została zgnieciona i zduszona przez kłopotliwą zbroję Saula, waszą tarczą niech będzie wiara, waszą siłą Bóg, któremu w pokorze służcie aż do ofiary z siebie. Niech Bóg dodaje wam sił w waszej codziennej pracy; ja również z serca ślę słowa pokrzepienia i błogosławię w Jezusie Chrystusie i Matce Najświętszej. Najoddańszy wam

ks. Orione
ze Zgromadzenia „Synów Boskiej Opatrzności”