Tortona, 6 XII 1937 
Wigilia św. Ambrożego

Do ks. Benedykta Galbiatiego, kapłana diecezji mediolańskiej, 
a przebywającego w Zgromadzeniu założonym 
przez ks. Orionego

Dusz, dusz!
Najdroższy Księże Benedykcie,
Niech Pan zawsze będzie z nami i niech rozpala w nas serce najświętszą miłością!
Piszę do ciebie po odmówieniu Jutrzni i Laudesów o św. Ambrożym (1) - w chwili gdy już przeżywam jego święto Drogi księże Benedykcie, wybacz mi, ze ci dotychczas nie odpisałem, ale teraz właściwie cieszę się z tego, bo przychodzę do ciebie ze św. Ambrożym (...).
Piętnaście dni temu, wracając z świętych rekolekcji w Rho, poszedłem złożyć uszanowanie Jego Eminencji ks. kard. Schusterowi, bo nie byłem jeszcze u niego. Przyjął mnie z taką serdecznością, że poczułem się prawie jakbym był niczym „w Panu - in Domino”. Myślałem i myślę nadal, że trzeba mi wreszcie skończyć z tym oszukiwaniem ludzi (2) i zabrać się z całą siłą do tego, żeby się stać porządnym człowiekiem i naprawdę należeć do Jezusa Chrystusa, a nie oszukiwać dłużej samego siebie, tylu dobrych ludzi i samego Kościoła św.
Rozmawiałem o tobie z Jego Eminencją, drogi księże Benedykcie; wszyscy jesteśmy ci bardzo życzliwi, tak jak wszyscy od lat cierpimy razem z Tobą. Pokrótce powiedziałem twojemu biskupowi wszystko, co Pan mi podsunął, żebym mu powiedział i naprawdę nie umiałbym tego powtórzyć, ponieważ, jak widzisz, to nie ja mówiłem, ale On - Pan Jezus. Ja tylko poruszałem językiem i słuchałem Go, a jestem przekonany, że słyszał Go również Jego Eminencja, w sercu którego przemawiał Jezus. Powiem ci tylko, że o jednej rzeczy, którą pamiętam, nigdy nie pomyślałem. I wystarczy!
(...) Ja jestem trochę, a nawet dużo starszy od ciebie, o drogi mój bracie księże Benedykcie, ale wyobraź sobie, że teraz mówi do ciebie twoja mama albo święta dusza - ks. kard. Ferrari, a nie ten biedny łachman, biedny grzesznik - twój brat w Chrystusie (...).
Kardynał zaś w swojej miłości i pokorze raczył mi towarzyszyć i przedstawić mnie osobom, czekającym w przedpokoju i mogę ci powiedzieć, że ja, który znam dobrze moją nędzę, czułem się bardzo zawstydzony i ledwie trzymałem się na nogach, jako że byłem przepełniony błogosławieństwem Bożym, które wówczas zstąpiło na mnie przez ręce biskupa i przepoiło mnie wewnątrz i zewnątrz najsłodszą miłością. Tylko było i jest mi przykro, że tak bardzo oszukiwałem ludzi i że w błąd wprowadziłem najwyższe władze Kościoła.
Módl się za mnie, drogi księże Galbiati; oby twoje modlitwy pomogły mi do nawrócenia prawdziwego, rzeczywistego, trwałego, bo tyle razy zaczynałem, ale potem, potem, mój drogi, z powodu mojej słabości następowało to, co mówi papież Urban VIII albo jeszcze lepiej św. Augustyn, a co się znajduje w dziękczynnej modlitwie po mszy św. „Gratiarum actio”. Obym żył zawsze i wyłącznie kochając Boga i ludzi, związany i zjednoczony z miłością Pana naszego ukrzyżowanego. Oby krzyż był dla mnie moim bogactwem i moją radością!
Czy wiesz, drogi księże Benedykcie, że Jezus ukrzyżowany jest ci bardzo życzliwy? Czy wiesz, że chce, żebyś mu oddał cały twój trud i twoją krew? Żebyś przeszedł, jako herold Jezus i to Jezusa ukrzyżowanego, przez całą Italię, sławiąc Jego krzyż i Jego miłość.
Idź do Mediolanu przyobleczony mocą Bożą i rozpalany ogniem Bożej miłości, daj chwałę Bogu.
Rozszerzaj serca i nieś je w ramiona i do przebitego Serca Chrystusa ukrzyżowanego. O to delikatnie z pokorną łagodnością prosi cię Jezus - powiedziałbym - błaga cię. Księże Benedykcie, powstań w imię Boże i bądź pokornym sługą Jezusa ukrzyżowanego. Za twoim pośrednictwem i w tobie przemówi Pan i wypowie słowo, ożywione miłością i krwią; będzie ono płomieniem rozpalającym serca i tłumy - światłem, które pociągnie dusze.
Dasz początek nowej wielkiej krucjacie - krucjacie męki Chrystusowej. Przede wszystkim i ponad wszystko ukażmy Pana Jezusa Chrystusa ukrzyżowanego. Nie ma innego zbawienia i innego życiu. Owszem, Pan Jezus chce królować, ale z drzewa; chce zwyciężać, ale w miłości; chce triumfować, ale w miłosierdziu. Wyniszczysz się w końcu ściśle złączony z Barankiem, wspomagany przez Matkę Najświętszą.
Odwagi! Po męsku, drogi księże Benedykcie! Prosię cię o to przez miłość Chrystusa ukrzyżowanego, proszę jako pokorny Jego sługa. Trzeba to prędka wykonać, bo Serce Jezusa jest rozdarte i jęczy, bo znajduje się w ucisku. Będzie to wielkie dobro dla Kościoła św. i dla naszej ojczyzny – Italii. Czas jest krótki. Nie ma innego ocalenia, jak ukazać przed narodami Jezusa Chrystusa i to ukrzyżowanego. 
Odważnie i po męsku, z zapałem zabierz się do roboty i daj początek nowej krucjacie, a Pan Bóg cię wspomoże. Załóż twój fundament na skale Kościoła, ukaż na nim Ukrzyżowanego i zwołuj do Niego wszystkich słowem ewangelii, które by była dla dusz ogniem i światłem pobożności (...).
Tu musiałem przerwać; w tym czasie otrzymałem twój list {...). Ja zawsze rozumiałem twoje intencje. Bądź spokojny i raduj się „w Panu - in Domino”, drogi księże Benedykcie.
Odwagi, mój bracie, oddajmy życie Jezusowi ukrzyżowanemu. Upodabniajmy się do Niego, wspierajmy się i wspomagajmy Jego dusze. Pan Jezus daje nam ogromne rzesze ludzi, żeby je zbawić. Jezus cierpi na krzyżu i woła: „Pragnę – sitio” {por. J 19, 28).
Mój księże Benedykcie, co będziemy robić? - Dusz, więcej dusz! O Maryjo, słodka Matko, Twój Jezus przenigdy już nie umrze z pragnienia. Oddamy Mu naszą miłość, naszą krew i wszystkie dusze naszych braci!
Czyż nie prawda, drogi księże Benedykcie? Ale tak, tak i to z największą radością, ofiarnie, w całopaleniu. Ściskam cię po bratersku - „in osculo Christi”. Twój

ks. Orione
ze Zgromadzenia „Boskiej Opatrzności”

(1)	W tekście włoskim przez pomyłkę znajduje się św. Antoni. 
(2)	Głęboka pokora podyktowała mu te słowa.