Buenos Aires, 12 VIII 1936

Do wszystkich członków Zgromadzenia

Dusz, dusz!
Niech żyje Jezus!

Najdrożsi moi Bracia w Jezusie Chrystusie,

Dzięki Bogu znalazłem czas, żeby napisać ten list, który należy odczytać któregoś dnia w czasie rekolekcji.
Pokój Pański niech będzie zawsze z nami!
Możecie sobie wyobrazić, jak bardzo jestem zadowolony wiedząc, że również w tym roku zebraliście się na świętych rekolekcjach, i jaką przykrość i ból przeżywam z tego tytułu, iż nie jestem razem z wami. Niech będzie wszystko dla miłości Bożej !
Dziękuję Bogu razem z wami; w tych dniach pamiętam o was częściej i z większym uczuciem. Szczególnie pamiętam o was przy ołtarzu. Proszę Ducha Świętego, żeby w tych dniach pomyślnych i bogatych w łaski oczyścił nas i uświęcił i żeby udzielał nam coraz więcej wiary, nadziei i miłości.

Jak dobrze wiecie, są to podstawowe cnoty naszego życia i jako chrześcijan, i jako zakonników. Oby Duch Święty mnie i każdemu z was dał wiarę żywą, nieskażoną, mocną i czynną, taką wiarę, która stanowi zespół cudów miłości Boga względem nas i która jest pierwszym krokiem do Jego miłości i miłości bliźniego. Wiarę świętych, wiarę Cottolenga, o którym spowiednik o. Fontana powiedział, że „ma więcej wiary niż cały Turyn”.
Biada nam - synom Boskiej Opatrzności, gdybyśmy nie mieli wiary, wielkiej wiary! Wiara jest podstawą całej budowy naszego Zgromadzenia, duszą, która musi ożywiać i wpływać na rozwój Małego Dzieła Boskiej Opatrzności. Pismo św. mówi, że człowiek sprawiedliwy żyje z wiary.
Synowie Boskiej Opatrzności ipso facto przestaliby być nimi, gdyby nie żyli z wiary. 
Wiara w Boga, który wszystko widzi i wszystkim rządzi, w Boga, który jest dla nas Ojcem, w Boga, który jest Opatrznością - od niej bierzemy ducha i nazwę - niech poszerzy, o moi bracia, nasze serca i niech się stanie najlepszym balsamem i pokrzepieniem naszego życia. Wiara, żywa wiara, da nam zadowolenie zawsze - w każdym momencie i w każdej okoliczności.
Oręż wiary jest wieloraki i bardzo potężny, ale jednym i z najskuteczniejszych oręży jest ufność w Najświętszej Maryi Pannie - naszej Matce. Ona sama, Matka Najświętsza, wystarczy, żeby nas wesprzeć i pozwolić nam zatriumfować z naszym Panem, a Jej Synem Jezusem Chrystusem. Wiary, wiary, wiary!
Cnota nadziei opiera się na Jezusie Chrystusie i na Jego ofierze i obietnicach. Oby Duch Święty w tych dniach pomnożył w nas tę krzepiącą cnotę i dał nam nadzieję mocną, niewzruszoną, najwyższą, która by nas prowadziła aż po bramy nieba. Jeżeli nie prowadzi tam, nie jest już cnotą teologalną, której tak bardzo potrzebujemy, aby się zbawić i nie być niegodnymi zakonnikami.
Ufajmy z wiarą: wyczekujmy mając nadzieję i żywą niewzruszoną wiarę. „W nadziei przeciw nadziei - In spe contra spem” (por. Rz 4, 18); „w Bogu nasza nadzieja, Bóg naszą nadzieją - in Deo spes nostra, Deus spes nostra!” (por. Ps 61 [62], 8).
Tylko taka nadzieja jest dobra. Domaga się ona, żebyśmy bardzo ufali, że za łaską i przy pomocy Bożej będziemy mogli modlitwą, pokorą, posłuszeństwem świętemu Kościołowi i przełożonym zwyciężyć, czyniąc konieczne wysiłki, naszych nieprzyjaciół wewnętrznych i zewnętrznych, wszystkie nasze wady.
Oby nasza nadzieja w Bogu, o moi drodzy kapłani, nie była ograniczona. Możemy i powinniśmy się wszystkiego spodziewać od Boga, który wszystko może i wszystkiego pragnie nam udzielić dla naszego dobra, bylebyśmy Go kochali i prosili klęcząc u Jego stóp i u stóp świętego Kościoła.
Kto ufa Bogu, nie zginie na wieki, powiedziała maja dobra matka, dobra dusza, nie wiedząc, że powtarza zdanie z Pisma św. Dodawajmy sobie często ducha w naszym posługiwaniu i powtarzajmy: „W Tobie, Panie, zaufałem, nie będę zawstydzony na wieki - In Te, Domine, speravi, non confundar in aeternum!” (por. Ps 30 [31], 2).

Miłości! Ty jesteś największa, ty jesteś królową wszystkich cnót - cnotą, która wieńczy wszystkie inne cnoty! Och, jakbym chciał mieć język wszystkich aniołów, serce wszystkich świętych i samej Najświętszej Dziewicy, żeby wam, o moi drodzy, wyjąkać słów kilka o miłości, to znaczy o najświętszej i nieskończonej miłości Boga względem nas, oraz o miłości do nas ludzi, o dowodach miłości, o trudach i ofiarach Jezusa podjętych dla nas, Jezusa, który cały oddał się nam „tej nocy, kiedy został wydany - in quo nocte tradebatur” (por. 1 Kor 11, 23), i pozostaje z nami? Polecił nam, żebyśmy Go kochali, tak że się wydaje, iż nas potrzebuje - iż potrzebuje naszej miłości.
Chciał też, żeby apostoł czystości i miłości, ten najbardziej umiłowany, dał nam definicję Boga najprawdziwszą, najlepszą i najbardziej pocieszającą: „Bóg jest miłością - Deus caritas est” (por. 1 J 4, 8). O miłości, która jesteś królestwem Boga i Bogiem, miłości najsłodsza, najświętsza, nieskończona, miłości - nasze życie i bicie naszych serc, pozostań zawsze z nami! Ty jesteś właśnie przykazaniem naszego Pana, dewizą Jego uczniów. Bez ciebie - rozumiemy to - jesteśmy niczym, a z tobą nawet pozbawieni wszystkiego, będziemy wszystkim. O miłości, pozostań zawsze z nami!
Przybądź, jako że jesteś największa i bezgraniczna. Przybądź, wielka miłości do nas, którzy jesteśmy mali, tak bardzo mali i potrzebujemy twojego ducha i twojego życia!
Przybądź i z wielkich grzeszników przemień nas w wielkich miłośników Boga i ludzi. Rozszerzaj nasze serca, święta miłości Jezusa Chrystusa, tak żebyśmy nigdy, przenigdy nie stawiali granic dla miłości Boga i bliźniego. Bądź Ty, o Panie, naszym jedynym i wiecznotrwałym Dobrem i spraw, żeby nic z tego, co jest na ziemi, nie mogło pomniejszyć naszej miłości do Jezusa, do Jego namiestnika, do świętego Kościoła, do dusz, szczególnie do ludzi najmniejszych i ubogich.
Niech małe Zgromadzenie stanie się jednym sercem i jedną duszą w życiu miłości i w praktykowaniu bratniej miłości, i niech tylko sławi Pana!
Ściskam was po bratersku - „in osculo sancto” i ślę wyrazy pokrzepienia wszystkim i każdemu z osobna. Módlcie się dużo za mnie. Pokój i błogosławieństwo Jezusowe niech będą zawsze z wami. Wasz najoddańszy w Jezusie Chrystusie i Matce Najświętszej

ks. J. Alojzy Orione
ze Zgromadzenia „Boskiej Opatrzności”