Podarek gwiazdkowy 1934

Do Zakonników i Zakonnic (1)
Małego Dzieła Boskiej Opatrzności

Łaska Pana i Jego pokój wyśpiewany przez aniołów nad grotą betlejemską niech będą zawsze z nami!
Najdrożsi moi bracia kapłani i wy, którzy mi jesteście synami w Chrystusie, a także i wy, zakonnice - dobre córki Boże; przybywam do wszystkich w Panu na słodkie święta Bożego Narodzenia. Przybywam, by wam powiedzieć dobre słowo, by was zapalić większą miłością Boga i miłością wzajemną i by dodać wam otuchy w służbie Bogu i duszom; przybywam, by wam złożyć najlepsze życzenia pogodnej i świętej radości oraz udzielić błogosławieństwa gwiazdkowego, które w tym roku jest błogosławieństwem brata i ojca, co z oddali pragnie zapewnić, że o was myśli, nosi was w sercu, modli się za was wszystkich i że nigdy nie czuł się duchowo tak wam bliski, jak w czasie tych świętych dni.
To już Boże Narodzenie. Bracia i synowie moi oraz, wy, dobre siostry, oczyśćmy dusze nasze i przygotujmy się na Boże Narodzenie ze szczególną żarliwością i modlitwą, tak jak to czynił ks. Cottolengo. Przygotujmy drogi Panu, który nadchodzi; obniżmy pagórki pychy naszej, wypełnijmy doliny egoizmu, wyprostujmy kręte ścieżki naszego życia zakonnego, gdyby były one niezbyt proste, uporządkowane i budujące.
Bóg, powołując nas do doskonałości, udzielił nam wielkiej łaski, ale żąda od nas wielkich rzeczy i wymaga wielkiej współpracy. Zakonnik powinien czuwać nad swoim sercem, powinien zerwać wszystkie ziemskie przywiązania i nie pozwolić uwieść się przywiązaniu do rodziny, które zaślepia; powinien szukać jedynie czci i chwały Bożej i poświęcić się Bogu całkowicie i bez żadnego wyjątku czy ograniczenia. Tylko w taki sposób staniemy się zupełnie godni ujrzeć zbawienie i przyjąć wielkiego Boga i Zbawcę świata - Jezusa Chrystusa.
„Instaurare omnia in Christo - Odnowić wszystko w Chrystusie” (por. Ef 1, 10) jest naszym hasłem i programem; z Bożą pomocą i na zlecenia Kościoła musimy dążyć do odnowienia wszystkich i wszystkiego w miłości Bożej. Ale przede wszystkim powinniśmy w Chrystusie odnowić samych siebie w najgłębszych tajnikach ducha. Teraz, o drodzy moi, najlepsza ku temu okazja. Jezus w dniu swojego Narodzenia zaprasza nas, abyśmy żyli jak pokorni zakonnicy i wypełniali wolę Ojca niebieskiego przez posłuszeństwo wykonywane z miłości.
Bóg, który rodzi się w ubóstwie, aby żyć w cierpieniu, uczy nas kochać ubóstwo i krzyże, jako że „Życie dobrego zakonnika jest krzyżem - Vita boni religiosi crux est”, jak mówi książka „O naśladowaniu Chrystusa”.
Jezus narodził się jako ubogi w nagiej grocie, wystawionej na wiatry; jeszcze nie przyszedł na świat, a już Go wygnano ze społeczności ludzkiej, odepchnięto precz na dwór pod gołe niebo; litościwsi byli dlań wół i osiołek! Ale Jego miłość triumfuje. Boże Narodzenie daje nam coś z nieskończonej miłości Jezusa, który już od swego Narodzenia stara się, aby Go wzajem miłowano z najwyższą dobrocią i nieskończoną delikatnością. Co za lekcję pokory, wiary, prostoty, ubóstwa, posłuszeństwa i zdania się na Opatrzność Bożą daje nam Pan Jezus ze żłóbka!
Nade wszystko zaś woła do nas Jezus Chrystus ze żłóbka: miłości, miłości, miłości! Życie w miłości w tym mieści się cała ewangelia, całe życie i całe Serce Jezusowe, w tym mieści się cały Bóg: „Bóg jest miłością - Deus caritas est” (por. 1 J 4, 8). Bóg uczynił miłość fundamentem naszej świętej wiary; z wszystkich cnót ona jest najszlachetniejsza i najwspanialsza. Miłość jest początkiem i źródłem wszystkich naszych zasług. Miłość, rozlana przez Ducha Świętego w naszych sercach, jest cnotą, dzięki której kochamy Boga ze względu na Niego samego i bliźniego dla miłości Bożej.
Ona jest charakterystyczną cechą uczniów Chrystusowych oraz największym przykazaniem Chrystusowi tylko właściwym. Boże Narodzenie ukazuje nam właśnie wielką „miłość Boga ku nam, że zesłał Syna swego jednorodzonego na świat, abyśmy życie mieli dzięki Niemu” (1 J 4, 9).
A zatem, moi drodzy, podążajmy za miłością, a będziemy podążać za Panem Jezusem; żyjmy Jego przykazaniami, postępujmy Jego śladami w praktykowaniu rad ewangelicznych i kroczmy w miłości Boga i bliźniego naśladując Chrystusa; który pierwszy tak nas umiłował, że umarł, aby nam dać życie. Miłości, miłości, miłości! Tylko to niech nam leży na sercu, o bracia, bo tylko przez miłość dojdziemy do „świętości, która jest wolą Pana - haec est voluntas Dei, sanctificatio vestra”.
Tak, będziemy Cię miłowali, o Panie, Boże miłości, mocy nasza i ucieczko, serce naszych serc i jedyne tętno naszego życia! Zachowaj nas, o Panie, by liczne gorycze, rozczarowania oraz obfite wody nie ugasiły w nas ognia Twojej miłości. Jezu, Ty jesteś naszym Bogiem, naszym Zbawcą, naszym miłosierdziem, Ty jesteś miłością.
„Któż nas może odłączyć - o moi synowie - od miłości Chrystusowej? Utrapienie, ucisk czy prześladowanie, głód... czy miecz?” (por. Rz 8, 35). Nie, dzięki mocy Chrystusa, który tak bardzo nas umiłował, i dzięki Jego Bożej łasce ani śmierć ze swymi cierpieniami, ani życie ze swymi ponętami, ani wysokość zaszczytów, ani wielkość bólu, goryczy czy ciemności nie zdołają nas odłączyć od miłości Chrystusa i Jego Kościoła - najsłodszej matki naszych dusz, nieomylnej nauczycielki naszej wiary.
Synowie i bracia, oto przychodzi z miłości ku nam święte Dzieciątko, oto Dziecię Jezus na słomie! Cóż Ono mówi - miłości, miłości, miłości! Rozszerzmy nasze serca najczulszymi uczuciami i rzućmy się w adoracji do stóp Jezusowych; niech życie nasze zapłonie Jego miłością, bo miłość Jego jest słodka, boska i jest samym życiem; jest życiem i owocem Jego miłości; jest pokojem, owszem jest „samą wspaniałością pokoju - in pulchritudine pacis”.
O Panie, w to Twoje Narodzenie chcemy odnowić się w najgłębszych tajnikach naszych dusz. Pasterze złożyli owieczki u Twoich stóp - my zaś składamy u Twoich stóp całą naszą nędzę moralną i wszystkie nasze łachmany! O Panie, miej litość nad nami i nad Twoim Małym Dziełem, które niestety zeszpeciliśmy tak bardzo. Chcemy się poprawić, chcemy się stać dobrymi zakonnikami, prawdziwymi zakonnikami, świętymi zakonnikami - takimi jakich pragnie Twoje Najświętsze Serce. Chcemy być pokorni i prości jak pasterze, ulegli Tobie i Twojemu Kościołowi podobnie jak owieczki; chcemy Cię, o Jezu, miłować, bardzo miłować spłonąć z miłości ku Tobie i ku duszom. „Jesu mi, da nobis caritatem, cetera tolle - Jezu mój, daj nam miłość, a resztę zabierz”. O Jezu, przyjdź odrodzić się mistycznie w nas i w naszym Zgromadzeniu przez Twoją miłość; chcemy żyć tylko Twoją miłością i w Twojej miłości!

Miłości, miłości, miłości! Jezu, wraz z Twoją Boską miłością daj nam wielkiego ducha miłosierdzia względem dusz, szczególnie względem ubogich i biedaków najnieszczęśliwszych i najbardziej opuszczonych. Ty wiesz, o Panie, że my jesteśmy Twoimi ubogimi - zrodzonymi dla ubogich.
Po Bogu, Maryi i Kościele - cóż, o synowie moi - mamy kochać bardziej, jeżeli nie ubogich? Czyż nie powiedział św. Wawrzyniec, wielki diakon Kościoła rzymskiego, że ubodzy są skarbem Chrystusowego Kościoła?
Daj nam, o Panie, tę słodką i łagodną miłość, która jest siłą i rdzeniem wszystkich cnót; tę miłość, która orzeźwia znużonych, wzmacnia słabych i czyni słodkim jarzmo prawdy. Spraw, żeby Małe Dzieło Boskiej Opatrzności było niejako ołtarzem, na którym jak żar płonie nieugaszony ogień miłości. Niechaj jej płomień wznosi się ku Tobie, o Panie, i wszystkich nas oświeca i rozgrzewa, niech odsunie od nas wszelką oziębłość i wszelki chłód; niech spotęguje w nas Boską moc łaski, wzmocni ducha, ożywi obdarzy pomyślnością wszystkie domy Zgromadzenia; niech uczyni z nas jedno serce i jedną duszę i to tak, żeby całe Małe Dzieło przeniknęła wielka słodycz i by cieszyło się ono zgodą i coraz większym pokojem. „Omnia in caritate fiant - Wszystkie (...) sprawy niech się dokonują w miłości” (1 Kor 16, 14).
Miłości, miłości, miłości! Nie ma nic droższego i nic cenniejszego dla Jezusa Chrystusa nad miłość bratnią; dlatego powinniśmy dołożyć wszelkich starań, by ją zachować i tak pomnożyć w sobie i w Zgromadzeniu, aby w Chrystusie jeden był dla wszystkich, a wszyscy dla jednego, bo tylko taki duch miłości buduje, cementuje i jednoczy w Chrystusie. Należy porzucić każdą sprawę, nawet podjętą z miłości dla prawdy i z żarliwości o chwałę Bożą, gdyby miała choćby odrobinę zatwardzić nasze serce i osłabić ducha miłości.
Św. Paweł mówi, że miłość jest cierpliwa łaskawa, słodka i łagodna, mocna i stała, oświecona i roztropna; pokorna, żarliwa, niestrudzona i pełna samozaparcia; że miłość staje się wszystkim dla wszystkich: nie szuka swego, jest pogodna, nie pragnie czci, nie zazdrości, raduje się z dobra bliźniego - i to zarówno osób kochanych, jak i wrogich; że znosi cudze błędy i - ile to możliwe - okrywa je płaszczem miłości; że tłumaczy słowa i czyny w sposób jak najbardziej życzliwy, wyklucza wszelki egoizm, szczęście swoje opiera na czynieniu dobra; że miłość Chrystusowa jest powszechna i obejmuje niebo i ziemię, że jest odważna aż do zuchwalstwa, ale bardzo delikatna; że jest wszechmocna i triumfuje nad wszystkim.
Miłość jest prosta i czysta - nigdy nie traci odwagi, nie nadyma się, nie szuka swego ani się nie gniewa; uniża się do stóp każdego, ale dociera aż do serca i zdobywa serca wszystkich. Miłość nie patrzy czarno, nie zna ducha waśni, nie zna „ale” ani „jeżeli”; nie ma ducha sprzeciwu, nagany, krytyki, szemrania; miłość nie zna tych rzeczy, nie wie, że istnieją. Miłość ma zawsze oblicze pogodne, jak pogodny jest jej duch. Jest spokojna, a kiedy mówi – nie podnosi nigdy głosu.
Miłość nie jest bezczynna, ale rześka, bardzo aktywna; pracuje w milczeniu. Jedyną i jej tylko właściwą prerogatywą jest to, że jest zawsze radosna i zadowolona ze wszystkiego, nawet z kija, z obelg i oszczerstw najbardziej upokarzających. Owszem, w sękatym kiju - o którym mówi św. Franciszek z Asyżu - w pogardzie, w upokorzeniach miłość doznaje swej prawdziwej radości.
Miłość nie lęka się trudności, ponieważ zaufała Bogu; Bóg jest jej cząstką i kielichem jej dziedzictwa. Mając ufność w Bogu, cierpliwość i czas, potrafi żyć nadzieją i oczekiwać na momenty godziny Boga oraz na dobry wynik każdego świętego przedsięwzięcia.
Miłość woli raczej prostatę gołębicy niż nieufność węża i nie chce wiedzieć, że wąż w ogóle istnieje. Miłość jest otwarta na każde dobro, z jakiejkolwiek by, ono pochodziło strony. Potrafi i pragnie uczyć się w pokorze od wszystkich, ustawicznie ufając w Panu i w mniejsze czy większe dobro, które zawsze umie znaleźć - nawet w sercach najbardziej od niego oddalonych. Jej gorliwość nie spala, nie łamie; jest dyskretna i „zgodna z mądrością - et secundum scientiam”, ponieważ zna ograniczenie i słabości ludzkie i potrafi je zrozumieć; wie, że bardzo trudno znaleźć człowieka bez wad.
Miłość nie czyni niczego niestosownego, nigdy się nie niepokoi ani nie zważa na sprawiane jej przykrości; zwycięża zło dobrem. Nie cieszy się z niesprawiedliwości, lecz jest szczęśliwa, ilekroć może się cieszyć z prawdy. Wszystko wybacza, we wszystkim pokłada nadzieję, znosi każdą przeciwność. Modli się, cierpi, milczy i adoruje. Nigdy nie zawodzi!
Miłość nie ma nic wspólnego z arbitralnością, nic wspólnego ze srogością; szczęście swoje znajduje w rozdawaniu i promieniowaniu wokół siebie dobrocią, łagodnością, delikatnością; jednej rzeczy pragnie: poświęcić się, aby nieść szczęście i zbawienie innym na chwałę Bożą.
Wszelka wiedza ludzka jest mdła, jeśli miłość nie doda jej smaku ukochania Boga i bliźniego. Bez niej „wiedza nadyma - scientia inflat”. Najpierw miłość, a potem wiedza, o moi synowie, ponieważ ta druga ulegnie zniszczeniu, a pierwsza nigdy nie upadnie i trwać będzie wiecznie. Miłość i tylko miłość, o moi drodzy, zbawi świat. Szczęśliwi ci, którym będzie dana łaska zostania ofiarami miłości.
Bracia i synowie moi, kochajmy Boga tak, by stać się hostią, całopalną ofiarą miłości. Kochajmy się bardzo w Panu; nic bardziej nad miłość nie podoba się Panu, który powiedział: „Umiłowałem was... kochajcie się” (por. J 15, 9-10).
Wielka tajemnica świętości polega na ukochaniu Boga z całej duszy, a w Bogu braci. Święci są kielichami miłości Boga i braci. Kochajmy Jezusa i kochajmy się wzajem w Jezusie. Pracujmy nad tym, aby ukochano Jezusa i Jego namiestnika - papieża; módlmy się, pracujmy, cierpmy, milczmy, kochajmy, żyjmy i umierajmy z miłości do Jezusa, do papieża, do dusz!

Moi drodzy, Małe Dzieło Boskiej Opatrzności musi być niejako rodziną w Jezusie Chrystusie; wszyscy mamy być związani miłością, złączeni niepodzielnym sercem w tym ciele, jakim jest nasze Zgromadzenie. O, jakże wiele otrzymamy wówczas pomocy z rąk Bożych, jak będziemy szczęśliwi, radośni i silni! Zgromadzenie będzie się wtedy rozwijało i będzie miało błogosławieństwo dzięki zasługom tych wszystkich, którzy się przyczynią do utrzymania jedności i pokoju, albowiem nasza siła, o najdrożsi, tkwi w łączności, której węzłem jest Chrystus. Ach, z jaką radością i wylewnością serca będziemy wtedy śpiewali: „Oto jak dobrze i jak miło braciom zamieszkać społem - Ecce quam bonum et quam iucundum habitare fratres in unum” (por. Ps 132 [133], 1).
Miłość jest całkowicie zwrócona ku dobru Kościoła i dusz. Jest dewizą uczniów Chrystusa i Kościoła. Św. Paweł piesze: „(...) wiara, nadzieja, miłość, te trzy: z nich zaś największa jest miłość” (1 Kor 13, 13). Starajmy się tedy usilnie, aby posiąść miłość. Oto droga, którą mamy kroczyć, moi synowie; jest ona bez porównania lepsza od każdej innej. Duch Małego Dzieła Boskiej Opatrzności jest duchem miłości. Niechaj naszymi krokami, o bracia moi, kieruje miłość - i to miłość najpokorniejsza: in omnibus caritas!
Muszę już skończyć, bo inaczej ten list mój nie doszedłby do was na Boże Narodzenie; będę się streszczał. Proszę pokornie Dzieciątko Jezus, aby zechciała wlać we mnie i w was wszystką swoją najsłodszą miłość; w miłości Chrystusowej - „in osculo sancto” - obejmuję was, o drodzy moi kapłani, i życzę wam Wesołych Świąt! Tylko sam Bóg wie, jak dużo o was myślę i jak was bardzo miłuję; pamiętajcie o mnie przy ołtarzu, szczególnie w Świętą Noc. I wam, moi klerycy i moi bracia pustelnicy - radości, nadziejo i korona moja, życzę Wesołych Świąt.
Wesołych Świąt życzę siostrom różnych rodzin zakonnych. Wszystkim i każdemu z osobna polecam siebie i Zgromadzenie, każdemu od najstarszego da najmłodszego przesyłam życzenia z świętym błogosławieństwem gwiazdkowym, a na Rok Nowy ślę wam życzenia - wszystkiego najlepszego.
Do widzenia, o moi drodzy bracia i synowie i wy, dobre siostry. Módlcie się za mnie, pamiętajcie o ojcu w oddali. Będę się bardzo modlił za was. Wyznaczmy sobie spotkanie u stóp Jezusa - tam się znajdziemy złączeni w ścisłej więzi miłości, skupieni wokół Jezusa. Quam bonum et quam iucundum habitare fratres in unum!
Oby nasza radość i jedność była całkowita w Sercu Jezusowym na ziemi i w Sercu Jezusowym w niebie. Nasi tutejsi bracia i nasze siostry polecają się żywo waszym modlitwom; pozdrawiają was i przesyłają najświętsze życzenia. Okazują mi tutaj dużo miłości, wiele szacunku i wyrozumiałości. Módlmy się razem do Boga, aby ich za to szczodrze wynagrodził. Bóg miłości i pokoju niech nam udziela nieustannie swojej miłości i swego pokoju. Niech Bóg i Najświętsza Maryja Panna będą zawsze z wami!
Niechaj będzie chwała Bogu na wysokości w niebie, a na ziemi pokój ludziom dobrej woli. Jeszcze raz wam błogosławię: żyjmy w Chrystusie pokorni i wierni u stóp papieża i Kościoła. Wesołych Świąt! Jeszcze wam błogosławię w imieniu Dzieciątka Jezus i Maryi Dziewicy Niepokalanej; nie ustawajmy w czynieniu dobra i spalaniu się w miłości dla Pana. Wesołych Świąt! Wesołych Świąt! Wesołych Świąt!
Wasz najoddańszy

	ks. Alojzy Orione 
	ze Zgromadzenia „Boskiej Opatrzności”

(1) Chodzi o gałąź żeńską założonego przez ks. Orionego Zgromadzenia, którego oficjalna nazwa brzmi: „Siostry Małe Misjonarki Miłosierdzia”.