Buenos Aires, grudzień 1934

Do dobrodziejów i przyjaciół

Do moich Dobrodziejów i Przyjaciół,
Spieszę, by wam życzyć dobrych i wesołych świąt: Chwała na wysokości Bogu, a na ziemi pokój ludziom dobrej woli; łaska i pokój nam wszystkim!
Wesołych świąt Bożego Narodzenia i szczęśliwego zakończenia Starego oraz szczęśliwego rozpoczęcia Nowego Roku!
Co prawda wydaje mi się to niezwykłe życzyć wam wesołych świąt Bożego Narodzenia w chwili, gdy tutaj jest tak gorąco, jak w naszej ojczyźnie latem. U nas, szczególnie w północnych Włoszech, trudno sobie wyobrazić Boże Narodzenie, gdy nie ma zimna i nie pojawił się jeszcze śnieg. Tu natomiast nadchodzi Boże Narodzenie, i cała ziemia pokryta jest zielenią i kwieciem - wygląda jakby był miesiąc Maryi - (maj).
Wam, dobrodzieje i przyjaciele moi, którzy w moim sercu zajmujecie szczególne miejsce, chciałbym przesłać na Boże Narodzenie i na Nowy Rok wszystkie najpiękniejsze kwiaty, jakie zdobią gościnną ziemię argentyńską, gdzie za wolą Bożą spędzę tegoroczne święta.
Nie mogąc rzeczywistych, przesyłam wam kwiaty mojego serca w przekonaniu, że zostaną przyjęte niemniej mile, boć są to kwiaty modlitwy i wdzięczności, co nie więdną nigdy. Ani czas, ani odległość nie zatrą w mojej pamięci doznanych dobrodziejstw.
Wasze imiona, dobrodzieje moich sierot i moich biedaków, są w moim sercu wyryte niezmazalnymi zgłoskami - mam was zawsze w pamięci.
Pozwólcie, że wam powiem, moi dobrodzieje: ja was bardzo kocham, a moja wielka miłość do was ma swoje żywe źródło w wierze i świętej miłości Boga i bliźniego - szczególnie najuboższego i najbardziej opuszczonego - któremu dzięki waszej pomocy mogłem wyświadczyć dobro. Moja miłość jest prosta, ale bardzo płomienna, czysta i świetlana, bo chce być i czuję, że za łaską Bożą jest ona miłością Pana. Jezus najmiłosierniejszy od Kongresu Eucharystycznego w Buenos Aires zdaje się jakby rozszerzać moje serce, czuję w piersi ogień podsycany pragnieniem, aby stać się wyłącznie duchową i kapłańską dobrocią dla dusz moich braci i tych najbiedniejszych i najnieszczęśliwszych, i dla was – moje dobrodziejki i dobrodzieje. 
Wy jesteście dla mnie i dla moich biedaków bankiem i hojnymi dłońmi Boskiej Opatrzności; w życiu i po śmierci zawsze będę pamiętał o was, nie ustanę modlić się za was i za wasze rodziny.
A wy nie zapominajcie o mojej biednej duszy i o naszych braciach najbiedniejszych, którzy są jakby wyrzuceni poza nawias społeczeństwa; zwykło się ich nazywać „materiałem dla Kottolenga”.
Pomagaliście mi zawsze dotąd, pomagajcie i nadal – teraz szczególnie, gdy jestem daleko. Pomagaliście mi wychowywać w świętej bojaźni Bożej tylu biednych młodzieńców, kierować ich na drogę cnoty, pracy i poczucia honoru, i urabiać ich na dobrych chrześcijan i dobrych obywateli. Wielu z nich znalazłem i tutaj w Argentynie; wielu jest już ojcami rodzin, a wszyscy są dobrzy, wszyscy wdzięczni, wszyscy strzegą swojej wiary i uczciwości, wszyscy kochają swoje rodziny i naszą Italię. Z jakąż radością ujrzeli mnie ponownie – wielu z nich płakało z radości!
To wy, moje dobrodziejki i moi dobrodzieje, dopomogliście mi w tym wielkim dziele. Bądźcie błogosławieni! Dopomogliście mi osuszyć tyle łez, przygarnąć tyle sierot, tylu zniedołężniałych staruszków, niewidomych, chromych, epileptyków, odrzuconych przez wszystkich, tyle kobiet opuszczonych w chorobie; dopomogliście mi zbawić tyle dusz. Bądźcie błogosławieni! Dzięki waszym ofiarom mogłem wznosić sanktuaria i kościoły we Włoszech i za granicą; pootwierałem kolegia, darmowe szkoły i hospicja, zakłady mechaniczne, drukarnie i warsztaty, kolonie rolnicze, Małe Kottolengo w Genui i w Mediolanie. Obecnie pracuję za granicą dla potomków naszych włoskich emigrantów, a jeżeli Opatrzność Boża wspomoże mnie, mam nadzieję zebrać i ewangelizować biedaków, głodnych i nagich, prostaków i najmniej wykształconych, najbardziej opuszczonych. Mogłem wysłać misjonarzy i misjonarki na Wschód do Polski, do Północnej i Południowej Ameryki.
Po Bogu, Matce Najświętszej i błogosławieństwie papieża i biskupów wszystko to zawdzięczam wam i waszej pomocy, moi dobrodzieje. Bądźcie zawsze błogosławieni.
Nie ustawajcie dawać jałmużny z tego, co wam zbywa. A Bóg wynagrodzi stokrotnie wasze miłosierdzie - nawet już w tym życiu świętością i zgodą w waszych rodzinach, urodzajem plonów na polach, pomyślnością w interesach i oddaleniem wszelkich nieszczęść od was i od drogich wam osób.
Oto spieszę podziękować wam zza oceanu, a list ten przynosi wielką część serca ks. Orionego i wszystkie błogosławieństwa tego biednego kapłana.
Dzieła, które zostawiłem we Włoszech, już może nie będą mnie potrzebowały - czuję bowiem, że niedługo odejdę - ale w takim razie będą tym więcej potrzebowały waszej pomocy, moi dobrodzieje i dobrodziejki, i pomocy tych wszystkich, którzy wiedząc, że jestem daleko, zechcą połączyć się z wami, aby coraz bardziej rozszerzać zasięg dobroczynności w naszej drogiej ojczyźnie. Oddałem te dzieła w ręce Boże i wasze: jeżeli wy będziecie troszczyć się o rozliczne instytucje, jakie powstały w imię Opatrzności Bożej i dzięki Jej dobroci, to Opatrzność Boża będzie się troszczyć o to, by was wyposażyć we wszystko, czego potrzebujecie.

I tu powinienem skończyć. Ale, czyż nie powiem wam żadnego dobrego słowa, żadnej myśli chrześcijańskiej w związku ze świętami Bożego Narodzenia? Cóż takiego powiem sobie i wam, niezapomniane dobrodziejki i dobrodzieje moi, z okazji świąt Bożego Narodzenia i jakie życzenia złożę na ten Rok Nowy, gdy tak jestem od was daleko?
Przemówienie moje nie będzie długie.
Weselmy się w czasie tych uroczystości pełnych słodyczy, bo w Narodzeniu Pańskim obchodzimy pamiątkę wielkiej historycznej chwili, w której Syn Boży, ukazawszy się na ziemi w ludzkiej postaci, stał się Bratem i Zbawcą wszystkich ludzi. Boża Dziecina, zrodzona wśród nas w skrajnym ubóstwie, niech nas ożywi w umiłowaniu ubogich, ponieważ sama Ona wezwała do siebie przede wszystkim biedaków; pasterze w Betlejem byli ludźmi prostymi i ubogimi.
Jezus nie objawił się śpiącym, ale ludziom, którzy czuwali i oczekiwali Go z wiarą i w prostocie serca. Dla pokornych więc, dla czystych i prostych sercem, dla tych, co czuwają, Pan zachowuje swoje pociechy. Pasterze „pobiegli czym prędzej” - powiada Ewangelia (por. Łk 2, 16). Św. Ambroży napisał: „Nie należy szukać Chrystusa leniwie, ale z zapałem, z gorliwością”.
Przyjaciele i dobrodzieje, nie ociągajmy się tedy, nie dopuśćmy, aby odlecieli od nas aniołowie, którzy w Boże Narodzenie śpiewają nam o pokoju Pańskim!
Nie oddawajmy się lenistwu duchowemu, ale oczyściwszy dusze żwawym krokiem wiary, z pokorą, z sercem czystym, otwartym i szerokim idźmy wraz z pasterzami... „a idźmy z :pośpiechem, czym prędzej”. Spójrzmy na Dziecię Jezus, które uśmiecha się do nas i wyciąga rączęta i zaprasza nas, abyśmy żyli w miłości Boga i bliźniego. Adorujmy Dzieciątko Boże, kochajmy Je, złóżmy u Jego stóp serca i życie nasze! Bądźcie błogosławieni, którzy jesteście miłosierni, albowiem u stóp Bożej Dzieciny znajdziecie miłosierdzie!
Wesołych Świąt wam życzę! Wam i rodzinom waszym, wszystkim, co są drodzy waszym sercom - od siebie i od wszystkich moich biedaków, którym świadczycie dobrodziejstwa - życzę wesołych świąt Bożego Narodzenia i szczęśliwego Nowego Roku!
Niech obfite błogosławieństwo Boże zstąpi na was wszystkich, a pokój zwiastowany w pieniach aniołów niech nawiedzi wasze serca, niech idzie zawsze waszym śladem i niech was pociesza na każdym kroku waszego życia.
Wesołych Świąt! Wesołych Świąt! Wesołych Świąt!
Wielce zobowiązany wasz w Chrystusie Panu i Niepokalanej Dziewicy

ks. Alojzy Orione
ze Zgromadzenia „Boskiej Opatrzności”