Victoria, 4 XI 1934 
Uroczystość św. Karola

Do najdroższych Synów Boskiej Opatrzności - Kapłanów, Kleryków, widomych i niewidomych Eremitów, Aspirantów zwanych „najdroższymi” oraz Probantów, do Sióstr Misjonarek Miłosierdzia, Niewidomych Adoratorek Najświętszego Sakramentu i Córek Matki Boskiej od Straży. Do niezapomnianych moich Dobrodziejów i Dobrodziejek, a także moich kochanych Sierot, do naszych dobrych Staruszek, wszystkich Podopiecznych zdrowych i chorych, do Młodzieży wychowującej się w instytutach i szkołach Małego Dzieła i do tych, którzy żyją w domach Boskiej Opatrzności

Wszystkim i każdemu z osobna .przesyłam „w Panu - in Domino” moje najserdeczniejsze i braterskie pozdrowienia od tutejszych naszych kapłanów, kleryków, eremitów i sióstr Misjonarek Miłosierdzia, którzy pracują w winnicy Pańskiej w Brazylii, Urugwaju i Argentynie.
Drodzy moi, łaska i pokój Jezusa Chrystusa niech będzie zawsze z wami i z nami, i niech sprawi, żebyśmy wszyscy tworzyli „jedno serce i jedną duszę - cor unum ,et anima una” (por. Dz 4, 32) - u stóp Kościoła i „słodkiego Chrystusa na ziemi” – i papieża, czując się mali, pokorni, wytrwali, wierni, kochający synowską i najsłodszą miłością Kościół, biskupów, Stolicę Apostolską aż do całkowitego poświęcenia i do męczeństwa!
Najdrożsi moi, oto pierwszy list, który z tej dalekiej Ameryki mogę wreszcie z radością napisać do was wszystkich, nie wyłączając nikogo. Pragnąłem tego ogromnie, ale dni spędzane na pokładzie statku i po przyjeździe były dla mnie z łaski Bożej „dniami pełnymi - dies pleni” wytężonej pracy, pracy - że tak powiem - burzliwej i dlatego przeleciały jak błyskawica. Nie przebywałem stale tutaj lub w Buenos Aires, ale byłem już w La Plata u najdostojniejszego ks. abpa Albertiego, który nas tak bardzo kocha. Spędziłem również kilka dni w Mar del Plata i byłem także w Urugwaju, ale o tym napiszę później.
Tymczasem miło jest mi oznajmić wam, że wszyscy nasi współbracia w Ameryce Południowej jak i ci, którzy przyjechali ze mną, dzięki łasce Bożej, czują się dobrze. Zachorował jedynie ks. Józef Gandini; wraz z ks. Montagną i ks. Szymkusem (1) przebywa on w Montevideo w Patronato de Obreros. Odwiedziłem go. Choć ciężko mu jeszcze chodzić, czuje się lepiej i może odprawiać mszę św. Mam nadzieję, że wkrótce będzie mógł zabrać się do jakiejś roboty.
Trudno wypowiedzieć, ile mi tutaj okazano serca. Wszyscy - poczynając od tych, których widziałem w Rio de Janeiro, w Santos oraz w portach brazylijskich w czasie krótkiego, postoju statku „Conte. Grande” - z wielką serdecznością pytali mnie o was i o rozwój naszego drogiego Zgromadzenia. W Rio de Janeiro wysiadł ks. Jan Lorenzetti, gdyż jest on przeznaczony do pracy w Brazylii, my zaś zatrzymaliśmy się tylko po to, aby móc odwiedzić zakład, który tam posiadamy. Znajduje się on u podnóża góry Corcovado; na jej szczycie wznosi się majestatyczny posąg Chrystusa Odkupiciela - największa na świecie statua Chrystusa. Z tej to wysokości J. Em. ks. kard. legat prosił o pokój i błogosławieństwo dla wszystkich narodów, gdy w swojej powrotnej drodze do Włoch zatrzymał się na dwa dni w Brazylii.
Zakład nasz ma swoją publiczną kaplicę, prowadzi szkołę oraz ma wokół obszerny teren. Jest on własnością Zgromadzenia i nie jest zadłużony.
Do Santos przybyliśmy wieczorem, gdy już było ciemno. Zastaliśmy tutaj ks. Mariusza Ghiglionego, ks. Martinottiego przyjaznych kapłanów, którzy przybyli z Sao Paolo. Zatrzymaliśmy się tam krótko, ale ileż radości przyniosło spotkanie z tymi naszymi drogimi braćmi. Chciałem, aby z Brazylii udał się z nami na Kongres Eucharystyczny ks. Angelo Depaoli (2), również dlatego, żeby zobaczył współbraci, którzy są w Argentynie i Urugwaju, gdzie jeszcze nigdy nie był. Przy tej okazji mógłby także odwiedzić domy sióstr matki Michel z Aleksandrii, domy, które w Ameryce jak gdyby podlegają jego kierownictwu. Miło mi wam przypomnieć, że świątobliwej matce Michel zawdzięczamy bardzo wiele.
W czasie podróży nikt z nas nie chorował. Mogliśmy wszyscy codziennie odprawiać mszę św. i pełnić dzieło posługiwania - katechizować i spowiadać, i to nawet osoby dorosłe. Może słyszeliście już o tym cośkolwiek.
Z woli Bożej byłem spowiednikiem wszystkich na statku „Conte Grande”. Przychodzono we dnie, przychodzono również w nocy. Było to dla mnie, jak również dla innych, niewypowiedzianą radością. W czasie całej podróży morze było spokojne. Podróż pod każdym względem była bardzo szczęśliwa. Ale nie mogło być inaczej: przecież statek wiózł wysłanego przez Ojca św. legata papieskiego - J. Em. ks. kard. Pacellego, który jest nie tylko człowiekiem nieprzeciętnym, ale również prawdziwym i wielkim bożym sługą. Tak tutaj mówią wszyscy i tak powtarzają.
Kongres Eucharystyczny to jeden cud. Ponad dwa miliony wiernych uczestników czuło, że przebywał tutaj z nami papież i że triumf Chrystusa był nie tylko triumfem papieża i Kościoła, ale również triumfem tego wszystkiego, czym są Kościół i papież, gdy chodzi o sprawy społeczne, wielkie, nieśmiertelne, ponadludzkie i boskie, oraz co reprezentują i głoszą. Ta wielka publiczna manifestacja wiary, miłości, adoracji Jezusa Eucharystycznego w Argentynie przewyższyła wszystkie Międzynarodowe Kongresy Eucharystyczne. Nie wiem, czy jakikolwiek inny późniejszy zdoła go przewyższyć. Wyższe od niego może być tylko niebo. Widzieliśmy już tutaj niebo i czuliśmy przedsmak raju.
Ale wróćmy do podróży. Ubodzy synowie Boskiej Opatrzności nie mogli obawiać się złej drogi również dlatego, że - jak wszyscy wiecie - na kilka tygodni przed naszym wyjazdem byłem w Castelgandolfo, aby upaść do stóp papieża. Przybyli tam również z hołdem dla papieża kapłani, którzy mieli jechać razem ze mną. Zstąpiła wówczas na nas, jak również na domy Zgromadzenia, na naszych dobrodziejów i dobrodziejki i całą naszą młodzież oraz na wszystkich nam drogich biednych obfite błogosławieństwo Ojca św. Och, ileż dobrego przynosi błogosławieństwa papieża. Błogosławieństwo papieskie jest błogosławieństwem Boga. Czyż moglibyśmy się obawiać, że nie będziemy mieli szczęśliwej podróży?
Drugie specjalne błogosławieństwo namiestnika Chrystusowego dobiegło do nas drogą radiową - już na pełnym morzu. Była to w pierwszych dniach podróży, kiedy najżywiej odczułem ból naszej rozłąki i kiedy właśnie z Morza Śródziemnego wypłynęliśmy na ocean. Papież jeszcze raz nam błogosławił, prosząc dla nas o opiekę nieba. Och, jakże pokrzepiające były dla nas ojcowskie i czcigodne słowa Jego Świątobliwości. O tak, my to czujemy. Błogosławieństwo apostolskie było i jest dla nas niebieską obroną.
Ale nie powiedziałem wam wszystkiego. Otóż na kilka dni przed moim wyjazdem z Tortony poszedłem pożegnać się i poprosić o inne błogosławieństwo Jego Ekscelencję - czcigodnego naszego nieodżałowanego ks. biskupa. Leżał w łóżku. Od dnia, w którym go ostatnio widziałem, jego zdrowie znacznie się pogorszyło. Ten jego stan wywarł na mnie wielkie wrażenie i obudził współczucie. Chciał okazać się silny, ale choć duchem był jeszcze mężny, nie mógł już władać własnym ciałem. Biedny biskup! Jego życiowy dynamizm przedtem tak wielki zdawał się wskazywać, że dożyje późnej starości, tymczasem życie jego już od dawna było zagrożone. Czuł się niedobrze i był osłabiony nie tylko od uroczystości św. biskupa Marcjana, ale już o wiele wcześniej zdawał się zapadać na zdrowiu. Musiał na coś cierpieć, bo widać było wyraźnie, że w czasie wizyt pasterskich bardzo się męczył, że trzymała go tylko siła woli i gorliwość w wypełnianiu swego pasterskiego urzędu.
Na wspomnianej prywatnej audiencji u Ojca św. kilka tygodni przedtem, jak zawsze tak i wówczas, poprosiłem o specjalne błogosławieństwo dla mojego biskupa. Jego Świątobliwość pytał mnie o niego ze szczególnym zainteresowaniem oraz wspomniał, że niedawno otrzymał pismo od Jego Ekscelencji. Specjalne błogosławieństwo apostolskie z Castelgandolfo przesłałem ks. biskupowi telegraficznie.
Gdy byłem u ks. biskupa na wspomnianej wizycie, ten podziękował mi za nie z wielkim wzruszeniem, a wiedząc, że przyszedłem się z nim pożegnać i że popłynę na pokładzie „Cante Grande” zapytał, jak długo będę z dala od kraju. Może przypomniał sobie pewnie kazanie, które wbrew mojej woli jakiegoś wieczoru majowego musiałem mu wygłosić, a może sądził, że jeżeli podróż moja bardzo się przedłuży, już się więcej nie spotkamy. W rozmowie jednak ze mną okazywał jak największą pewność powrotu do zdrowia, podobnie jak okazywał to J. E. ks. bpowi Alberze, który go odwiedził w kilka dni potem.
Audiencja moja nie była długa i to celowo; znałem bowiem ostrzeżenie lekarzy i widziałem, że był bardzo zmęczony, a ja głęboko wzruszony. Pozostawały małe lub żadne widoki poza nadzieją. Czułem, że widzę go prawdopodobnie po raz ostatni. Dodając sobie siły i powstrzymując wzruszenie, mówiłem do niego z największą delikatnością i miłością, tak jak mówi się do ukochanej osoby, gdy się ją widzi po raz ostatni w tym życiu, mówiłem doń jak syn do ojca. On to zrozumiał, był zbyt inteligentny, żeby tego nie pojąć. Zresztą zdradzał mnie sam głos. Było to rzeczywiście ostatnie pożegnanie, dla mojego zaś serca były to chwile niewypowiedzianie bolesne.
Dzisiaj nad trumną tego biskupa mogę wam powiedzieć, o moi synowie, że Małe Dzieło Boskiej Opatrzności zawsze wypełniało rozkazy biskupa. W ciągu 20 lat jego rządów, o ile pamiętam, każde jego pragnienie, jakie mi wyraził, starałem się zawsze według moich możliwości wypełnić, by go w ten sposób uradować. Tak wielkie było moje uszanowanie dla tego biskupa, ojca, pasterza i nauczyciela w Izraelu, że łagodziło ono we mnie za łaską Bożą niemałą różnicę charakterów bez uszczerbku dla szczerości.
Nie wiem, czy on w ogóle kiedykolwiek to wyjawił, ale to nie ma znaczenia; dziś jest mi miło wam powiedzieć, że w diecezji i poza nią ks. biskup miał sługi tak wierne, przyjaciół tak oddanych, synów tak posłusznych jak my; tak! Nie wiem natomiast, czy lepszych niż my. Nie jest to przechwałka ani objaw pychy, lecz pouczenie, które wam daję, jest to oddanie chwały Bogu w prawdzie, tak - oddanie chwały Bogu, który nas zawsze wspomagał i wspomaga obecnie w tak trudnych chwilach dla mnie i dla was, moi drodzy synowie. Kiedyś to zrozumiecie lepiej.
Dodam jeszcze, że powstawszy wówczas z krzesła podziękowałem biskupowi za dobro, jakie wyświadczył mnie i Małemu Dziełu Boskiej Opatrzności i zapewniłem, że jak ja, tak również całe Zgromadzenie zawsze będzie pamiętać o nim z wielką wdzięcznością i że zawsze będziemy się za niego modlili - za żywego czy zmarłego. Następnie klęcząc poprosiłem go pokornie z miłości syna oddanego swemu ojcu bez granic, by przebaczył nam wszystkie przewinienia, przykrości i cierpienia, jakieśmy mu zadali. Poprosiłem go o błogosławieństwo dla mnie, dla Zgromadzenia i dla dzieł, które ono prowadzi w kraju i za granicą.
Ks. biskup wyraźnie był bardzo wzruszony. Pobłogosławił szerokim gestem mnie i wam wszystkim. Powiedział, że modlił się o to, żeby Zgromadzenie nasze mogło się nadal rozszerzać i świadczyć zawsze dużo dobrego. Mnie osobiście życzył, by Bóg tak wspierał mój wysiłek, żebym mógł rozszerzyć swą pracę „w Europie, Ameryce, Azji, Oceanii...” dalej nie pozwoliło mu mówić wzruszenie. Podniósł jeszcze raz swoją prawicę i dwukrotnie powtórzył znak błogosławieństwa. Powstrzymując się od płaczu ucałowałem z wielką pokorą jego święty pierścień. Wychodząc z pokoju jeszcze ukradkiem rzuciłem wzrokiem na niego - biednego biskupa. Z miłosierdzia Bożego zobaczymy go w niebie. Oby mu Bóg udzielił w niebie pełnej chwały.
Wychodząc z pałacu biskupiego spotkałem jego sekretarza - ks. kan. Piccolego. Mimo że łzy cisnęły się do oczu zdołałem się opanować i zachować spokój. Lecz gdy znalazłem się poza domem, dałem łzom całkowity upust. Przyniosło mi to wielką ulgę. W czasie audiencji ks. biskup wyraził życzenie, że chciałby mieć moją najnowszą fotografię, zrobioną w Soratte przez naszych kleryków - studentów Uniwersytetu rzymskiego, którzy spędzali wakacje na pustelni - gdy ich odwiedziłem. Sfotografowali mnie, gdym siedział na ośle. Zdjęcie to wraz z kilkoma słowami radosnego oddania i szacunku przesłałem mu natychmiast. Później już z pokładu statku wysłałem mu jeszcze telegram z wyrazami hołdu i ze słowami życzeń i pokrzepienia. W czasie podróży morzem, jak również w czasie Kongresu Eucharystycznego w Buenos Aires stale modliłem się za niego. Dwa dni po Kongresie, wracając statkiem „Conte Grande” napisałem do niego długi list, zwilżony łzami - łzami miłości i współczucia. Ale go już nie otrzymał. Ks. biskup rozstał się z tym życiem i przeniósł do wieczności parę dni wcześniej niż „Conte Grande” zawinął do Genui.
Bolesna wiadomość o tym doszła do mnie tutaj po południu 1 listopada, gdy smutny dźwięk dzwonka wzywał do modlitwy za zmarłych. Bóg tylko wie, ilem wtedy wycierpiał. J. E. ks. bp Grassi modlić się będzie za nas w niebie i kochać nas odtąd najczystszą miłością. W dzień Zaduszny i w następne dni odprawiliśmy za niego msze św. W Victorii odśpiewaliśmy w jego intencji oficjum żałobne oraz odprawiliśmy uroczystą mszę św. Nie przestawajmy i obecnie modlić się za niego.
Polecam duszę tego naszego ukochanego biskupa modlitwom przyjaciół i dobrodziejów i nakazuję, aby we wszystkich domach Zgromadzenia odprawiono w jego intencji oficjum za zmarłych (Officium Defunctorum) oraz mszę śpiewaną. Następnie, w domach, znajdujących się na terenie diecezji tortońskiej lub w tych, które zostały otwarte podczas jego biskupstwa, należy ofiarować w jego intencji wszystkie komunie św., różańce i praktyki pobożności, a po modlitwach rannych i wieczornych należy odtąd aż do odwołania dodawać za niego psalm „De profundis”. W sanktuarium Matki Boskiej od Straży należy natychmiast odprawić za niego mszę gregoriańską, a nadto corocznie odprawiać oficjum w rocznicę śmierci oraz mszę św. z asystą, i tak aż do śmierci jego pierwszego następcy. „Et requiescat in pace - I niech odpoczywa w pokoju”!

Wspomniałem wam już, że po Kongresie byłem w Urugwaju. Gdy podróżowałem z Włoch, statek nie zawinął do portu Montevideo. Była wtedy godzina 9.00 wieczorem i było już ciemno. Statek zatrzymał się daleko od brzegu. Nie pozwolono nam wysiąść i powiedziano, że nikt nie będzie mógł wejść na pokład. Światła portu zdawały się dalekie. Straciwszy wszelką nadzieję, udałem się na spoczynek i zasnąłem, aż oto obudzili mnie ludzie, którzy weszli do kabiny. Ujrzałem przed sobą ks. Montagnę, ks. Szymkusa i grupę innych naszych współbraci. Wszyscy byli rozradowani. Wstałem więc prędko, ale możecie sobie wyobrazić, co to była za radość i co za święto! Atoli trwało to krótko. Toteż obiecałem im, że zaraz po Kongresie znowu się zobaczymy. Z Buenos Aires do Montevideo jest nie więcej niż 7 godzin drogi statkiem.
Spotkanie się z naszymi drogimi współbraćmi w Rio de Janeiro, w Santos, w Montevideo oraz tutaj, jak również poczucie, że jestem otoczony tak wielką miłością, było dla mnie niewypowiedzianym podniesieniem na duchu. Wielce pożyteczne a także pomocne dla zdrowia było dla mnie również spotkanie się tutaj z wielu dawnymi najoddańszymi wychowankami - dziś już niejednokrotnie ojcami rodzin, którzy płakali przede mną jak małe dzieci, oraz spotkanie się z przyjaciółmi, znajomymi, dobrodziejami, i upewnienie się o przychylności biskupa i arcybiskupa. Ostatnio we Włoszech pozwolił mi Bóg wiele wycierpieć dla Jego miłości.
Serce moje bolało również z tego powodu, że musiałem was opuścić, o drodzy moi synowie, drodzy moi biedni, oraz kochani dobrodzieje. Nigdy nie czułem do was tak wielkiej miłości w Panu jak podczas tego rozstania. Ale Bóg zgotował mi tutaj również wiele satysfakcji, a „przede wszystkim - in primis” dużo niewypowiedzianej radości i triumfu Jezusa Eucharystycznego.
Również przykrością i wielką ofiarą było dla mnie także to, że przed wyjazdem nie mogłem się widzieć z wami ani przesłać każdemu z was choćby jednego słowa i choćby krótkiego pozdrowienia. Ale złożyłem siebie i was w ramionach i na sercu Najświętszej Maryi Panny i w ten sposób czuję się zawsze wam bliski, i myślę wciąż o was z miłością i modlę się za wszystkich. Doznałem już skutków waszej modlitwy w mojej intencji. Bardzo za nią dziękuję. Nie pozbawiajcie mnie i w przyszłości tej wielkiej pomocy.
Modlitwą możemy dokonać wszystkiego, bez modlitwy niczego. Wszystko dokonuje się dzięki modlitwie. My możemy sadzić, podlewać, ale Bóg daje wzrost i dlatego najskuteczniejszym środkiem wspomagania naszych dzieł i naszych trudów będzie gorąca i wytrwała modlitwa za nas wszystkich.
Dziękuję wam za wszystko, coście uczynili dla mnie i dla dzieła miłości, które Pan nasz z miłosierdzia swego wzbudził tam, gdzie stąpały moje nogi. Proszę też Boga, żeby wam to jak najhojniej wynagrodził. Dziękuję naszym dobrodziejkom i dobrodziejom, którzy w duchu wielkiej chrześcijańskiej miłości zawsze chętnie mnie wspomagali. Nie wątpię, że nadal będą otaczać nasze zakłady swoją miłością, zwłaszcza obecnie, gdy ks. Orione przebywa daleko. Za każde wyświadczone dobro otrzymają z rąk Bożych stokroć więcej, a przede wszystkim życie wieczne. Wraz ze mną modlić się będą za dobrodziejów nasze sieroty, ociemniali, chorzy, ubodzy, epileptycy i wszyscy podopieczni w domach Opatrzności Bożej. Na pewno Bóg wysłucha modlitwy niewinnych, małych i biednych. Klerycy nasi oraz kapłani, tutejsi misjonarze, jak również siostry Misjonarki będą pamiętać zawsze o tych, którzy świadczyli im dobro.
Synowie moi, zalecam wam ducha wielkiej pokory, wiary, miłości i poświęcenia. Niech wszyscy ubiegają się o to, aby zdobyć pierwszeństwo w utrudzeniu i aby zostać „harownikami” Boga oraz „harownikami” miłości. Tylko miłością Jezusa Chrystusa zbawimy świat: Z Bożą pomocą powinniśmy wypełniać miłością i pokojem wszystkie bruzdy, które dzielą ludzi, pełnych egoizmu i nienawiści.
Pracujmy i uświęcajmy się w pokorze i na chwałę Bożą. „Soli Deo honor et gloria - Samemu Bogu cześć i chwała”. Niech wśród nas króluje zawsze piękna i najsłodsza jedność i zgoda. Niech one czynią z nas jedno serce i jedną duszę u stóp Kościoła. Pracujmy nad zbawieniem dusz, zwłaszcza nad młodzieżą najuboższą i nad biednymi, najbardziej opuszczonymi. Kochajcie naszą drogą ojczyznę i uczcie innych ją kochać. Szanujcie każdą władzę i dołóżcie starań, by inni tak czynili. Módlcie się za nie.
Poleciwszy was Bogu, Matce Bożej, Kościołowi świętemu, powierzam was, drodzy moi kapłani, klerycy, eremici, probanci, sieroty i podopieczni ks. Sterpiemu, wiedząc, że na pewno oddałem was w dobre ręce. Darzcie go wielkim zaufaniem, bo naprawdę na nie zasługuje. Już wam kiedyś pisałem, że gdyby mi Bóg powiedział: „Pragnę ci dać następcę wedle serca twojego - odpowiedziałbym - zaniechaj, Panie, bo mi go już dałeś w osobie ks. Sterpiego”.
Bądźcie wielką pociechą dla niego, jak również dla starszych kapłanów Zgromadzenia i dyrektorów domów, którzy już wiele się napracowali na szerokim polu Boskiej Opatrzności. Bądźcie dla nich pocieszeniem, darzcie ich wielkim uszanowaniem i troską. Miejcie dla wszystkich przełożonych i kapłanów jak największą uległość, szacunek i posłuszeństwo. To, co uczynicie dla ks. Sterpiego i dla wszystkich przełożonych, będzie mi milsze, niż gdybyście to dla mnie zrobili. Módlcie się za zmarłych współbraci, krewnych i dobrodziejów.
Mam nadzieję, że wkrótce powrócę, ale jakkolwiek będzie, niech się dzieje wola Boża. A teraz pozwólcie, że zakończę. Sądzę, że napiszę do was jeszcze na Boże Narodzenie.
Drogi księże Sterpi i drodzy moi kapłani, żegnajcie i czujcie się dobrze! Niech was Pan wspiera i umacnia, niech będzie zawsze z wami i niech błogosławi waszej pracy i poświęceniu. Księże Sterpi i księża, Zdrowaś Maryja i naprzód!
I dla was, księża, klerycy i siostry, którzy żyjecie i pracujecie dla Boga, Kościoła i dusz z dala od Włoch - na Rodosie, w Polsce czy w Północnej Ameryce - szczególne błogosławieństwo. Ave Maria i naprzód! Przyjmijcie pozdrowienia od wszystkich.
Drodzy klerycy i probanci, drodzy eremici, nadziejo naszego pokornego Zgromadzenia, drożsi dla mnie niż źrenice moich oczu, bądźcie wierni waszemu powołaniu, bądźcie mocni duchem i pokorni. Pracujcie w nieskazitelności, żyjcie w ochoczości ducha: Ave Maria i naprzód! Módlcie się, módlcie się i przystępujcie w sposób owocny do świętych sakramentów.
Dobre siostry, i wam również hojnie błogosławię. Módlcie się, pracujcie i poświęcajcie się, aby czynić dobro. Niebo wszystko wam wynagrodzi. Poznałem tutaj wasze współsiostry Misjonarki. Pracują pięknie, są szanowane, ale potrzebują jeszcze inne do pomocy. Odwagi! Ave Maria i naprzód!
O moje drogie siostry, biedne staruszki i wszyscy moi drodzy chorzy, którzy jesteście skarbem i przedmiotem miłości Kościoła i naszego Zgromadzenia, którzy jesteście wielką cząstką mojego serca i mojego życia, módlcie się za mnie i za Małe Dzieło Boskiej Opatrzności, które stało się dla was domem. Ofiarujcie wasze cierpienia Jezusowi i Matce Bożej. Kochajmy mocno Pana i bądźmy świętymi. Ave Maria i naprzód!
Moje dobrodziejki i dobrodzieje, postępujcie zawsze naprzód w miłości. Bóg gotuje wam wieczną zapłatę. Pozwólcie, że i do was powiem: Ave Maria i naprzód! Tym dobrem, którego z pomocą Bożą tutaj dokonujemy, podzielimy się ze wszystkimi, ale przede wszystkim z wami, o nasi dobrodzieje i dobrodziejki. Przyjmijcie ode mnie, jak również od wszystkich misjonarzy, którzy o was pamiętają i za was się modlą, wyrazy czci i wdzięczności oraz najserdeczniejsze pozdrowienia.
Niech Matka Boża, Najświętsza Maryja Panna rozciągnie nad wami i nad wszystkimi swój opiekuńczy niebieski płaszcz. Niech spogląda na nas niech nas zawsze umacnia i zabezpiecza Najświętsza Matka Boskiej Opatrzności. Proszę Ją pokornie, by wam błogosławiła. I ja także, choć jestem biednym kapłanem, przesyłam wam hojnie moje błogosławieństwo. Łaska Pana naszego Jezusa Chrystusa niech będzie zawsze z wami!

Wasz najoddańszy w Chrystusie ukrzyżowanym i świętej Jego Matce
ks. Alojzy Orione ze Zgromadzenia „Boskiej Opatrzności”

(1) Ks. Marian Szymkus, wyświęcony w Zgromadzeniu w 1932 r., został wysłany do pracy w Urugwaju w roku następnym.
(2) W innych dokumentach jego nazwisko ma pisownię: De Paoli.