28 III 1932
Poniedziałek Wielkanocny
Do Księdza Draghiego i do moich drogich Braci - Pustelników Boskiej Opatrzności w Sant'Alberto

Dusz, dusz!
Pokój niech będzie z wami. Już przybył ks. Del Rosso i dwaj inni, którzy przywieźli od was pomyślne wiadomości i wasz miły list z 27 bm. Stan mojego zdrowia, choć się polepszył, nie pozwolił mi niestety na przybycie; mam nadzieję, że wkrótce przyjadę, jeżeli się tak będzie podobało Bogu.
Cieszę się, że jesteście zadowoleni z waszego pustelniczego stanu. Pan was wezwał, o moi drodzy, do życia pokory, modlitwy, pracy i pokuty; do życia w całkowitym wyrzeczeniu się miłości własnej i wszelkich pożądań. Dziękujmy zawsze za to Panu.
Stan kapłański jest na pewno bardzo szlachetny, ale nie należy sądzić, że w niebie będzie miał większą chwałę ten, kto był kapłanem niż ten, kto nim nie był, ponieważ nie mógł lub Bóg tak zrządził, że nim nie został. Albowiem posiadanie w niebie większej czy mniejszej chwały zależy proporcjonalnie jedynie od zdobytych zasług. Dlatego bez jakiejkolwiek różnicy większy stopień chwały w niebie będzie miał ten, kto lepiej niż inni spełnił świętą wolę Bożą i własne zobowiązania; kto w obliczu Boga bardziej niż inni postępował w cnocie pokory i czystości; kto troszczył się, żeby spełniać wolę Bożą idąc za wolą przełożonego, który był dla niego zastępcą Pana naszego Jezusa Chrystusa.
Dlatego zechciejcie, moi synowie, przekonać się, że chociaż ktoś nie jest kapłanem, może posiąść większą chwałę od tego, kto nim został; owszem będzie mógł cieszyć się chwałą większą niż sami aniołowie.
Każdy z was, oczywiście, słyszał o św. Antonim Opacie i św. Pawle Pustelniku. Oni nie byli kapłanami, choć mieli pod sobą setki świętych mnichów i pustelników. Św. Benedykt Opat - patriarcha mnichów na Zachodzie także nie był kapłanem; św. Franciszek z Asyżu, choć jest jednym z największych świętych, których czci Kościół, i jest założycielem zakonu, nie był kapłanem; św. Hieronim Emiliani - założyciel somasków nie był kapłanem. To samo można powiedzieć o tylu, tylu innych świętych, jak św. Gerard Maiella, św. Paschalis Baylon, nazywany doktorem eucharystii, którzy byli jedynie braćmi zakonnymi i laikami; podobnie bł. Franciszek z Camporosso, nazywany w Genui „świętym ojcem”, a beatyfikowany kilka lat temu, był bratem kapucyńskim; św. Alojzy Gonzaga, św. Stanisław Kostka, św. Jan Berchmans nie byli kapłanami, jak również św. Gabriel od Matki Boskiej Bolesnej. Większa część pierwszych towarzyszy św. Franciszka z Asyżu to ludzie świeccy - jak się czyta w książce „Kwiatki św. Franciszka” - ci ludzie nie byli kapłanami; można powiedzieć, że wszyscy pustelnicy, anachoreci i mnisi Tebaidy w Egipcie - prawdziwi wielcy słudzy Boży - nie byli wyświęceni na kapłanów.
Mógłbym mnożyć przykłady, ale nie chcę nużyć, te, o których mówiłem, są już dostatecznie wymowne. To jednak, co nam powinno leżeć na sercu, o moi najdrożsi synowie, to odpowiedzieć w sposób możliwie najlepszy łasce powołania zakonnego, które jest największą łaską, jakiej Bóg nam mógł udzielić po łasce chrztu świętego - łasce, której nam zazdroszczą nie tylko liczne pobożne osoby świeckie, ale także liczni kapłani - ci naprawdę posiadający ducha i żyjący modlitwą.
Znam wielu, którzy by bardzo chcieli zostać zakonnikami; ale nie mogą tego zrealizować albo ze względów rodzinnych, albo z innych powodów; referowanie ich przedłużałoby nadmiernie pismo.
Och tak, najdrożsi w Panu, jeżeli są tacy, o których można powiedzieć, że Pan ich miłuje, miłuje ze specjalnym upodobaniem, to nimi jesteśmy my zakonnicy, my jako pierwsi przed tyloma innymi, bez jakiejkolwiek zasługi z naszej strony, zabrani z Babilonu tego złego świata i powołani do życia zakonnego, a więc powołani nie tylko do zachowania przykazań Bożych i kościelnych - tak jak powinni postępować wszyscy prawdziwi dobrzy chrześcijanie - ale także do praktykowania ewangelicznych rad doskonałości - posłuszeństwa, ubóstwa i czystości, odwracając się w ten sposób plecami do świata, uwalniając się od tylu trosk i zajęć ziemskich, żeby się bardziej zjednoczyć wewnętrznie z Bogiem i dojść w krótkim czasie do wielkiej świętości i doskonałości.
Jednak, o moi synowie w Chrystusie, przez udzielenie nam łaski opuszczenia świata i powołania do swojej specjalnej służby, Bóg chce od nas rzeczy wielkich - wspaniałomyślności ducha, zapału i wielkiej odpowiedzi. Obdarzył nas całą swoją miłością aż do przelania swojej krwi! Zakonnik powinien zatem wyzbyć się wszystkich swoich świeckich nawyków, powinien czuwać nad swoim sercem i ofiarować Mu nie jakąś część swego życia, ale całe!
Jeżeli Pan zdecydował, żeby w łonie tego Jego Małego Dzieła Boskiej Opatrzności istniały różne gałęzie tego samego drzewa, tego samego dzieła - i żeby niektórzy byli kapłanami, a inni nimi nie byli - to pamiętajcie zawsze, o moi drodzy, że nie zrobił tego po to, aby pierwszych poważać więcej niż drugich, ale dlatego, aby kapłani pomagali w dziele zbawienia dusz w pewien specjalny sposób, szczególnie przez szafowanie sakramentów, głoszenie słowa Bożego i inne środki, które są właściwe obowiązkom kapłańskim; inni natomiast zdążają do swojego uświęcenia i zbawienia bliźniego w inny sposób, przede wszystkim drogą modlitwy sprawiającej, że i szafarstwo kapłańskie staje się bardziej płodne, drogą dobrego przykładu, drogą pokory, poświęcenia i pracy fizycznej. 
Praca jest jednym z praw podstawowych, danych przez Boga ludzkości; ona służy do opanowywania namiętności, do zdyscyplinowania ducha, uświęcania życia w posłuszeństwie Bogu na przykładzie Pana naszego Jezusa Chrystusa, który będąc Bogiem stał się pokornym rzemieślnikiem, i na przykładzie wszystkich świętych, którzy byli wielkimi pracownikami - wielkimi harownikami Boga i dusz.
Wielka święta reguła św. Benedykta streszcza się w dwóch słowach: „Laus et labor”, to znaczy praca i modlitwa – i to niech stanowi treść waszego życia, drodzy pustelnicy Boskiej Opatrzności, życia opartego na wierze, pokorze, modlitwie, pracowitości, posłuszeństwie, ubóstwie, czystości i nieskazitelności waszego postępowania, na umartwieniu i wstrzemięźliwości, na wspaniałomyślności i delikatnej skromności.
Kierujcie się we wszystkim, moi drodzy bracia pustelnicy, żywą wiarą w Boga, w Kościół w posłuszeństwo, a nigdy waszym własnym rozumowaniem. Kroczcie we wszystkim radośnie drogą krzyża, droga królewską, świętą drogą posłuszeństwa waszemu przełożonemu; posłuszeństwo jest złotym pierścieniem, który nas łączy z Chrystusem i z Jego Kościołem.
A jeżeli będzie was kusił szatan lub świat, oddajcie się jak najgorętszej modlitwie; modlitwa jest tym, co podtrzymuje powołanie. Tak postępując, moi synowie, na pewno dojdziecie do doskonałości zakonnej, do której powinniśmy ciągle dążyć i ku niej kierować wszystkie nasze starania.
Ja w tej intencji modlę się do Pana za was i za każdego z was; bardzo pragnąłem napisać ten list do was; jest on najdłuższym listem, napisanym po chorobie. Pisałem go z przerwami - nie od razu cały, ale z wielkim pragnieniem, żeby ożywić w was dobre uczucia i zachęcić do natychmiastowej intensywnej służby Bożej.
Św. Albert chciał, żeby kościół na pustelni był pod wezwaniem Najświętszej Maryi Panny - Matki Bożej, a sama pustelnia była u Jej stóp w całkowitej zależności od Stolicy Apostolskiej i św. Piotra. Moi drodzy synowie, podczas tych świętych radosnych świąt Wielkanocy również ja pokornie ofiaruję i poświęcam siebie i was Najświętszej Dziewicy i następcy Jezusa Chrystusa na ziemi, św. Piotrowi - apostołowi wiary i wielkiej miłości do Jezusa. Modlę się do naszego Pana, aby wlał w nas ducha swojej boskiej miłości i swojego najsłodszego pokoju, żebyśmy odnowieni w sakramencie paschalnym stali się dzięki Jego dobroci coraz bardziej złączeni i zgodni w dobrym, oraz żeby uczynił z nas jedno tylko serce i jedną duszę w Jezusie Chrystusie ukrzyżowanym - Bogu naszym i Odkupicielu.
Błogosławię ks. Draghiemu i wszystkim, każdemu z osobna, oraz polecam, żebyście się modlili za mnie i za Zgromadzenie. Przyjmijcie pozdrowienia od braci, a szczególnie błogosławieństwo ks. Sterpiego.
Wasz w Jezusie Chrystusie i Matce Najświętszej
ks. Jan Alojzy Orione ze Zgromadzenia „Boskiej Opatrzności”