Rzym, 3 VII 1928 
Rocznica inauguracji pierwszego oratarium w ogrodzie biskupim w Tortonie, które biskup Bandi nazwał: „Swiątecznym Oratorium św. Alojzego Gonzagi”.

Do moich najdroższych Synów w Jezusie Chrystusie, 
Kleryków w Villa Moffa w Bandito koło Bra – miejscowości
rodzinnej bl. Cottolenga

Łaska i pokój naszego Pana niech zawsze będą z wami, o moi drodzy synowie. Otrzymałem przed kilkoma dniami pismo ze stopniami waszych egzaminów, które - jak sobie obiecywałem - powinny by być lepsze. Cierpliwości i niech Bóg będzie błogosławiony!
Trzeba, żebyście dla poprawienia ocen już w pierwszych dniach października oddali się nauce z zapałem. Już to wiecie, że wszyscy w połowie października musicie opuscić Moffa i być gotowi wstąpić do liceum (1); zresztą nie wystarczyłoby pomieszczeń w Moffa dla tych, którzy mają przyjść i którzy już czekają na odbycie tam swojej wymaganej próby życia zakonnego.
Jeżeli wśród was jest ktoś, kto by miał aspiracje do pracy misjonarskiej, bardzo bym go chętnie przeniósł do odpowiedniego zakładu (np. przy ulicy Sette Sale w Rzymie). Ale tam należałoby uczęszczać na filozofię w Uniwersytecie Gregoriańskim względnie do liceum przy Wyższym Seminarium Rzymskim, gdzie wymagania są bardzo duże i studia traktowane poważnie. Inni także będą musieli uczęszczać do liceum przy Seminarium w Tortonie albo do liceum przy Seminarium w Wenecji czy Padwie, które należą do najbardziej wyróżniających się seminariów włoskich i mają wysoki poziom. Konieczną i palącą zatem sprawą jest to, żebyście się uczyli i żebyście się uczyli więcej! W październiku wszyscy musicie wstąpić do liceum i uważajcie, żeby się nie skompromitować.
Św. Paweł apostoł mówi, że wiedza, będąca światłem Bożym, jest koniecznie potrzebna szafarzom łask Bożych. Nie mówi na pewno o wiedzy ludzkiej, która napawa próżnością i nadyma, nie mówi o kulturze literackiej i naukowej, która z kolei nic nie znaczy, ponieważ nie towarzyszy jej cnota i nie podnosi ducha do Boga; mówi natomiast o tej wiedzy, która jest skierowana do wzniosłego i świętego celu, do własnego uświęcenia i zaspokojenia potrzeb bliźnich - o ile oczywiście chcemy spełnić naszą misję.
Nie chciałbym, o najdrożsi synowie w Jezusie Chrystusie, żeby niektórzy z was zapadli w sen duszy; nie chciałbym, żeby żyli w owym osłabieniu i odrętwieniu ducha, który mówiąc za Dantem „prawie że jest śmiercią”. Oby Bóg nie dopuścił do tego!
Czyż kiedy myślimy, o moi drodzy, o tym, co ludzie robią dla odrobiny próżniej chwały, którą obiecuje świat, albo o ryzyku, na który się narażają dla ludzkiej próżności lub dla posunięcia o krok naprzód którejś gałęzi nauki, nie czujemy się upokorzeni, że tak mało robimy dla Boga i dla dusz? Czyż kiedy myślimy o Nobilem i o jego towarzyszach (przelatujących swego czasu sterowcem nad biegunem), nie widzimy, jacy jesteśmy niestety opieszali, jacy leniwi w dobrem; powiedzcie mi, czy nie mamy powodu do wstydu?
Nie pobudza nas żadne święte współzawodnictwo? To, czym się kierują ludzie ze świata dla odrobiny chwały na tym świecie, będzie silniejsze niż w nas miłość Boga? Czy żadna boska cnota, zbawienie braci, krew i sama śmierć Chrystusa, miłość Jezusowa nie pobudzi nas?
Oby nikt z nas nie miał wyrzutów sumienia, zgodnie ze słowami psalmu: „Spałem i drzemałem” (Ps 3, 6 wg Wulgaty), w związku z wypełnieniem naszych obowiązków. Biada obojętnemu i temu, kto nie  odczuwa strachu przed duchem obojętności i jej się oddaje, oraz pozwala, żeby go Bóg traktował jako człowieka o cechach negatywnych, a nie pozytywnych. Biada wodom stojącym w stawach - one będą cuchnąć wyziewami i ustrojami śmierci, ponieważ zapełnią się zgnilizną.
Jeżeliby zatem ktoś z was spostrzegł, że się w jakimś stopniu zaniedbał w swoich obowiązkach, że przeżywa stany oziębłości i lenistwa, niech się otrząśnie i odda miłości Bożej, niech służy Bogu z zapalem - z gorliwością świętych zakonników.
Oddajmy się wszyscy naprawdę miłości naszego Pana Jezusa Chrystusa, który nas tak ukochał; pokochajmy nasze uświęcenie, święty Kościół, nasze Zgromadzenie, tak by się przygotować nie na jego niegodnych synów, ale jak najbardziej godnych, na takich którymi można się szczycić.
Módlmy się, czuwajmy nad sobą „w Panu - in Domino”, wyrzekajmy się miłości własnej i pracujmy mężnie i święcie „dla Chrystusa i Kościoła - pro Christo et Ecclesia”, pracujmy z zapałem w pokorze, w umartwieniu myśli, serca i całego życia. Starajmy się zrozumieć „w Panu - in Domino” miłość Jezusa Chrystusa, która popycha i przynagla nas: „Caritas Christi urget nos” (por. 2 Kor 5, 14). Kto tej miłości, będącej miłością Jezusa i duchem apostolstwa, nie ma, lepiej by mu było, żeby opuścił Zgromadzenie, ponieważby nie posiadł właściwego ducha.
Oby się otworzyły nasze oczy na światło Boże i pobudziły nasze serca do miłości Jezusa ukrzyżowanego, tak abyśmy wszyscy czuli i żyli wzniosłością i świętością naszego powołania i oceniali wartość, łaskę tak wielkiego, niebieskiego daru. Bóg nie chce mnóstwa synów słabych i nieużytecznych, ani nie chce tego, żeby stawali przed Panem z pustymi rękoma: „Non apparebis ante oonspectum Domini vacuus” (por. Syr 35, 4).
Dlatego, o moi drodzy synowie w Jezusie błogosławionym, proszę was i zaklinam, żebyście wglądnęli głęboko w sumienia i z wielkim zaangażowaniem odzyskali stracony czas, tak żebyście na najbliższy październik mogli być wszyscy w tym, co dotyczy nauki, promowani do liceum i wszyscy mogli duchem, a także życiem zakonnym zadowolić i Boga, i waszych przełożonych. Niech precz od was odejdzie wszelka lekkomyślność, ospałość, lenistwo i próżność!
Niech nasze życie będzie całe płomieniem Bożej miłości i całe poświęcone Bogu. Jemu nie wystarcza wiara; On chce widzieć i stwierdzić wasze czyny: „Wiara bez uczynków martwa jest” (por. Jk 2, 17). Patrzcie, o moi synowie, na rozległe pola, które czekają na was - pola, na których rozprzestrzenia się zło i robi spustoszenie wśród dusz! Czyż synowie ciemności będą więc bardziej gorliwi i czynni w złem niż synowie światłości i prawdy w czynieniu dobra?.
Przygotowujcie się do apostolstwa miłosierdzia przez praktykowanie pokory, ciągłą i gorącą modlitwę, nabożeństwo do Jezusa w Najświętszym Sakramencie, do Jezusa ukrzyżowanego, do Serca Jezusowego, przez delikatną synowską pobożność do Matki Najświętszej, połączoną z prośbą, żeby wzrastał w was duch Pana, poczucie waszych obowiązków i zaangażowanie w ich wypełnianie, a to dla świadamości naszych obowiązków - wszystkich naszych obowiązków, wszystkich waszych obowiązków, wypełnianych nie dla oczu ludzkich, ale dla miłości Bożej i czystości sumienia.
Jeżeli spotęgujecie w sobie prawdziwego ducha Jezusa Chrystusa - który nie jest obojętnością, ale ogniem, ogniem Bożej miłości - nie wątpię, że z miłości do Boga obudzi się w was również wszelka szlachetna energia; wasza wola zostanie wzbagacona większą łaską Pana, a owoce tego będą bardzo zadowalające. Ale na próżno bym mówił, gdybyście nie przeżywali Jezusa, gdybyście nie kochali Jezusa, gdybyście nie trudzili się dla Jezusa.
„Odnowić wszystko w Chrystusie - Instaurare omnia in Christo” (por. Ef 1, 10); te słowa były zawołaniem św. Pawła apostoła - i są programem naszego Zgromadzenia - musimy więc zacząć od stosowania ich do siebie; my mamy się pierwsi odnowić w Chrystusie, by potem odnawiać innych. Nie odnowimy zaś innych w Chrystusie, jeżeli najpierw w Chrystusie nie odnowimy samych siebie w Jego świętej miłości, za przyczyną Jego świętej łaski, której na pewno nie zabraknie. 
Niech się rozpala miłość Jezusa Chrystusa, niech trawi, przerabia, zbawia nas wszystkich, o drodzy synowie; odnowieni w Nim, ze świętą Jego łaską potrafimy dokonać wszystkiego - w Nim, który nas umacnia. Oby dobry duch, pobożność, zapał do nauki, piękny wasz przykład - co jesteście w Villa Moffa w domu Niepokalanej Dziewicy, domu formacji zakonnej - był pokrzepieniem, zachętą do odwagi, bodźcem do czynienia dobra dla tych, którzy przyjdą po was i są od was młodsi, ponieważ są jeszcze aspirantami; oby wasze życie była przykładem dla ich życia - i nigdy złym przykładem.
Przyjmijcie, o najdrożsi moi synowie, ten list w duchu pokory i uległości. Rozważcie przed Bogiem i własnym sumieniem te uwagi, tę ojcowską zachętę „w Panu - in Domino”. Oby lampy nie były w waszych rękach pozbawione oleju czy wygasłe, ale aby się paliły i zawsze dawały światło! To, że się palą - mówił św. Bernard - to mało; potrzeba, żeby się paliły i dawały światło!
Dużo się więc spodziewam po was. Sprawcie, że gdy przybędę do was, znajdę kogoś, kto by mnie pocieszył w chwili takiej jak ta - chwili głębokiego bólu dla mnie i dla Zgromadzenia. Bóg wezwał do siebie jednego waszego brata (nowicjusza Klaudiusza Solarolego); odprawiłem mszę św., modliłem się za niego przeżywając ból, że nie mogłem przybyć (2). Również wasi bracia modlili się dużo i przyjmowali komunie w intencji zmarłego. On będzie na pewno się modlił za mnie, za waszego dyrektora, za was i za Zgromadzenie, któremu się oddał. Nie zapominajmy o nim nigdy!
Jako ojciec z wielką miłością w Jezusie Chrystusie błogosławię wam wszystkim i każdemu z osobna. Oby nasz Pan dał pokrzepienie waszemu przełożonemu, mnie tak drogiemu, i niech mu błogosławi; błogosławieństwo Boże niech będzie zawsze nad wami.
Wasz najoddańszy w Jezusie Chrystusie ukrzyżowanym i Niepokalanej Dziewicy

ks. Jan Alojzy Orione
ze Zgromadzenia „Synów Boskiej Opatrzności”

(1) W Zgromadzeniu we Włoszech w liceum kończono przedmioty z zakresu szkoły średniej i studiowano filozofię. Nowicjat zwykle rozpoczynano przed liceum.
(2) Do domu nowicjackiego w Villa Moffa.