Tortona, 8 VI 1927

Do moich drogich Kapłanów, Kleryków i Aspirantów Małego Dzieła Boskiej Opatrzności, do wielebnych Sióstr Misjonarek Miłosierdzia, do Osób zatrudnionych w naszych domach w Wenecji i w okręgu weneckim

Dusz, dusz! Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus,

Łaska i pokój naszego Pana Jezusa Chrystusa niech będą zawsze z nami!
Wiecie już chyba, o moi drodzy, że ks. Sterpi, najukochańszy mój brat w Chrystusie, założyciel i przełożony zakładu „Artigianelli” w Wenecji, delegowany specjalnie przez nasze małe Zgromadzenie do zarządzania i nadzorowania domów Małego Dzieła Boskiej Opatrzności na terenie Wenecji i okręgu weneckiego, ku zasmuceniu mojemu i wszystkich musiał niestety z powodu poważnego zagrożenia zdrowia opuścić chwilowo pole swojej pracy.
Przebywa on w małej kolonii rolniczej św. Antoniego w Barriera di Nizza w Cuneo. Towarzyszą mu życzenia i modlitwy wszystkich; ufamy, że będzie mógł stamtąd prędko powrócić zupełnie zdrowy.
W tym celu zarządzam, żeby odmawiano za niego we wszystkich domach podczas modlitw rannych i wieczornych jedno „Witaj Królowo”. Kapłanom zaś polecam, aby codziennie w szczególny sposób pamiętali o nim we mszy św.
Ja będę was powiadamiał o przebiegu jego choroby i mam nadzieję, że będę mógł przesyłać lepsze wiadomości.
Wypada mi podać wam jego adres, bo pragnę, żeby wszyscy mogli przesłać mu kilka słów pokrzepienia i należnej wdzięcznaści. Zrobił on bardzo wiele dobrego i to dla wszystkich. Oby go Bóg zachował na najdłuzsze lata!
Lecz teraz, skoro nie będę mógł być zawsze z wami - co zechciejcie dobrze zrozumieć, a także, ponieważ nie wypada zostawić na los szczęścia tak poważnej liczby domów bez beźpośredniego przełożonego i inspektora, do którego moglibyście się z łatwością i spokojem zwracać po radę i instrukcję - przeto, wezwawszy światła Ducha Świętego i naszej Najświętszej Maryi Dziewicy, Matki i jedynej niebieskiej Założycielki tego małego Zgromadzenia Boskiej Opatrzności, do którego powołał nas Bóg w swoim miłosierdziu, w imię błogosławione Jezusa Chrystusa mianuję moim przedstawicielem dla domów w Wenecji i w okręgu weneckim do czasu, dopóki ks. Sterpi nie powróci albo do następnego zarządzenia, ks. Karola Pensę - obecnego dyrektora zakładu „Manin”, członka Rady naszego drogiego małego Zgromadzenia.
Znacie go już i wiecie, że powszechnie jest bardzo ceniony.
Ks. Pensa jest synem i bratem w Chrystusie, do którego mam całkowite zaufanie, i z wielu powodów zasługuje na mój i wasz szacunek.
Wiem i mogę zapewnić, że nie mógłbym dać ks. Sterpiemu lepszego zastępcy, bardziej mile widzianega przezeń i przez najdostojniejszego ks. kard. La Fontaine'a, patriarchę weneckiego i naszego czcigodnego ojca.
Ks. Pensa w ciągu tylu lat nie wyrządził mi żadnej przykrości, przeciwnie - sprawił bardzo dużo radości. Charakteryzuje go pokora ducha, głęboka pobożność i roztropność w rządzeniu; gruntowna i pewna nauka katolicku, bezgraniczne przywiązanie do papieża i biskupów, do świętego Kościoła rzymskiego - bez którego nie bylibyśmy synami Boskiej Opatrzności. Cechuje go wzniosłe synowskie nabożeństwa do Najświętszej Dziewicy, przykładne życie; umartwienie i poświęcenie, wierność i miłość wielka do Zgromadzenia, staranie o pomyślność Zgromadzenia i wszystkich jego członków, znajomość naszych potrzeb.
Oto brat, którego wam daję zastępczo na inspektora. Jestem przekonany, że czynię dla was rzecz miłą tak samo jak i dla Zgromadzenia, zwłaszcza w okręgu weneckim, gdzie dzięki Bogu jest ono dość rozpowszechnione.
Siebie, jego i was wszystkich oddaję w ręce Madonny, naszej najukochańszej Matki i Założycielki, siebie i was wszystkich skupiam u stóp świętego Kościoła Chrystusowego i biskupów; my przede wszystkim jesteśmy i chcemy być synami, żołnierzami, „ścierkami” świętego Kościoła, papieża i biskupów; bez papieża biskupów jesteśmy niczym, a nie chcemy być niczym.
Ks. Pensa niech ufa zawsze coraz bardziej Opatrzności Bożej i Matce Najświętszej, a Bóg niech mu pomoże swoją łaską, żeby w cierpliwości niósł ciężar swoich obowiązków i wypełniał troskliwie swoje zwiększone zadania. W ten sposób uświęci siebie samego i was, i będzie lampą gorejącą, która rozświetla poczynania naszych chłopców wychowanków i wielu innych (ludzi - od tłum.).
Jezus Chrystus zawsze szczodrze nagradza trudy tych, którzy pracują pokornie dla Niego i dla Kościoła, jak również dla naszego Zgromadzenia. Pracujmy, moi drodzy, pracujmy z wielkim umiłowaniem Boga i braci oraz dusz, pracujmy szczególnie nad zbawieniem maluczkich i biednych, należących do Jezusa Chrystusa; otrzymamy z Jego rąk obfitą wieczną zapłatę.
Starajcie się, o moi drodzy, odpowiedzieć z miłością i oddaniem synów w Chrystusie na skwapliwe troski tak ks. Pensy, jak i waszych bezpośrednich dyrektorów i przełożonych.
Wszyscy zaś zjednoczeni - „Jedno serce i jedna dusza - Cor unum et anima una” (por. Dz 4, 32) - w tej bolesnej dla mnie i dla Zgromadzenia chwili czy to z powodu choroby ks. Sterpiego, czy innych naszych kapłanów i braci wybitnych (ks. Józef Adaglio, ks. Alojzy Piccardo, brat Hygin, Avemaryja z wielu racji godzien szacunku), czy wreszcie z powodu innych trudnych, przeżywanych przez nas doświadczeń. Starajcie się - powiadam - zgodnie pomagać i podtrzymywać małe Zgromadzenie, usiłując z całą waszą synowską miłością dodać mu otuchy i sprawić wiele radości.
Starajcie się widzieć, w waszych przełożonych, jakby w zwierciadle, samego Boga i uważajcie ich za żywe narzędzia, dzięki którym nasz instytut, wsparty łaską Bożą i błogosławieństwem Kościoła staje się aktywnym czynnikiem, osiągając w sposób święty swój cel „mimo trudności - per ignem et aquam”. Kochajcie przełożonych i bądźcie im wdzięczni za troski, które podejmują dla waszego dobra, a przede wszystkim codziennie polecajcie ich Panu.
Ale wracając do ks. Pensy, nie wątpię, o moi drodzy, że będziecie szanowali go, podobnie jak ks. Sterpiego, i za to wam dziękuję. Miejcie dla niego serce otwarte i utrzymujcie z nim częste kontakty w tym, co dotyczy was samych, waszych potrzeb i waszych spraw. Nie tajcie niczego i niczego nie przemilczajcie! Nie działajcie na własną rękę, ale kierujcie się posłuszeństwem, rzetelnością i prostotą. Trzeba mieć zaufanie do przełożonych, przedstawiać im pokornie wszystko, co uważamy za dobre, ale przygotowani bądźcie również na decyzję odmowną. Jest to doskonałe ćwiczenie się w uległości i posłuszeństwie - ćwiczenie, które bardziej od innych świadczy o dobrym duchu zakonnym i o pokorze.
Wobec ks. Pensy, jak też wobec waszych miejscowych przełożonych bądźcie zawsze pokorni, złączeni duchowo i zgodni w miłości Jezusa Chrystusa, a Bóg będzie z wami i z nami wszystkimi. Domy Zgromadzenia będą kwitnąć!
Ja zaś oświadczam wam, że każdy gest szacunku i synowskiej życzliwości, jakim darzyć będziecie tak ks. Sterpiego, jak i ks. Pensy, będę uważał za gest mnie okazany.
Bóg niech wam wszystkim błogosławi; ja biedny grzesznik również wam błogosławię z całego serca.
Odwagi, moi drodzy synowie, i naprzód „w Panu - in Domino”! Naprzód z wielką wiarą i całkowitym zdaniem się na Boga, w wielkiej pokorze i jak najgorętszej miłości!
„Sprawujcie się dobrze w Panu i postępujcie zawsze z pokorą zjednoczeni w obecności Bożej, pod okiem Pana”. Są to niezatarte słowa, jakie zostawił nam wielki Pius X, nieśmiertelnej chwały człowiek z okręgu weneckiego i Wenecji, kiedy to na ostatniej audiencji - której ten święty papież, chyba na jakiś miesiąc przed odejściem do Boga, udzielił mnie, kilku naszym kapłanom i grupie naszych wychowanków - okazał się prawdziwym ojcem dla Małego Dzieła Boskiej Opatrzności. Ów papież zresztą widział, osobiście poprawił i zatwierdził nasze Konstytucje i raczył przyjąć w swoje błogosławione dłonie moje wieczyste śluby. Ostatnie i święte słowo tego świętego papieża, pochodzącego z okręgu weneckiego, jest hasłem, które w zakończeniu dziś wam wszystkim podaję. (1)
Pokój Pański niech zawsze będzie z wami! I niech nas wszystkich wspiera Najświętsza Dziewica, wielka Boga i nasza Matka, Pani i Matka Boska Opatrzności, abyśmy wytrwali w naszym świętym powołaniu.
Oddany w naszym Panu Jezusie Chrystusie i Matce Najświetszej wasz

ks. Alojzy Orione 
przełożony „Synów Boskiej Opatrzności”

(1) Wydaje się, że tym hasłem ma być pierwsze zdanie z następnego akapitu: „Pokój Pański niech zawsze będzie z wami”!