Tortona 
(Dom Boskiej Opatrzności) 
Boże Narodzenie 1920

Do wszystkich Zasłużonych 
względem Dzieła Opatrzności
i do moich drogich Dobrodziejów

Dusz, dusz!
Nie znajduję właściwych słów dla takich podziękowań, jakie chciałbym wyrazić tylu zasłużonym, którzy w tym jubileuszowym roku mojego kapłaństwa zechcieli wielką bożą miłością otoczyć Małe Dzieło Boskiej Opatrzności, aby mu okazać swoje uczucie i dodać mu nowego bodźca lub wskazać obszerniejsze pole działania.
Jestem i będę niezmiernie wdzięczny wszystkim i każdemu z tych dobrodziejów dopóty, dopóki Bóg mi użyczy życia, a następnie również w niebie chcę serdecznie pamiętać o ich wielkiej miłości i jednomyślnych dowodach przychylności, które zechcieli mi okazać w tej tak szczęśliwej chwili zarówno władze kościelne jak i cywilne, szanowni przyjaciele, dostojni dobrodzieje, dawni wychowankowie i ludzie z różnych stron i z różnych warstw społecznych.
Jestem wzruszony tym tak spontanicznym i powszechnym okazaniem dobroci i wielce pokrzepiony przez tyle dusz pałających dobrocią, które zechciały tak hojnie odpowiedzieć na zaszczytne i ojcowskie zaproszenie Jego Ekscelencji – najczcigodniejszego naszego biskupa monsignora Szymona Piotra Grassiego i na szlachetny apel bardzo zasłużonego komitetu, powstałego bądź to w celu lepszego poznania Dzieła Boskiej Opatrzności, bądź to w celu otwarcia w Tortonie instytutu chrześcijańskiego i obywatelskiego wychowania i wykształcenia. Błagam Boga, aby wspaniałomyślnie wynagrodził wszystkich, tak jak On tylko potrafi, jako że jest Panem.
Tymczasem nowy instytut z liceum Dantego Alighieriego został otwarty i już można odczuć i będzie się odczuwać nadal ogromne korzyści religijne, moralne i społeczne z jego istnienia.
Spotkał się on z pełną życzliwością tortończyków, jak również wielu wybitnych rodzin nawet z daleka, które powierzyły nam swoich synów, i mamy nadzieję, że będzie godzien dawnych tradycji tego miasta, jak też wielkiego imienia, które nosi.
W ten sposób Tortona nie zajmie ostatniego miejsca w obchodach szóstego stulecia dantejskiego.
Za wszystko co się powiedziało, za wszystko, co się tutaj i gdzie indziej zrobiło z racji tego dwudziestopięciolecia kapłaństwa i Małego Dzieła Boskiej Opatrzności - za wszystko to: „Nie nam, Panie, nie nam, lecz Twemu imieniu daj chwałę - Non nobis, Domine, non nobis, sed Nomini tuo da gloriam” (Ps 133 B [115] 1 (9)).
Niech mi udzieli Pan tej łaski, abym się nie sprzeniewierzył jego miłosierdziu i nie okazał niegodny tylu dowodów szacunku i oczekiwań ze strony ludzi dobrych.
A teraz do pracy! „Incipit vita nova - Rozpoczyna się nowe życie”.
Zdawszy się na pomoc Opatrzności Bożej i mojej Madonny, umocniony błogosławieństwem namiestnika Jezusa Chrystusa i mojego drogiego biskupa pokornie proszę Pana, aby nie patrzył na moje grzechy ani na moją wielką nędzę, ale by mi dał łaskę rozpoczęcia nowego życia, które by było całkowicie miłością Boga i dusz - najsłodszą miłością i pełną wieczystą ofiarą dla Kościoła, dla maluczkich i biednych!
Niechaj Bóg sprawi, żeby całe moje życie i moich najdroższych braci w wierze i w pracy była jedynie hymnem wdzięczności dla Niego!
Oby wzniosła melodia o Opatrzności rozprzestrzeniła się, rozszerzyła i rozlała światło i ogień miłości Jezusa Chrystusa po całej ziemi! Oby matczyne spojrzenie naszej Najświętszej Maryi Panny spoczęło łaskawie na nas i na wszystkich dobrodziejach, którzy zechcieli dać nam, zwłaszcza w tym roku, tak wielką pomoc i niewypowiedzianą otuchę, stając się podatnymi narzędziami Boskiej Opatrzności i miłości Pana!
Zdaje mi się, że was mogę zapewnić, iż Bóg przygotował dla zasłużonych wobec naszych instytutów wielką wieczną nagrodę. 
Obiecuję, że codziennie będę się modlił do Pana, żeby błogosławił im w ich interesach i w ich rodzinach, żeby użyczył pokoju i zgody ich domom, żeby ich obdarzył zdrowiem, szczęśliwym życiem i nagrodą sprawiedliwych w niebie.
Bardzo zobowiązany i oddamy sługa w Chrystusie

ks. Alojzy Orione
ze Zgromadzenia „Boskiej Opatrzności”