Messyna, (Pałac arcybiskupi), 31 I 1912 
(XIV rocznica śmierci ks. Bosko)
Do Błażeja Marabotta, 
kandydata do Zgromadzenia

Dusz, dusz!

Drogi Synu w Panu,

Listy twoje, które przysłał na mój adres ks. Contardi, sprawiły mi wielką przyjemność. Modliłem się w tych dniach za ciebie i poleciłem modlitwom innych, ponieważ twoja decyzja, drogi Marabotto, jest sprawą bardzo poważną.
Sam rozumiesz, będąc wychowany w naszej świętej wierze, że powołanie zakonne jest jedną z największych łask Bożych, jakie Bóg może wyświadczyć duszy.
Pierwszym obowiązkiem osoby, która czuje powołanie do tego wzniosłego stanu, jest ukorzenie się przed Panem, nieufność do siebie, liczne modlitwy - szczególnie do Najświętszej Maryi Panny - umartwienie wszystkich swoich zmysłów oraz takie postępowanie, z pomocą łaski Bożej, jakie doradza kierownik duchowy, przez którego usta Bóg przemawia do nas w drodze zwyczajnej.
Dowiedziałem się z twojego pierwszego listu, że otworzyłeś swoje serce przed jakimś dobrym ojcem kapucynem i że on powiedział ci „tak”. To dla mnie wskazówka, że twoje powołanie naprawdę pochodzi od Boga i że powinieneś iść za nim z gotowością na wszystko i bezzwłocznie, ponieważ w dziedzinie powołania nie można zwlekać i dawać szatanowi okazji do stawiania przeszkód.
Zauważ jednak, mój synu, że kogo Bóg powołał, ten naprawdę powinien pożegnać na zawsze życie i myśli światowe, a oddać się z głęboką pobożnością i gorliwością służbie Bożej, z jak najbardziej ostrożną ucieczką od każdego nawet cienia niebezpieczeństwa czy rozproszenia, z całkowitym zaparciem się siebie dla miłości Pana naszego Jezusa Chrystusa oraz z posłuszeństwem we wszystkim zawsze radośnie i po synowsku świętej matce - Kościołowi, jego głowie, rzymskiemu biskupowi, namiestnikowi Jezusa Chrystusa na ziemi, słodkiemu Chrystusowi widzialnemu na ziemi - do którego nasze małe Zgromadzenie jest szczególnie przywiązane - z posłuszeństwem przełożonym, których Bóg ci da w Zgromadzeniu, tak byś mógł zasłużyć sobie u Pana, iżby umacniał w tobie wielki dar powołania i pomagał w jego wypełnieniu na drodze, którą obierasz, za naszym słodkim Jezusem Chrystusem w praktyce świętych rad ewangelicznych.
Zauważyłeś, że powiedziałem, iż ten stan jest największą łaską Bożą. 
Powiedziałem tak dlatego, gdyż na pewno nie jest on uważany za taki przez świat. Gdy prawdziwy zakonnik wyrzeka się wszystkich spraw i interesów ziemskich, wówczas cząstką jego dziedzictwa staje się tylko Pan Bóg i Jego najświętszy krzyż.
Drogi mój synu, przychodząc do nas pamiętaj o tym, że jesteśmy ubodzy i że ty będziesz musiał prowadzić życie ubogiego zakonnika z miłości do Jezusa Chrystusa, który dla nas jest boskim wzorem. On urodził się ubogim, żył ubogo i ubogo umarł na krzyżu, pozbawiony nawet kropli wody.
Ale Jezus, nasz słodki Bóg i Ojciec, jest z nami, i dlatego jesteśmy szczęśliwi - wystarczy nam Jezus.
On będzie z tobą i będzie cię pocieszał. W ubóstwie i upokorzeniu znajdziesz więcej radości duchowej, zadowolenia i szczęścia, niż gdybyś posiadał wszystkie dobra i przemijające rozkosze tego biednego świata.
Drogi synu, stając się jednym z nas zważ dobrze to, że będziesz musiał żyć jako ukrzyżowany z twoim Panem Jezusem Chrystusem, jak to pięknie mówi książka „O naśladowaniu Chrystusa”: „Życie dobrego zakonnika jest krzyżem - Vita boni religiosi crux est”. Znaczy to w praktyce, że Jezusa prawdziwie naśladuje się i miłuje oraz naprawdę Mu się służy na krzyżu.
Oto takim powinno być życie dobrego zakonnika - ukrzyżowaniem u stóp Jezusa naszej wolności, naszego życia, wszystkich naszych zmysłów i uczuć, a to z pomocą łaski, której Bóg udziela zawsze temu, kto o nią prosi.
Zważ jeszcze, drogi Marabotto, że prócz trudu, udręki i prześladowania dla miłości Boga, papieża i dusz niczego więcej nie będziesz mógł się spodziewać na świecie.
Musisz być, aż do ofiary i poświęcenia swego życia, najwierniejszym zwolennikiem we wszystkim Ojca św., nawet w dziedzinie jego pragnień, i synem oddanym papieżowi, świętemu Kościołowi rzymskiemu oraz czcigodnym biskupom pozostającym w łączności z papieżem. Musisz ,,sentire” (1) razem z nimi, kochać ich i bronić jak broni syn swojego ojca; gdybyś postępował inaczej, zdradziłbyś całkowicie ducha naszych ślubów zakonnych. 
A zatem upadnij do stóp naszego Pana i powierz się cały Najświętszej Dziewicy; módl się, módl się dużo, synu mój, z pokorą i bez rozgłaszania na prawo i lewo o twojej decyzji. Jeżeli i potem będziesz czuł, że Bóg nadal cię wzywa, idź do twego spowiednika, proś go znowu o radę i błogosławieństwo, a następnie udaj się do twojej mamy i ojca, otwórz im swoje serce i proś, żeby ci pobłogosławili i pozwolili poświęcić twoje życie Panu.
Powiedz im w moim imieniu, że Bóg ich nie opuści i udzieli wielkiej nagrody w tym życiu, ale przede wszystkim w życiu wiecznym.
Gdy ci pozwolą, podziękuj im także w moim imieniu i napisz do ks. Sterpiego, przebywającego w Tortonie, zaznaczając, że zostałeś przyjęty przeze mnie w imię Boga i Najświętszej Dziewicy Niepokalanej oraz że cię przeznaczyłem do niego w Tortonie, gdzie odbędziesz pierwszą próbę.
Błogosławię ci, drogi synu, ja biedny kapłan. Będę się modlił za ciebie, by moja najsłodsza Matka, Najświętsza Panna Maryja, Matka Boga oraz Matka i łaskawa Założycielka naszego małego Zgromadzenia wzięła cię za rękę i wyprowadziła ze świata, by cię poprowadziła po drodze miłosierdzia ku naśladowaniu Jezusa - Jej Boskiego Syna, i by uczyniła z ciebie świętego kapłana - kapłana według Serca Bożego. Synu, nie wstępujesz do wielkiego zakonu, ale do biednej i bardzo malej instytucji, która jednak jest w zgodzie z papieżem i cieszy się jego błogosławieństwem, do instytucji, którą papież kocha miłością uprzywilejowaną - jak to powiedział ku naszemu upokorzeniu i najwyższej radości na początku tego roku w liście, przesłanym nam przez swego kardynała sekretarza.
Musimy być pokorni, modlić się i pracować „w Panu - in Domino”, aby się stać bardziej godni takiej dobroci Ojca św.
Wydaje mi się, że instytut ten będzie musiał wiele cierpieć, wiele cierpieć, wiele wycierpieć; nadchodzą czasy, w których każdy, kto będzie związany z biskupami i Kościołem, będzie musiał wiele wycierpieć. Mamy nadzieję, że z pomocą, której na pewno udzieli nam Pan i Matka Najświętsza, będziemy mogli służyć pokornie i wiernie świętemu Kościołowi, tak jak to przystoi wiernym i dobrym sługom aż do męczeństwa.
Nie bój się jednak, powiedz twoim rodzicom, żeby byli zadowoleni z tego, że cię oddają Kościołowi.
Spodziewam się, że wkrótce cię spotkam w Tortonie, ponieważ - jak się wydaje - Ojciec św. niebawem uwolni mnie od urzędu wikariusza generalnego, jako że minęły już trzy lata od chwili, gdy objąłem tę powierzoną mi funkcję, która tak mnie absorbowała, że nie mogłem oddać się pracy nad powstającym Zgromadzeniem. Ale niech się dzieje wola Boża. 
Złóż ode mnie uszanowanie twoim bardzo dobrym rodzicom. Gdy przybędę do konwiktu w San Remo, z poczucia obowiązku odwiedzę twego tatę i mamę. Złóż uszanowanie ojcu kapucynowi i powiedz mu, by polecał mnie Panu. Twoim drogim powiedz, że nie zagubisz uczucia miłości względem rodziny, lecz je bardziej jeszcze uświęcisz w miłości Bożej.
Drogi Marabotto, niech ci Bóg błogosławi. Módl się za mnie, który ci jestem w Jezusie Chrystusie i Matce Najświętszej najoddańszy
ks. Alojzy Orione
ze Zgromadzenia „Boskiej Opatrzności"
(1) Sentire (z łaciny) = myśleć, czuć, zgadzać się, być wrażliwym na coś...