Tortona, 21 VIII 1939

Do dwóch kleryków, 
przebywających w sanatorium

Dusz, dusz!
Najdrożsi Synowie,
Łaska Boga i Jego pokój niech będą zawsze z nami!
Otrzymałem wasz miły list z 15 bm. i cieszę się, że mogę wam choć krótko odpowiedzieć w chwili, gdy rozpoczyna się nowenna do Matki Bożej od Straży. Ta właśnie od wczoraj - od momentu, gdy byłem przy cudownej statui Matki Bożej, która króluje z wysoka w sanktuarium w kaplicy zwanej kaplicą łask, mam was przed sobą, tak jak gdybyście byli tutaj, drodzy klerycy, których kocham w Chrystusie jak najmilszych synów.
Niech te słowa będą dowodem, że nie tylko pamiętamy o was, ale że modlimy się za was i że będziemy się modlić w sposób wyjątkowy podczas nowenny za was i za waszych chorych kolegów oraz za tych, którzy was otaczają i kochają w Panu, tudzież troszczą się o wasze dobro duchowe i fizyczne.
Modlę się pokornie i z wielką synowską ufnością do Matki Bożej, żeby się wami opiekowała, krzepiła was i zachowała przed zniechęceniem.
Zniechęcenie pozwala nam zobaczyć naszą nędzę i dzięki faktom zrozumieć, że potrzebujemy Boga i pod tym względem stanowi ono tylko takie dobro i nic poza tym, które nas przekonuje, iż jedynym źródłem mocy jest Bóg. Połóżmy więc całą naszą ufność i otuchę w naszym drogim Ojcu niebieskim, w naszym wielkim i dobrym Bogu, który jest zawsze dobry i zawsze Ojcem! Do nas, którzy jesteśmy Jego synami raczej niż sługami, nie powinno mieć dostępu jakiekolwiek zniechęcenie czy smutek, albo co gorsza - załamanie.
Jesteśmy wszyscy w ręku Boga; wspierani i zdani na Jego łaskę, klęcząc u stóp Najświętszej Maryi - naszej wielkiej Matki i Pocieszycielki, ale także u stóp świętego Kościoła - matki naszej wiary i naszych dusz, kochajmy Pana i służmy Mu, i niech się spełni w nas Jego święta wola.
Czego mamy się obawiać? Bóg jest zawsze z tymi, którzy Go kochają, którzy Go pragną kochać i służyć Mu czy to jako zdrowi, czy jako chorzy, a zawsze coraz wierniej niby dzielni żołnierze Chrystusowi, i chcą z Jezusem i dla Jezusa żyć i pracować w świętej miłości, w cierpieniu i wyniszczeniu samych siebie - jako Boża żertwa i ofiara całopalenia, zgodnie z wolą Bożą i w miłości Jezusa Chrystusa. Podoba się Panu Jezusowi, gdy się żyje umierając i pracuje cierpiąc i ofiarując się za papieża, za Kościół, za uświęcenie kleru i za dusze, za nawrócenie grzeszników i niewiernych, za pokój na świecie, za tych, którzy płaczą i cierpią wskutek ludzkiej niesprawiedliwości, za wszystkich ale to za wszystkich, aby na chwałę Bożą dobrem zło zwyciężać!
Synowie moi, Pan jest wam bliski, jest bliski tym wszystkim, którzy Go kochaj ą, którzy Go kochać pragną. Jest bliski wam i bierze w rachubę każdy wasz ból moralny i fizyczny. Każdą waszą przykrość składa w macierzyńskie dłonie Matki Najświętszej, która usuwa wady, pozostałości waszych słabości, waszych niedociągnięć, a potem na powrót ofiaruje co dzień i co chwila te wasze przykrości Panu Jezusowi jako wynagrodzenie za nas i za braci dla zbawienia tysięcy, tysięcy dusz i za te dusze, które cierpią i pokutują tam - w drugim królestwie (1), pragnąc odpocząć w Sercu naszego Pana.
A więc odwagi, o drodzy synowie. Radujcie się nawet z tego, że cierpicie. Cierpienia wasze znoście z Jezusem ukrzyżowanym i w łączności z Kościołem. Nie możecie zrobić nic milszego dla Pana Jezusa i Matki Najświętszej. Radujcie się z tego, że cierpicie i oddajecie życie w miłości Jezusa Chrystusa.
Przykład Jezusa Chrystusa, Matki Najświętszej i świętych niech doda wam ducha. Błogosławieni, którzy cierpią i odczuwają ból w duchu i na ciele w imię i z miłości do Jezusa Chrystusa.
Nie mam już czasu i kończę prosząc Boga, o najdrożsi, o największe pokrzepiające błogosławieństwo dla was i dla wszystkich w sanatorium. Złóżcie wyrazy uszanowania waszemu dyrektorowi i módlcie się za mnie.
Obejmuję „w świętym uścisku - in osculo sancto” was wszystkich i wyrażam pragnienie, żeby ręka Boża szybko zaprowadziła mnie do was. Pozdrowienia i słowa otuchy od wszystkich. Zdrowaś Maryjo i naprzód!

ks. Alojzy Orione
ze Zgromadzenia „Boskiej Opatrzności”

(1)	Chodzi tu zapewne o czyściec.