29 VIII 1936

Na uroczystość Matki Boskiej
od Straży do członków Zgromadzenia (1)

Bracia, radujmy się wszyscy w Panu, sławiąc cnoty błogosławionej Dziewicy Maryi, której chwałą cieszą się aniołowie.
Gdy patrzę na zespół naszych predyspozycji moralnych, wydaje się mi, że potrzebujemy trzech cnót - pokory, czystości i miłości. Przeciw nieokiełznanej pysze konieczne jest wędzidło pokory; przeciw rozpasaniu zmysłów - wędzidło czystości; przeciw egoizmowi - zapał miłości.
Te cnoty są tak bardzo ludzkie, tak bardzo społeczne, że w dużej mierze społeczeństwo kieruje się tym dobrem, które po nich pozostaje. Oderwany ideał cnoty pozostawia nas w oziębłości. My potrzebujemy żywych przykładów i wzorów. Otóż, Maryja jest nie tylko słodkim imieniem, które uderza w najgłębiej ukryte struny naszego serca, ponieważ jest Matką Boga i naszą, ale Maryja napawa naszą duszę najsłodszym wzruszeniem także dlatego, że jest niedościgłym wzorem cnoty.

Piękny ideał pokory, czystości i miłości daje nam Najświętsza Maryja Panna w epizodach, które przekazały Ewangelie z tak wielką mądrością.
W Maryi mamy najdoskonalszy ideał pokory, dlatego Dante chcąc znaleźć przykład pokory sięga w swoim dziele „Czyściec” do faktu Zwiastowania. Nie mógł wybrać nic odpowiedniejszego.
Wyniesiona do godności, o której nikt marzyć by nie mógł, Maryja nie traci swojej pokory. Sponad wszystkich kobiet, spośród których jest Ona błogosławiona, Maryja przed kłaniającym się ze czcią Gabrielem nie zapomina, kim jest wobec Boga i nazywa się niewolnicą, służebnicą Pańską: „Oto ja służebnica. Pańska - Ecce ancilla Domini”.
Gdy zaś słowa Elżbiety dadzą Jej poznać godność Matki Boga, wtedy Jej uczucie nie będzie uczuciem upodobania w nich, ale dziękczynienia Bogu; Jej myśl wzniesie się i będzie błogosławić samego Boga: „Wielbi dusza maja Pana - Magnificat anima mea Dominum” (Łk 1, 46).
Magnificat - wzniosła pieśń, w której się czuje wielkość Jej nieskazitelnej skromności. Dlatego Alighieri nazwie Ją: „Pokorną i wielką bardziej niż jakiekolwiek stworzenie”.
Bodziec pychy powinien by znaleźć zatamowanie w bodźcach ciała. Czując się skłonni do złego, powinniśmy być pokorni, ale pycha zamiast być czynnikiem zaradczym, znajduje w zmysłowości najbardziej upokarzające poniżenie. Kiedy ludzkość popada w pychę, wtedy pławi się w brudnym potoku zmysłowości.
Bracia, kiedy rzedną szeregi ludzi wierzących i pokornych, rzedną także szeregi ludzi szlachetnych. O, okrutne i bolesne dzieje, które z rozwiązłą bezczelnością napisały występki!
Społeczeństwo jak najbardziej potrzebuje ludzi szlachetnych. Ale kto nam da piękne pokolenia ludzi czystych? Bracia - Maryja, Maryja! Tej cnoty nauczmy się od Maryi!
Pozwólcie, aby młodzież w różanym brzasku i w kwiecie życia wpatrywała się w niebiańską Dziewicę i by z tej słodkiej wizji czerpała silę, która by była tarczą jej niewinności. Wówczas ta młodzież będzie mogła powtórzyć za Godfrydem de Bouillon: „Moje ramię jest silne, bo moje serce jest czyste”. I wtedy ojczyzna, nasza kochana ojczyzna, będzie miała przyszłość coraz bardziej chrześcijańską, wspaniałą i chwalebną. Kto jest bardziej nieskazitelny, ten silniej odczuwa piękno, dziewiczą woń Maryi, która przeszła jak anioł ponad zabagnioną ziemią.

Jej serce nie zamknęło się na dobrać, nie! Ani na uczucia wzniosłe i szlachetne. W sercu Maryi ogień miłości płonął uczuciem czystym, szlachetnym, ogarniającym wszystko. Swoją miłość oddala Bogu - temu Bogu, który jest miłością i wobec którego bledną wszystkie inne miłości, jak przy pojawieniu się słońca bledną wszystkie inne gwiazdy.
U stóp kołyski Jezusa i u stóp krzyża Jezusa spotykamy Maryję - Matkę Boga. Jej serce jest całkowicie zespolone z życiem i sercem Bożym.
Jak tu nie odczuwać bicia serca dla Maryi? Albo więc porwać stronice Ewangelii, albo upaść na kolana, aby wielbić Maryję.
Ona miłością w Bogu kochała wszystkich ludzi, miłością, po Chrystusowej, najwyższą. Zwróćmy uwagę na fakt związany z weselem w Kanie, świadczący o najwyższej delikatności Maryi, o ogromnej miłości, która wymusza od Syna pierwszy cud, o miłości subtelnej, która czyni dobrodziejstwa i ukrywa je, aby obdarzonym nie dać odczuć ciężaru wdzięczności.
Jak tu nie wspomnieć, że z miłości ku nam zgodziła się zastać Matką Boga i że tej samej miłości zgodziła się złożyć w ofierze jedynego Syna swego? Była to piękniejsza, większa i bardziej bohaterska ofiara, niż gdyby oddała na ofiarę samą siebie.
O, jaką szkolę życia otwarła dla wszystkich pokoleń ludzkich Najświętsza Dziewica! Była uboga, zapomniana, opuszczona, a wszystkie narody będą Ją zwać błogosławioną. Minęło dwadzieścia wieków i nie przyćmiło blasku Jej chwały. Była uboga, zapomniana, opuszczona! Kto spośród mówców, poetów rzymskich poznał Maryję? Ale też kto dziś pamięta ludzi, którzy stanowili wspaniały orszak cezarów? „Woły gaszą pragnienie w sarkofagach bohaterów”.
Maryja to jakby źródła łaski, pociechy i świętości! Iluż to u Jej stóp znalazło pokrzepienie! Gdyby nabożeństwo do Niej dokonała tylko osuszenia łez tylu matkom, tylu żonom, tylu zdradzonym dziewczętom, czyż to nie wystarczyłoby, żeby Ją błogosławić! Och, ileż osób w burzy namiętności znalazło spokój, światło, siłę i życie właśnie u Maryi. Ile rodzin Maryi zawdzięcza ocalenie najbliższych im osób, pokój, miłość i zgodę. Iluż wykolejonych, ile dusz zbawiła ta wielka Matka miłosierdzia!
Wznieśmy oczy i serce ku Maryi i zaśpiewajmy Najwyższemu pieśń nową, ponieważ Bóg przez Maryję uczynił rzeczy zdumiewające.

Błagamy Cię, o Panie Jezu, żeby dzisiaj, gdy sławimy cnoty Twojej chwalebnej Matki Maryi zawsze Dziewicy, wspomagało nas Jej dostojne wstawiennictwo, tak żebyśmy w jasności Jej oblicza postępowali drogą pokory, czystości i miłości.
Błogosławioną i godną uwielbienia jesteś, Maryjo! Oto przypadamy do Twoich stóp z radością, synowską miłością i ufnością.
Nasza modlitwa niech się wzniesie do Ciebie jako woń najmilsza. W imieniu wszystkich padam na kolana i za wszystkich modlę się, Najświętsza Dziewico, za wszystkich. W szczególny sposób za Małe Dzieło Boskiej Opatrzności i za tych, którzy ą naszymi przyjaciółmi i dobrodziejami naszych sierot i naszych biedaków.
O Dziewico Matko, pamiętaj o nas przed obliczem Boga; wstawiaj się za nami grzesznymi do Twojego Syna. Ofiaruj za nas swoje łzy, o święta Matko Boga. Obym w Twoich ramionach opłakiwał moje tak wielkie słabości; obym płakał z żalu, płakał z miłości. Zmieszaj Twoje łzy z moimi, a cały mój płacz z Krwią Jezusa - mojego Boga i mojej Miłości!
Niechaj ten twój biedny syn, o Matko Boża od Straży, będzie w życiu, „w chwili śmierci i później - in morte et ultra” szaleńcem miłości, upojonym krzyżem i Krwią Chrystusa ukrzyżowanego!

Niech nas wspiera i niech nam błogosławi Najświętsza Dziewica! Wszyscy bądźcie błogosławieni, o bracia. Bądźcie zawsze błogosławieni! „Zdrowaś Maryja - Ave Maria”!

ks. Orione

(1) List przysłany z Ameryki Południowej.