Buenos Aires, marzec 1936

Do włoskich Dobrodziejów i Przyjaciół

Oto jestem między wami, o najdrożsi, całym sercem i duszą.
Nie mogąc osobiście przybyć z podziękowaniem za waszą życzliwość i miłość, jaką darzycie biedne zakłady (Małego Dzieła Boskiej Opatrzności) w czasie mojej nieobecności, przesyłam wam przynajmniej mój głos (1). On wam zaniesie część mojego serca i wyrazy wiecznej wdzięczności.
Dobrodzieje i dobrodziejki! Wasza ofiarność wzrusza mnie do łez; nie może minąć dzień, żebym o was nie myślał. Pomny i wdzięczny za dobrodziejstwa modlę się i zawsze będę się modlił za was i za wasze rodziny.
Wsparty Bożą pomocą, błogosławieństwem papieża, biskupów i waszą wspaniałomyślnością pracuję w pokorze u stóp Kościoła św., aby pomnażać namioty miłości Chrystusowej, niosąc pomoc synom ludu i włoskich emigrantów i umacniając najbiedniejszych i najnieszczęśliwszych.
W Rosario (Santa Fé) otworzyłem bezpłatną szkołę dla przeszło 500 biednych dzieci, w większości włoskich. Ostatnio odbyłem podróż do Chile samolotem, lecąc 5 tys. m nad Andami; chilijskie Santiago także będzie miało swoje Kottolengo.
„Caritas Christi urget nos - miłość Chrystusowa przynagla nas” (por. 2 Kor 5, 14). Jesteśmy sługami nieużytecznymi, ale miłosierdzi i miłość Chrystusa i bliźniego pobudza nas i przynagla.

Wszystko niech będzie na chwałę Bożą! Dzisiaj chciałbym być poetą i świętym, żeby wyśpiewać najpiękniejszy hymn, jaki można zaśpiewać na ziemi - hymn miłości.
Nie dziwcie się temu, o bracia, że ja, włoski kapłan, chcę nucić taki hymn, pragnąłbym bowiem sprowadzić na ziemię słodką melodię, która rozbrzmiewa w niebie.
O, kto nam zaśpiewa hymn odkupionej przez Chrystusa ludzkości - hymn miłości?
Był już człowiek, który wyśpiewał taki hymn i zawarł w nim najpiękniejsze i najwznioślejsze sława, realizując je uprzednia we własnym życiu. Tym człowiekiem był św. Paweł. On mógł tak wyśpiewać ten hymn, jak go rzeczywiście wyśpiewał, ponieważ nikt bardziej od niego nie odczuł go w swoim sercu i nikt lepiej od niego nie odczuwał miłości do Jezusa Chrystusa i do ludzi. Echa tej boskiej poezji dotarły aż do nas, ponieważ religia począwszy od Chrystusa stała się natchnieniem dla miłości i tak się z nią zespoliła, że chrześcijaństwo bez miłości byłoby jedynie niegodną hipokryzją.
Ewangelia uczy, że nie możemy mieć spokoju w Bogu, jeśli jesteśmy w niezgodzie z bliźnim, a św. Jan napisał „Nie kochasz Boga, którego nie widzisz, jeżeli nie kochasz brata, którego widzisz” {por. 1 J 4,20).
Miłość jest przykazaniem właściwym Chrystusowi, a On powiedział: „Po tym wszyscy poznają, żeście uczniami moimi, jeśli będziecie się wzajemnie miłowali” (J 13, 35). Nie ma nic droższego dla Pana nad miłość bliźniego, a głównie nad miłość względem dusz.

Dusz i dusz!
Och, miłości św. Franciszka z Asyżu, który był całkowicie serafinem miłości! Och, miłości, która rozpaliła serca św. Wincentego a Paulo i św. Cottolenga - ojca nieszczęśliwych!
Bóg jest miłością, a kto żyje w miłości, żyje w Bogu!
Miłość buduje i jednoczy nas w Chrystusie, miłość jest cierpliwa i łagodna, słodka, mocna i pokorna, oświecająca i roztropna; jest wyrozumiała dla wad bliźniego, cieszy się z dobra innych, a swoje szczęście opiera na czynieniu dobrze wszystkim - nawet nieprzyjaciołom. Staje się wszystkim dla wszystkich; jest wszechmocna i zwycięża w każdym dziele.
Pewnego dnia Jezus, wzywając wybranych, by przeszli na Jego prawą stronę, powie im: „Pójdźcie, o błogosławieni Ojca mojego, albowiem byłem głodny, a nakarmiliście Mnie, byłem spragniony, a daliście Mi pić, byłem nagi, a okryliście Mnie, byłem sierotą, a przygarnęliście Mnie”. Zdziwieni taką pochwałą zapytają: „O Panie, kiedy uczyniliśmy Ci to wszystko?” Chrystus odpowie: „Wszystko, co uczyniliście moim najbiedniejszym i najmniejszym, Mnieście uczynili” (por. Mt 25, 34-40).
Nasz Bóg jest Bogiem miłości, kocha nas bardziej niż ojciec swego syna; Jezus Chrystus - Bóg nie wahał się ofiarować samego siebie na krzyżu z miłości do rodziny ludzkiej.

W najnędzniejszym z ludzi lśni obraz - podobieństwo Boga. Kto daje biednemu, Bogu daje, i z ręki Boga otrzyma wynagrodzenie.
Oby Opatrzność Boża przysłała nam ludzi miłości. Tak jak Bóg mógł wzbudzić z kamieni synów Abrahama, tak niech wzbudzi legiony i armię - armię niosącą miłość, która wypełni bruzdy ziemi pełnej egoizmu i nienawiści, uspokoi wreszcie znękaną ludzkość. „Już za dużo nienawidziliśmy: kochajmy” - śpiewał także Carducci.
Bądźmy apostołami miłości; ujarzmiajmy nasze namiętności, cieszmy się cudzym dobrem jak swoim - tak właśnie będzie w niebie, jak to zresztą wyraził również w swojej poezji Dante.
Bądźmy apostołami miłości, czystej miłości - miłości wzniosłej i powszechnej. Starajmy się, żeby zakrólowała miłość przez łagodność serca, przez wyrozumiałość i wzajemną pomoc, przez podanie sobie ręki na wspólną drogę. Siejmy szeroką dłonią dzieła dobroci i miłości, a gdziekolwiek przechodzimy, ocierajmy łzy płaczącym.
Wczuwajmy się, o bracia, w pełen udręki krzyk tylu naszych braci, którzy cierpią i wzdychają do Chrystusa; wyjdźmy im naprzeciw jako dobrzy samarytanie, służmy prawdzie, Kościołowi i ojczyźnie w miłości. Czyńmy dobrze wszystkim – dobrze zawsze, źle zaś nigdy i nikomu! Jak bowiem słońce zalewa wszystko swoim światłem, tak nad naszą nową Italią, oczyszczoną z sekt i złączoną z Kościołem, niech zabłyśnie wspaniałe słońce chwały w niewymownym wylewie miłości Chrystusowej; skruszywszy zaś kajdany narodów na niskim poziomie kultury i w stanie niewolnictwa niech ludy ujrzą promieniste twoje czoło, o Rzymie, który jedyny nie znasz pomieszania języków, i niech żyją w chrześcijańskiej i obywatelskiej miłości nowego życia.
O przyjaciele włoscy, w górę serca! Błogosławieństwo Boże niech zstąpi obficie i krzepiąco na was wszystkich, na naszych żołnierzy i naszą Ojczyznę.
Fiat! Fiat! Niech tak będzie!

Ks. Orione

(1) Treść tego „listu” została przesłana do Italii na płycie gramofonowej.