Buenos Aires, 10 VIII 1935 
Św. Wawrzyńca dukana i męczennika

Do moich Braci i Synów w Jezusie 
Chrystusie i do Kapłanów Małego 
Dzieła Boskiej Opatrzności

Dusz, dusz!
Łaska Pana i Jego pokój niech zawsze będą z nami!

Po to żeby cząstka mistycznej winnicy Chrystusowej, którą jest nasze pokorne Zgromadzenie, była stale coraz bardziej uprawiana, potrafiła się ostać i z każdym dniem lepiej rozwijać oraz wydawać dobre owoce uświęcenia i życia wiecznego, jeszcze raz przybywam do was, o moi drodzy, ogarnięty najwyższym pragnieniem, tym mianowicie, abyśmy jako prawdziwi i święci zakonnicy z jak największą gorliwością - po oddaleniu od siebie wszelkiego rozluźnienia, jeśli ono kiedykolwiek miałoby miejsce, i po odnowieniu życia według wszystkich naszych reguł - mogli z tych rekolekcji na przyszłość wynieść oddanie się umiłowaniu i służeniu Jezusowi Chrystusowi i świętemu Kościołowi - naszej matce.
Pierwszą naszą regułą i życiem, moi drodzy bracia i synowie w Jezusie Chrystusie, niech będzie zachowywanie św. ewangelii z wielką pokorą oraz najgorętszą i rozpłomienioną miłością Bożą, przez realizowanie rad ewangelicznych, których nam udzielił Chrystus, przez życie w pokornym posłuszeństwie, szczerym ubóstwie i doskonałej czystości, przez unicestwienie samych siebie z miłości do Chrystusa i celem Jego naśladowania; przez wyrzeczenie się wszystkiego po to, aby posiadać jedynie Chrystusa, Jego świętego ducha jako nasze najwyższe dobro.
Dzięki ukochaniu Boga mieć będziemy bezgraniczną miłość do bliźnich, zwłaszcza do najmniejszych i najbardziej opuszczonych naszych braci. I - dlatego że szczególnym celem naszego Zgromadzenia jest ukochanie Jezusa i służenie Mu w osobie Jego namiestnika na ziemi, papieża, oraz rozszerzanie tej miłości - będziemy rozwijali wśród ludzi i wśród maluczkich żywą świętą miłość do papieża i tak ich wychowywali, żeby byli coraz bardziej zjednoczeni z biskupem rzymskim, słuchali jego słów i wypełniali wskazania. Będziemy się też starali o pomnożenie w nas i w innych najczystszej wiary Kościoła, która jest pierwszym krokiem do ukochania Kościoła i papieża.
Będziemy się dlatego zawsze modlili, aby Bóg pomnożył w nas wiarę, sprawił, żebyśmy żyli wiarą, jak przystało synom Boskiej Opatrzności, oraz aby jeszcze bardziej przepełnił nasze serca miłością papieża - miłością połączoną z wielką wiarą. Prosić będziemy naszego Pana o łaski nie tylko po to, abyśmy zachowali czystą i nienaruszoną wiarę katolicką, która jest podstawą całego gmachu życia religijnego, ale także abyśmy mogli bronić jej pośród ludu chrześcijańskiego przed atakami nieprzyjaciela, pracując nad ustrzeżeniem ludzi od niebezpieczeństwa ze strony protestantów, i następnie wśród tych, którzy znajdują się na krawędzi ortodoksji w Kościele, starając się o doprowadzenie do jedności wiary i Kościoła rzymskiego kościoły odłączone - jak to już było powiedziane w pierwszym dekrecie aprobacyjnym Zgromadzenia.
Pierwszą naszą regułą - powtarzam - jest zatem zachowywanie ewangelii. Ale żeby ją zachować, trzeba ją przedtem koniecznie poznać, tak - poznać, a następnie z pomocą Bożą trzeba nią żyć - żyć w duchu i według jej przepisów. Wtedy tylko będziemy prawdziwymi chrześcijanami, a co za tym idzie - dobrymi zakonnikami, jeżeli pójdziemy za Jezusem Chrystusem również w Jego radach ewangelicznych, prowadzących do doskonałości. O tyle będziemy chrześcijanami, o ile będziemy naśladowali życie Chrystusa i żyli Jego nauką; staniemy się prawdziwymi zakonnikami, jeżeli będziemy żyć życiem doskonałym, całkowicie poświęconym Bogu i Kościołowi przez święte śluby, wyrzekając się wspaniałomyślnie samych siebie i spraw światowych, oddając się całkowicie Bogu i w ręce przełożonych.
Aby zaś św. ewangelia była lepiej znana i zachowywana, będzie właściwe, żeby mocno przylgnęła do naszych umysłów - i to nie tylko w jakichś fragmentach czy drobnych urywkach. Dlatego polecam, o moi drodzy, ustawiczne czytanie i studiowanie św. ewangelii. Oto dlaczego książka „O naśladowaniu Chrystusa” mówi nam zaraz w pierwszych rozdziałach: „Naszym najważniejszym obowiązkiem niech będzie rozważanie w życiu Jezusa Chrystusa”. Nie powiedziano: „rozważanie życia”, ale „w życiu” Jezusa Chrystusa, to znaczy, że należy przeniknąć do głębi Jezusa i żyć Jezusem - żyć Jego życiem. Musimy więc mieć ewangelię przed oczyma duszy, nosić ją w sercu i żyć nią.
Reguły i Konstytucje zakonne są jak gdyby sokiem i rdzeniem ewangelii. One pouczają nas w sposób praktyczny, jak mamy żyć i wskazują prostą drogę, jak iść za Jezusem i jak zdobywać coraz to wyższą doskonałość zakonną.
I jak w nowicjacie studiuje się i wyjaśnia reguły, tak również pragnę, „a nawet - et quidem”, zarządzam „w Panu - in Domino”, aby uczono na pamięć i dobrze wyjaśniano ewangelie Jezusa Chrystusa. 
Pan głosił ewangelię czynem i słowem. I Kościół daje ją nam po to, abyśmy ją praktykowali słowem i czynem przez dobre uczynki. Dlatego - podczas gdy wam żywo polecam studiowanie i praktykowanie ewangelii, o moi drodzy kapłani - zarządzam, aby naszych kleryków (1) uczono na pamięć świętych Ewangelii. W III klasie gimnazjalnej Ewangelię według św. Marka, która zawiera naukę św. Piotra - głowy apostołów; w IV - należy uczyć na pamięć całej Ewangelii według św. Mateusza; w V - całej według św. Łukasza. W nowicjacie ma być opanowana na pamięć cała Ewangelia według św. Jana, i należy powtórzyć trzy inne. W ten sposób w III, IV i V klasie gimnazjalnej należy przejść naukę wszystkich Ewangelii i przestudiować IV księgę z książki „O naśladowaniu Chrystusa”, jak to zostanie w swoim czasie ustalone. W I, II i III klasie licealnej mają być przerobione pewne określone rozdziały z III księgi. Podczas kursów teologicznych powinny być powtórzone cztery Ewangelie oraz przestudiowane cztery księgi „O naśladowaniu Chrystusa”. Ewangelie i „O naśladowaniu Chrystusa” mają być studiowane w języku łacińskim.
Przed obiadem i kolacją, gdy wszyscy stoją, należy odczytać kilka wierszy św. ewangelii; liczba ich nie powinna przekroczyć dziesięciu, a czytanie ma się odbywać zawsze po łacinie. W większe święta należy odczytać urywek odnoszący się do danej uroczystości. Po przeczytaniu ewangelii należy odczytać artykuł zakonnych Konstytucji, jak to się już praktykuje.
Lektura ewangelii odbywa się w następującym porządku; Ewangelia według św. Mateusza, św. Marka, św. Łukasza, św. Jana. W roku bieżącym rozpocznie się od św. Mateusza. Po przeczytaniu wszystkich czterech Ewangelii, należy zaczynać od początku. Nie czyta się Listów, Dziejów Apostolskich, Apokalipsy św. Jana, ale jedynie i zawsze Ewangelie.
W każdym domu powinny być przynajmniej dwa egzemplarze Pisma św. po łacinie, Summa filozoficzna i teologiczna św. Tomasza, książka „O naśladowaniu Chrystusa” w języku łacińskim i Dante.
Należy się postarać o tyle egzemplarzy ewangelii i książek „O naśladowaniu Chrystusa”, żeby wystarczyło dla wszystkich.
Każdy zakonnik musi posiadać egzemplarz naszych Konstytucji. Chciałbym bardzo w Panu poczynić w nich pewne poprawki, aby w sposób jaśniejszy i bardziej zdecydowany wyrażały nasz cel szczególny oraz naszą miłość i przywiązanie do papieża. Wydaje mi się, że cechy te lepiej zostały wyrażone w naszych pierwszych Konstytucjach, które były znacznie krótsze i - jak sądzę - bardziej odpowiadały duchowi naszego pokornego, ubogiego i papieskiego Zgromadzenia. Dlatego polecam w tym względzie specjalne modlitwy.
Pragnę, abyśmy byli nie tyle poddani i posłuszni papieżowi jako najwyższemu zwierzchnikowi, ile raczej kochali go i byli z nim ściśle i nierozerwalnie zjednoczeni tak jak z ojcem; chcę, aby posłuśzeństwo nasze względem niego nie było jakimś przymuszonym poddaństwem, ale wyrazem miłości synów. Należy również mieć wielki szacunek dla biskupów i czynić wszystko, żeby im pomóc i szerzyć miłość do nich wśród duchowieństwa i wiernych. Dalej, powinniśmy mieć należną cześć dla wszystkich kapłanów, „zwłaszcza - et in primis” dla proboszczów. Starajmy się o ich dobrą sławę. Przemilczajmy zawsze jakieś ich usterki, natomiast podkreślajmy cnotę i dobro.
Nie wtrącajmy się nigdy do rządów ani do spraw czy stronnictw w diecezjach. Nie sprzymierzajmy się też nigdy z tymi, którzy obmawiają biskupów lub duchowieństwo. Poprzestawajmy na własnym domu - powtarzam - poprzestawajmy na własnym domu i nie chodźmy do domów księży diecezjalnych ani do osób świeckich. Gdy się bowiem obcuje z ludźmi świeckimi, łatwo się świecczeje w poglądach i w życiu, a zawsze pod jakimś względem coś się traci.
Strzeżmy się też zawsze i bądźmy dalecy od osób, grup i kontaktów, które prowadzą do krytyki, szemrania i wrogości wobec zwierzchników zarówno kościelnych, jak i zakonnych. Miejcie zawsze miłość i uszanowanie dla wszystkich zwierzchników, obojętnie, czy piastują urzędy wysokie czy niskie; pamiętajcie o prawdzie, że im mniejszemu przełożonemu jest się posłusznym z miłości do Boga, tym posłuszeństwo staje się bardziej zasługujące i tym bardziej jest miłe Bogu.
Jeśli w ten sposób będziemy postępowali, Zgromadzenie rozkwitnie świętością i rozszerzy się. Dlatego, kiedy będziemy zachowywać świętą ewangelię i reguły i żyć w pokorze, pobożności, szczerości, prawości i miłości bratniej, Pan będzie zawsze z nami, napełni nas swoim duchem i swoim błogosławieństwem. Tak postępujmy w obecności Bożej przez wszystkie dni życia, jak to nam gorąco polecał Pius X w swoim ostatnim niezapomnianym przemówieniu.
Ślę słowa pokrzepienia i błgosławię z serca w Jezusie i Najświętszej Maryi. Módlcie się za mnie. Wasz najaddańszy

ks. Orione
ze Zgromadzenia „Boskiej Opatrzności”

(1) Chodzi tu o młodych kandydatów do Zgromadzenia, których we Włoszech już nazywano klerykami.