Buenos Aires, 3 VIII 1935 
(Małe Kottolengo Argentyńskie)

Do księży - członków Zgromadzenia

Moi najdrożsi Kapłani,
Łaska Jezusa Chrystusa i Jego pokój niech będą zawsze z nami, o moi bracia!
Mam nadzieję, że list ten otrzymacie jeszcze przed rozpoczęciem świętych rekolekcji. Proszę, aby wam go przeczytano zaraz pierwszego dnia, gdyż chciałbym, żeby wam zastąpił moich kilka słów i krótką zachętę, które zwykł byłem dawać po bratersku` przy takiej okazji w latach ubiegłych.
Moi drodzy kapłani, ileż pociechy daje mi wspomnienie o tym, że znajdujecie się wszyscy zgromadzeni w Moffa, przybywszy z różnych i dalekich stron, żeby w braterskim duchu skupić się w czasie świętych rekolekcji. Z głębi serca przesyłam wam moje podziękowanie i kieruję do was najserdeczniejsze święte pozdrowienie „w Panu - in Domino”; niech Pan będzie z wami wszystkimi i pośród was.
Nie potrafię wyrazić, jak bardzo pragnąłem i ja znajdować się także pośród was i to w Moffa, gdzie dawniej, podobnie jak teraz, ja i większość z was tyle razy zbieraliśmy się w Panu, aby rozmyślać o swojej duszy, o swoim uświęceniu i o tym, co dobrego należy czynić dla Małego Dzieła Boskiej Opatrzności.
Bóg jednak chce, abym tym razem - choć to prawie mija rak od czasu wyjazdu - był jeszcze tutaj, z dala od was. Niech się dzieje wola Boża. To prawda, że jestem daleko ciałem, ale sądzę, iż nie wątpicie, że jestem z wami duchem i sercem, że czuję się bliski wam i bliski drogiemu naszemu Zgromadzeniu. Nie będę ukrywał, że jest ta dla mnie ofiara i że bardzo to odczuwam, ale cóż - bez ofiary nie będziemy nigdy prawdziwymi i dobrymi zakonnikami, nie staniemy się świętymi, a Zgromadzenie nie będzie się podobało naszemu Bogu i nie zasłuży sobie na Jego błogosławieństwo.
Złóżmy więc tę ofiarę, która nas wiele kosztuje, na ołtarzu u stóp Tego, który całkowicie ofiarował się za nas i prośmy Go o łaskę, byśmy umieli przekształcić wszystko w świętej miłości - każde utrapienie nasze, każdy ból i ofiarę.
Od 15 bm. i ja także będę tutaj odprawiał rekolekcje. Tak je będę przeżywał, jak gdybym je odprawiał razem z wami, o moi najdrożsi bracia w Jezusie Chrystusie. Odseparuję się od tego hałaśliwego miasta, odgrodzę od świata, aby skupić się w milczeniu, w modlitwie i w rozważaniu odwiecznych prawd wiary. Będę się starał jak najusilniej o poprawę mego życia i ożywienie w sobie łaski oraz ducha powołania zakonnego. Niechaj Bóg wspomaga mnie i was, o drodzy moi.
Celem rekolekcji jest poznanie, samego siebie, utwierdzenie się w woli służenia Bogu i Kościołowi według szczególniejszej łaski naszego powołania zakonnego, oraz Służenie Bogu i Kościołowi ochoczym sercem. Do świętych rekolekcji z powodu łask, jakie nam one niosą, należy przystępować ochoczo, radośnie i z zadowoleniem. Należy przystępować, o moi synowie, z sercem wielkodusznym, z postanowieniem zwyciężenia swoich namiętności, wykorzenienia każdego złego nałogu; z postanowieniem oczyszczenia się z tylu nędz, rozpoczęcia nowego życia i położenia w ten sposób fundamentów pod własne uświęcenie: „Niech stanie się nowe wszystko - serca, głosy i dzieła - Nova sint omnia et corda et voces et opera”.
Przeto składając Bogu siebie samych i wszystko, co posiadamy, musimy się z wielkim zapałem odnowić. Do takiej pracy nie zabraknie nam nigdy łaski Bożej. Bóg zjednoczy się z nami, będzie z nami i w naszym Zgromadzeniu.
Biada tym, którzy rekolekcji nie przeżywają z zaangażowaniem, z sercem. Biada tym, którzy odprawiają rekolekcje z nudą, sennością, oziębłością i śpiąco. Byłby to dla nich koniec. Oby Bóg nie dopuścił do tego!
Synowie moi, módlmy się. Nie wystarczy zebrać się razem, nie wystarczy zachować milczenia i to milczenia absolutnego, większego i lepszego niż w zeszłym roku. Trzeba nadto zwrócić baczną uwagę na głos Boga mówiącego do nas i stosować go do siebie, a następnie dobrze oddać się refleksjom, dobrze oddać się refleksjom, dobrze oddać się refleksjom, a potem modlić się, modlić się i jeszcze raz modlić się do Matki Najświętszej.
Nie śpieszcie się przy odmawianiu brewiarza. Lekcje brewiarzowe, które są dla nas lekturą duchową, jak również czytanie w refektarzu odbywajmy z pożytkiem.
Macie dom nieco nie sprzyjający skupieniu - mówię o nowym domu - jest trochę zanadto eksponowany i otwarty. Obawiam się, że dla niejednego z was może się to stać niebezpieczeństwem, okazją do rozproszenia myśli podczas rekolekcji. Bądźcie przeto czujni!
Spowiadajmy się zaraz od pierwszych dni, aby te rekolekcje były naprawdę i dla mnie, i dla was prawdziwą odnową ducha i odnową Zgromadzenia. Niechaj Najświętsza Dziewica Matka i nasza niebieska założycielka - której w szczególny sposób poświęcony jest dom w Moffa - modli się za nas do Jezusa, niechaj będzie z nami i niech nas pokrzepia, niechaj daje nam skruchę serca i rozgrzewa w nas miłość do Boga, papieża i Kościoła, do Zgromadzenia i do dusz. A potem niech weźmie nas w swoje przeczyste ręce i sprawi, żebyśmy się stali takimi, jakimi chce nas mieć Bóg i Kościół.
Mam nadzieję, że w czasie naszego skupienia napiszę jeszcze do was. Teraz brak mi czasu i widzę, że nie będę mógł wam posłać obecnego listu drogą lotniczą, by przyszedł na czas. Modlę się, modlę się za was. Wy także, bracia najdrożsi, módlcie się za mnie, a Jezus, papież wraz z Matką Najświętszą niech będą ośrodkiem naszych serc i świętym węzłem naszej jedności i naszego Zgromadzenia.
Obejmuję was „w pocałunku Chrystusowym - in osculo Christi” i błogosławię wam wszystkim społem i każdemu z osobna. Módlcie się zawsze za najoddańszego wam 

ks. J. Alojzy Orione
ze Zgromadzenia „Boskiej Opatrzności”