Buenos Aires, 2 VIII 1935

Do najdroższego Księdza Sterpiego, do moich najdroższych Kapłanów, Kleryków i Aspirantów, byłych i aktualnych Wychowanków mojego Zgromadzenia, do dobrych Współpracowników Boskiej Opatrzności: do wszystkich i każdego z osobna moje pozdrowienia z dalekiej Ameryki oraz serdeczne braterskie pozdrowienia od naszych amerykańskich Księży, Kleryków, Probantów, Alumnów i Dobrodziejów

Łaska Pana i Jego pokój niech będą zawsze i to zawsze z wami i z nami wszystkimi.
Kochani moi, przykro mi bardzo, że nie mogę znaleźć się osobiście pośród was w czasie uroczystości Matki Bożej od Straży, ale posyłam wam bardzo drogiego mi ks. Penca - przełożonego generalnego Towarzystwa św. Pawła, z którym łączy mnie najsłodsza braterska miłość w Chrystusie Panu naszym. On wam przekaże moje pozdrowienia i braterskie uściski duchowe, o drodzy moi kapłani i synowie. On także dostarczy wam najświeższych wiadomości o pracy i jej owocach, jakie dzięki Opatrzności Bożej i skutecznemu poparciu władz kościelnych i cywilnych oraz dusz po chrześcijańsku miłosiernych można już było osiągnąć. Za wszystko „Bogu dzięki - Deo gratias”!
W czasie tego wielkiego naszego święta, w ten dzień triumfu Maryi naszej Bożej Matki i niebieskiej fundatorki ks. Penco przekaże wam również część mojego serca, a wszystkim i każdemu z osobna - moje największe ojcowskie błogosławieństwo. O tak, zwłaszcza was, drogich moich kapłanów i was drogich kleryków i aspirantów oraz wszystkich, którzy w jakikolwiek sposób należycie do Małego Dzieła Boskiej Opatrzności, niech wzmacnia Ręka i Serce Boże, niech podtrzymuje na drodze czynienia dobra i jak najobficiej błogosławi!
Och, jak czuję się bliski wam, razem z wami u stóp Matki Bożej od Straży, razem z wami na kornej modlitwie, w czasie procesji na zamku, w katedrze, na placu katedralnym, aby wszędzie manifestować naszą wiarę. A ze mną są serca i dusze tutejszych naszych współbraci - kapłanów i kleryków. Również tutaj uczcimy uroczyście Matkę Bożą od Straży, i to z jak największą żarliwością.
O, jakże wielka i boska powinna być miłość u dzieci do Pana Jezusa naszego Boga i Zbawcy, skoro ja biedne Stworzenie, pełne tylu grzechów i nędzy, dzięki Jego łasce i Jego świętej miłości czuję do was tak wielką miłość. Ach, żyjmy zawsze i radujmy się w tej miłości Boga. Kochajmy się w Panu ogromnie i nieustannie, bo to tak bardzo podoba się Panu.
Naszą dewizą niech będzie pokora i miłość, podobnie jak jest dewizą Pana Jezusa Chrystusa, Najświętszej Dziewicy i świętego Kościoła; niechaj będzie naszą dewizą ta prawdziwa i jedyna pokora, ta prawdziwa i jedyna miłość, która zawsze łączy i zawsze buduje w Jezusie Chrystusie na prawdziwym fundamencie, to jest na Sercu i na krzyżu Jezusa i u stóp świętej matki Kościoła.
Dopiero co skończyliście święte rekolekcje. Przeto złączcie wszystkie wasze serca i wasze wole w jedną tylko wolę, w jedno tylko serce i w jedną duszę, tak jak to czytamy o pierwszych chrześcijanach, że byli „cor unum et anima una” (por. Dz 4, 32). Złóżcie wasze dobre postanowienia i samo wasze życie z życiem moim i naszego drogiego Zgromadzenia u stóp i w macierzyńskie ręce Matki Bożej.
Módlcie się za mnie, drodzy moi synowie, módlcie się za mnie. Może Pan Bóg chce, żebym jeszcze jakiś czas - w tym może ostatnim okresie mojego życia - przebywał daleko od was, moi najukochańsi kapłani, synowie i dobrodzieje; zapewniam was jednak, że nie potrafię wznieść myśli do Boga, żeby nie pomodlić się za was. Czyńcie też i wy podobnie za moją duszę.
Pamiętam o was wszystkich przy ołtarzu i u stóp Madonny. Ileż razy płakałem myśląc o was i modląc się za was, szczególnie za niektórych z was, których uważam za bardzo potrzebnych naszemu drogiemu Zgromadzeniu!
W tym miesiącu pojadę do Corrientes, leżącego niedaleko Paragwaju. Będzie to podróż kilkudniowa po lądzie i wodach rzeki Rio. Tyleż czasu zajmie podróż powrotna. Jadę tam, by odwiedzić jedno z pięciu największych sanktuariów argentyńskich w pobliżu granicy państwowej, które na życzenie nuncjusza apostolskiego i biskupa Corrientes zostanie powierzone naszemu Zgromadzeniu. W szczególny sposób będę się modlił za was u stóp Matki Bożej z Itali We wrześniu udam się do Chile, a w październiku spodziewam się uczestniczyć w Kongresie Eucharystycznym w Limie - stolicy Peru. W Santiago - stolicy Chile ofiarowano nam dom. Pojadę tam, aby w imię Boskiej Opatrzności wziąć go w posiadanie. Módlcie się - powtarzam - módlcie się, aby Bóg mi towarzyszył. Obecnie czuję się bardzo dobrze, o czym też ks. Penco będzie mógł was zapewnić.
Odczuwam potrzebę personelu. Gdy myślę o was i modlę się za was widzę was wszystkich i każdego z osobna; chodząc niejako szukam i zdaje się wołam każdego po imieniu, abyście przybyli i pomogli mi w rozszerzaniu Zgromadzenia pośród tutejszej ludności, gdzie się odczuwa wielką potrzebę kapłanów pełnych miłości Boga i dusz, pragnących poświęcić się, żeby razem z Jezusem dawać życie wiary i żeby to życie powiększać wśród licznego ludu, który nie ma go jeszcze albo nie ma dlatego, że szuka tylko zysków i zapatrzony w ziemię idzie na zatracenie.
Trzeba również przygotować się do misji powierzonej nam w Albanii. 
Pracujmy nad sobą, moi synowie, upodabniając nasze życie do życia Jezusa Chrystusa. Dodawajmy sobie otuchy i z wysiłkiem - patrząc na Boga i prosząc Go o pomoc - ruszajmy naprzód. w zdobywaniu cnót chrześcijańskich i zakonnych, oraz w miłości i służbie dla Boga i Kościoła.
Musimy uczyć się Jezusa Chrystusa, jak mówi św. Paweł, i kroczyć – powtarzam – kroczyć i kroczyć żwawo drogą Pańską. Śmiało, moi synowie, przygotujcie się do tego, aby zostać apostołami albo w Italii albo poza Italią. Ale jest rzeczą bezwzględnie konieczną, abyśmy się stali apostołami wiary, miłości Boga i bliźniego, miłości Matki Bożej, miłości papieża i Kościoła. Kto dzisiaj nie jest apostołem Jezusa Chrystusa i Kościoła, staje się apostatą. Wszyscy mamy być apostołami miłości – wszyscy w miłości i wszyscy apostołami miłości Jezusa Chrystusa.
Jesteśmy niczym, tak, jesteśmy niczym; ale poznanie Boga i poznanie naszej nicości oraz wiara i silna ufność w Bogu pogłębią nasze życie duchowe i udzielą pomocy, odwagi i łaski stawania się świętymi i apostołami w ręku Boga i Kościoła. Wtedy będziemy mogli dokonać wielu rzeczy i wszystko nam się powiedzie „na chwałę Bożą - in gloriam Dei”. „Wszystko na chwałę Bożą - omnia in gloriam Dei” (por. 1 Kor 10, 31) - powiedział św. Paweł.
Żyjmy jako pokorni, pobożni i dobrzy zakonnicy, a Opatrzność Boża posługując się nami - swymi „ścierkami” (1), swymi synami sprawi, że przysporzymy chwały Bogu, papieżowi i biskupom, i będziemy mogli zdobywać dusze.
Ale aby się dobrze przygotować i osiągnąć zamierzony cel, starajmy się nade wszystko o wiedzę Bożą, o pokorę i czystość, miłość, ofiarność, samozaparcie i o poznanie duszy; Bóg wtedy będzie z nami i osiągniemy wiele, wiele dobrego.
Pamiętajmy, co mówi Pismo św.: „Tam gdzie nie ma wiedzy duszy, nie ma dobra - Ubi non est scient a animae, non est bonum” (por. Prz 19, 2).
Kończę już, bo na dłuższe pisanie brak mi czasu. Polecam was Chrystusowi. Porzućmy i wzgardźmy wszystkim - wystarczy nam,że pozyskamy Jezusa Chrystusa, wystarczy, że osiągniemy Jezusa Chrystusa, że będziemy z Chrystusem i z papieżem.
Jeśli przyjdą utrapienia i prześladowanie, podziękujmy za nie Bogu. Albowiem przychodzą one do nas, jako do sług Pańskich, nie dla naszej zguby, ale dla naszej poprawy i oczyszczenia. Starajmy się stać przy Bogu i przy Kościele - zawsze w postawie ludzi najpokorniejszych. Spoczywajmy w ramionach Opatrzności Bożej jak dziecko na kolanach swojej matki.
Opierajcie się pokusom i zniechęceniu; takie rzeczy nie pochodzą od Boga. Bądźcie wytrwali i wierni waszemu powołaniu i waszemu Zgromadzeniu. Ostrzegam was, że jeszcze nie zaczęliśmy cierpieć i że teraz to nadchodzi, ale Jezus Chrystus i Matka Najświętsza będą z nami. Czuwajcie nad sobą i módlcie się; bolesne próby jeszcze bardziej zjednoczą nas z Jezusem Chrystusem ukrzyżowanym i z świętym Kościołem. Najświętsza Madonna pomoże nam jak Matka - powtarzam - jak Matka, jak Matka!
Kapłani, stójcie mocno przy ks. Sterpim; klerycy bądźcie zjednoczeni, posłuszni i oddani waszym przełożonym i kapłanom Zgromadzenia. „Nie dawajcie miejsca diabłu - Nolite locum dare diabolo” (por. Ef 4, 27).
„Estote fortes - bądźcie mężni", ale wtedy tylko będziemy mocni i silni w wierności Kościołowi i powołaniu, kiedy będziemy się modlili, kiedy będziemy pokorni i wszyscy mocno zjednoczeni w Jezusie Chrystusie, opanowując samych siebie, tak żeby zawsze coraz bardziej zachować i umocnić jedność w szukaniu jedynie Jezusa Chrystusa ukrzyżowanego.
Na tym kończę, ale tylko dlatego, że nie mam więcej czasu.
Z Bogiem, drogi księże Sterpi. Bóg i Matka Boża niech ci wynagrodzi za wielki trud i poświęcenie dla Zgromadzenia. Zawsze modlę się za ciebie.
Z Bogiem, moi najdrożsi księża. Bądźcie ugruntowani w każdej cnocie i stawajcie się zbudowaniem dla wszystkich. Dziękuję wam za wszystko. Znam waszego dobrego ducha, prace i wasze ofiary. Bóg wam za to zapłaci. Ave Maria i naprzód! Módlcie się nieustannie za mnie.
Drodzy klerycy, drodzy probanci i wszyscy drodzy, niech was Bóg wspiera w waszych dobrych zamierzeniach i w świętej służbie. Jeśli będziecie się modlić, wytrwacie.
Najświętsza Dziewica niech was pokrzepi i wszystkim błogosławi. Zostawiam was wszystkich w Najświętszych Sercach Jezusa i Maryi. Niech żyje Matka Boża od Straży! Jeszcze raz błogosławię wam i błogosławić będę zawsze
ks. Alojzy Orione
ze Zgromadzenia „Boskiej Opatrzności”

(1) Patrz: wytłumaczenie w liście z 1923.02.07 i z 1927.06.08.