Buenos Aires, 13 IV 1935

Do dobrodziejów i przyjaciół

„Deo gratias - Bogu niech będą dzięki”! Zawierzywszy Boskiej Opatrzności, wielkoduszności Argentyńczyków i wszystkim ludziom dobrej woli, rozpoczynamy w Buenos Aires w imię Boże z błogosławieństwem Kościoła bardzo skromne dzieło wiary i miłości, którego celem jest dostarczenie schronienia, chleba i pokrzepienia „opuszczanym - los desemparados”, którzy nie mogli znaleźć pomocy i schronienia w innych instytucjach dobroczynności.
Dzieło to czerpie swoje życie i ducha z miłości Chrystusowej, a nazwę bierze od św. Józefa Benedykta Cottolenga (1), który był apostołem i ojcem biedaków i najnieszczęśliwszych.
Małe Kottolengo nie będzie pytać, kto przychodzi i jakie ma imię, ale tylko, jakie ma dolegliwości.
„Caritas Christi urget nos - Miłość Chrystusa przynagla nas” (2 Kor 5, 14). Ileż błogosławieństwa otrzymają od Boga i od naszych drogich biedaków ludzie szczodrobliwi, przychodzący z pomocą, aby ulżyć wielkiej nędzy i uleczyć bóle tych, co są uważani za wyrzutków społeczeństwa.

Jak wygląda Małe Kottolengo
Jest ono teraz jak małe ziarnko gorczycy, któremu wystarczy błogosławieństwo Boże, aby kiedyś stało się wielkim drzewem, i na którego gałęziach spoczywać będą ptaki niebieskie (por. Mt 13). Ptakami niebieskimi są tutaj ubodzy i najbardziej opuszczeni - bracia nasi i nasi gospodarze.

Oko Boskiej Opatrzności
Bóg kocha wszystkie swoje stworzenia, ale Jego Opatrzność nie może nie otaczać specjalną miłością nieszczęśliwych, zbolałych, sieroty, chorych i cierpiących w jakikolwiek sposób, albowiem Jezus podniósł ich do rangi i zaszczytu swoich braci i sam okazał się ich wzorem i przewodnikiem, jako że sam znosił ubóstwo, opuszczenie, cierpienia i męczeńską śmierć na krzyżu. Dlatego oko Opatrzności Bożej w szczególny sposób zwraca się ku stworzeniom najnieszczęśliwszym i najbardziej opuszczonym.

Kogo przyjmuje się do Małego Kottolenga
Małe Kottolengo zawsze ma drzwi otwarte dla wszelkiej biedy moralnej lub materialnej.
Rozczarowanym i udręczonym przez życie daje się tutaj pociechę i światło wiary. Do zorganizowanych później różnych rodzin podopiecznych po bratersku przyjmuje się niewidomych, głuchoniemych, ułomnych, otępiałych umysłowo, kaleki, epileptyków, starców niedołężnych albo niezdolnych do pracy, chłopców skrofulicznych, chorych chronicznie, dzieci - chłopców i dziewczynki od najmłodszych lat, dziewczęta w wieku najbardziej narażonym na niebezpieczeństwo i w ogóle tych wszystkich, którzy z tego czy innego powodu potrzebują opieki i pomocy, ale nie mogą być przyjęci do szpitali albo innych zakładów dobroczynności i są rzeczywiście opuszczeni - obojętnie, jakiej są narodowości i wyznania, a nawet gdyby byli bezwyznaniowi; Bóg jest Ojcem wszystkich.
Oczywiście, wszystko będziemy robić stopniowo, ufając Bogu i pomocy litościwych serc, a nie polegają na własnych siłach. W Małym Kottolengu nie powinno być nigdy ani jednego wolnego miejsca.
Nie przeraża nas nasza słabość: uważamy ją za trofeum dobroci i chwały Jezusa Chrystusa.

Na czym się bazuje i jak się gospodaruje w Małym Kottolengu
Nie ma nic droższego dla Pana nad pokładanie w Nim ufności. I my chcielibyśmy mieć wiarę, odwagę i ufność tak wielką, jak wielkim jest Serce Jezusa, które jest podstawą tych cnót.
Małe Kottolengo Argentyńskie bazuje „w Panu - in Domino” na wierze; żyje „in Domino” z Opatrzności Bożej i waszej hojności; rządzi się „in Domino” miłością Chrystusową. Wszystko czyni się tu z pomocą Bożą dla miłości, posuniętej aż do ofiary z naszego życia.
Żadnych urzędników! Żadnych formuł biurokratycznych, które tak często zagłuszają dobro, jeśli go w ogóle nie poniżają; nic z tego, co by przypominało administrację. Żadnej z tych rzeczy!
Wszystko zależy od Opatrzności Bożej! Wszystkiego dokonuje tu Opatrzność Boża oraz miłość oddanych serc, poruszonych według wskazań ewangelii pragnieniem czynienia dobrze najbardziej potrzebującym.
Czy i jakie dochody ma Małe Kottolengo
Myślicie może, że posiadamy zasoby i dochody. Nie, moi przyjaciele. To, co posiadamy, to jest mniej niż nic. Małe Kottolengo nie ma i nie będzie mieć nigdy dochodów - żyje z dnia na dzień: „Chleba naszego powszedniego - Panem nostrum cotidianum...”.
Ten Bóg, który jest wielkim Ojcem wszystkich, który troszczy się o ptaki niebieskie, przyodziewa lilie polne, przysyła rękoma dobrodziejów chleb powszedni, to znaczy udziela tyle, ile potrzeba z dnia na dzień. 
Bankiem naszym jest Opatrzność Boża, a nasza kasa znajduje się w waszych kieszeniach i waszych dobrych sercach.

Jak wygląda życie w Małym Kottolengo
Małe Kottolengo zbudowane jest na wierze i żyje z owoców niegasnącej miłości. W Małym Kottolengo żyje się radośnie - na modlitwie, na pracy w miarę jak na ta pozwalają siły; kocha się Boga, kocha się biednych i im się służy. W opuszczonych widzi się Chrystusa i Chrystusowi się służy w świętej radości. Któż może być szczęśliwszy od nas?
Także nasi ubodzy są zadowoleni - nie są oni gośćmi, nie czują się jak w przytułku, ale są naszymi gospodarzami, a my ich sługami. Tak właśnie służymy Panu. O, jak piękne jest życie w Małym Kottolengu! Jest ono symfonią modlitw za dobrodziejów, symfonią pracy, radości, i pieśnią miłości.

Jak można pomagać Małemu Kottolengu
W wieloraki sposób: modlitwą, pieniędzmi, zaznajamianiem z nim ludzi dobrego serca i ofiarnych, którzy mogą współdziałać w czynieniu dobra.
Następnie wszystko, co macie, a nie jest wam potrzebne, wysyłajcie do Małego Kottolenga. Na przykład macie buty, których już nie używacie, przyślijcie je do Małego Kottolenga. Może macie prześcieradła, przechodzone koszule, bieliznę, nakrycia, odzież używaną, stare kapelusze, przekażcie to do Małego Kottolenga, albo zatelefonujcie, gdzie i kiedy mamy się zgłosić po te rzeczy...
Wszystko ma wielką wartość, gdy wielkie jest serce ofiarodawcy. Tak jak do Małego Kottolenga przyjmuje się wyrzutki społeczeństwa, podobnie przyjmuje się to, co stanowi szmelc w waszych domach: nie używane lub już zniszczone meble, stoły, krzesła, łóżka, obrazy, książki, szmaty, wszelkie przedmioty niepotrzebne; chleb, mięso, ciasta, mąkę, jarzyny, oliwę, kawę, cukier, lekarstwa, węgiel, drzewo, naftę itd. Wszystko to może służyć Małemu Kottolengu.
W Małym Kottolengu wszyscy jesteśmy bardziej ubodzy niż wy i to począwszy od księży, którzy przyjmują i wdziewają z wielką wdzięcznością nie używane już szaty kościelne, jakie wielebne duchowieństwo z miłości zechce im przysłać (...).
Kto by zaś pragnął być fundatorem łóżek albo chciał wyposażyć jakąś aulę, sypialnię lub pawilon dla upamiętnienia drogiej sobie osoby, może to uczynić w Matym Kottolengu, a ten gest szczodrobliwości obróci się w błogosławieństwo dostojnej dobrodziejki, dobrodzieja czy jego rodziny.

Odwiedzajcie Kottolengo
Drodzy dobrodzieje i dobrodziejki, mający tak szlachetne serca, przybywajcie odwiedzać biednych w Małym Kottolengu, gdzie trwa „wieczysta modlitw - laus perennis” o pokój i pomyślność waszych rodzin i ojczyzny; gdzie wszystko mówi o prostocie życia, o uśmiechu dobra, pogody i wdzięczności; gdzie wszystkie ofiary i wszystkie słowa zlewają się i układają w jedno: „Caritas – Miłość”! Bóg wiele wybacza, gdy się czyni miłosierdzie!

Do dobrodziejek i dobrodziejów
Niech Bóg wszędzie wzbudzi dużo serc wspaniałomyślnych, otwartych na dobro - serc, które by pospieszyły z pomocą temu dziełu chrześcijańskiej miłości dla najbardziej nieszczęśliwych braci.
Niech wszyscy modlą się za nas i z życzliwością pamiętają o naszych drogich biednych. Oni będą pamiętać o was i z wdzięcznością będą się zawsze modlić za dobrodziejów. Błogosławieństwo ubogich pójdzie za wami i krzepić was będzie po wszystkie dni życia. Tym wszystkim, którzy pomagają Małemu Kottolengu, niech Bóg stokrotnie wynagrodzi w tym życiu i da wieczną nagrodę w niebie.

Strażniczką, Królową i Matką Małego Kottolenga jest Maryja - Matka Boża, Najświętsza Matka Boskiej Opatrzności. O moja Matko Najświętsza, oto ja obrałem Ciebie na Patronkę i Matkę; teraz kolej na Ciebie!

ks. Alojzy Orione
ze Zgromadzenia „Synów Boskiej Opatrzności”

(1) Słynnego założyciela instytucji charytatywnej - „Piccola Casa” w Turynie, w której zgromadził on setki chorych i upośledzonych, i stał się między innymi natchnieniem dla ks. Orionego.