Tortona, 10 VII 1927

Do współbraci, rozpoczynających rekolekcje

Dusz, dusz!

Moi drodzy Synowie w Jezusie Chrystusie,

Łaska i pokój Pana niech będą zawsze z nami!
Bóg zamierza udzielić nam wielkiej łaski - łaski odprawienia świętych rekolekcji. Błogosławmy Panu i dziękujmy Mu za to. Łaska rekolekcji jest zawsze wyrazem wielkiego miłosierdzia, jakie Bóg nam okazuje.”
Nie mając możliwości znalezienia się razem z wami i wygłoszenia konferencji, jeszcze przed rozpoczęciem rekolekcji piszę do was, moi synowie, aby wam powiedzieć, od czego zależą dobre owoce rekolekcji, a mianowicie że zależą one w dużej mierze od was, od sposobu, w jaki je sami odprawicie. Pragnę żywo natchnąć was przy pomocy łaski Bożej najwyższym szacunkiem dla rekolekcji, które rzeczywiście są - jakby powiedział św. Paweł apostoł - „czasem upragnionym..., dniem zbawienia - tempus acceptabile... dies salutis” (por. 2 Kor 6, 3).
Polecam też wam, żeby nikogo nie brakowało na jakiejś pobożnej praktyce; polecam bardzo żywo skupienie wszędzie oraz bezwzględne i stałe milczenie.
Zwracajcie się w szczególności do Matki Najświętszej i módlcie się dużo do Niej. Odmawiajcie dobrze, pobożnie modlitwy; wolno i z prawdziwym nabożeństwem recytujcie św. oficjum - jak brewiarz, tak i oficjum o Matce Bożej, zresztą według uznania ks. Cremaschiego.
Spowiadadajcie się solidnie sięgając do korzeni, nie czekajcie długo, zbadajcie dobrze sumienie, wzbudzajcie głęboki żal z powodu popełnionych grzechów, polecajcie się Niepokalanej Dziewicy, a potem spowiadajcie się prędko, ale dobrze w ciągu pierwszych trzech dni.
Chciałbym, żeby mój głos mógł dotrzeć do uszu każdego z was, moi drodzy bracia i synowie, celem powtórzenia wam napomnienia, które dał św. Paweł apostoł swojemu drogiemu uczniowi Tymoteuszowi: „Admoneo te ut resuscites gratiam Dei, quae est in te (2 Tym 1, 6) - ...Przypominam, abyś rozpalił na nowo nadzwyczajny dar Boży, który jest w tobie” i dalej dodaje: „który otrzymałeś”.
Moi drodzy, poza licznymi oznakami przyjaźni Pan nam udzielił łaski powołania do życia zakonnego, w którym mamy wiele środków, żeby stać się świętymi. Któż wie, czy przez liczne troski, jakie mieliśmy podczas roku szkolnego, nie został zaniedbany ten dar łaski, udzielony nam przez Pana i czy nadzwyczajny dar powołania był ceniony, zachowywany i strzeżony tak, jak na to zasługuje?
Prośmy podczas tych rekolekcji Maryję - naszą miłosierną Matkę, naszą prawdziwą niebieską założycielkę, żeby wyprosiła nam u miłosiernego Boga ożywienie i - jeżeli trzeba - odnowienie w nas łaski powołania do życia zakonnego.
Podczas rekolekcji możemy, a nawet powinniśmy wzmocnić się w woli służenia Bogu ze wspaniałomyślnym sercem; powinniśmy przyznać się do naszej nędzy i zapłakać serdecznie nad naszymi grzechami.
A dalej należy za łaską Bożą rzucić fundamenty pod nasze uświęcenie, zaczynając od naprawienia zaniedbań życia przeszłego, ożywić i odnowić w nas łaskę niebieskiego powołania zakonnego.
Rekolekcje w jednej czwartej odprawia się angażując intelekt, a w trzech czwartych, nawet trochę jeszcze więcej; w czterech czwartych angażując serce, rozpalone ogniem miłości Jezusa ukrzyżowanego. Tylko w ten sposób, tylko tak odprawia się rekolekcje dobrze, angażując serce.
Najdrożsi moi synowie, polecam wam jeszcze, żebyście specjalnie nie tracili czasu na lekturę książek nawet dobrych, ale takich, które wprost nie otwierają serca na miłość i służbę Bożą i na korzystanie z rekolekcji. Nie wszystkie dobre książki są dobre na czas rekolekcji. Uważajcie, żeby nie spać podczas nauk; nie pozwólcie działać diabłu, który będzie robił wysiłek, żeby wasze rekolekcje wypadły źle. Uważajcie!
Ci, którzy chodzą na nocleg do Bra, niech się modlą w czasie przejścia w jedną i drugą stronę; niech zadbają o dobrą postawę, o milczenie w mieście i w seminarium; niech utrzymują w porządku swoje łóżka i inne przedmioty, tak żeby w seminarium brano z was przykład. Polecam to bardzo. Nie należy biec, pocić się, nie - absolutnie.
Modlę się codziennie za was; jestem duchem wśród was, przyjadę wkrótce z odwiedzinami do was. Bóg i Matka Najświętsza - nasza Matka niech wam błogosławią, niech was strzegą i będą zawsze z nami! Wasz najaddańszy ojciec w Jezusie Chrystusie

ks. Orione
ze Zgromadzenia „Boskiej Opatrzności”