Genua, 3 VIII 1921 (Dom Gambaro)

Do najdroższych Synów Boskiej Opatrzności - Kapłanów, 
Kleryków; Pustelników, Probantów, do Sióstr Misjonarek Miłosierdzia 
(na pożegnanie przed odjazdem do Brazylii)

Pokój Jezusa Chrystusa niech będzie z Wami!
Kilka godzin temu w domu w Tortonie odprawiłem ostatnią mszę św. u stóp naszej Matki Boskiej Opatrzności, a teraz udaję się do Brazylii, dokąd miałem się udać już przed kilkoma laty, aby zobaczyć się z tamtejszymi synami Boskiej Opatrzności, których ręka Boża tam przeszczepiła.
Ale nie potrafię, zostawić was, drodzy moi w Jezusie Chrystusie, żeby nie skierować do was kilku słów ojcowskiego uczucia i ostatniego pozdrowienia oraz specjalnego błogosławieństwa. Już błogosławiłem wam wszystkim i każdemu z osobna u stóp naszej drogiej Matki Bożej i poszedłem, żeby pobłogosławić również naszym drogim zmarłym, oddałem też was w ręce Najświętszej Dziewicy oraz modliłem się za was ostatnio i dzisiaj rano, ale to mi nie wystarcza. Poczuwam się do obowiązku, żeby wam podziękować za wszystko, coście uczynili dla mnie i dla dzieł miłosierdzia, które Bóg w swoim miłosierdziu powołał do istnienia na mojej drodze i błagam Boga, aby wam to obficie wynagrodził. A także za wszystkie wyrazy pełne tak wielkiej synowskiej miłości i za dowody przywiązania, które chcieliście mi okazać. Niech wam Bóg to wynagrodzi. Szczególnie jestem wam wdzięczny za modlitwy, które podjęliście za mnie i które jeszcze podejmiecie, w tym również za waszych braci, którzy popłyną ze mną - za ks. Mariusza Ghiglionego i ks. Kamila Secca oraz za tych, którzy już się znajdują w Brazylii, a do których udajemy się, żeby im dać pomoc naszej braterskiej miłości. Módlcie się również za ks. Adaglia i za tych innych naszych braci, których Matka Najświętsza zaprowadzi jeszcze w tym miesiącu do Ziemi świętej, dokąd nas wezwał patriarcha łaciński w Jerozolimie dla założenia obszernej kolonii rolniczej. Udajemy się tam ze specjalnym błogosławieństwem Ojca św.
Niech anioł Pański nam wszystkim towarzyszy. My zawsze będziemy sobie duchowo bliscy i bliscy u stóp tabernakulum; chociaż w oddali, będziemy serdecznie myśleli o was i zawsze o każdej porze modlili się za was.
Podobnie chcę się modlić za biedne siostry, zwane „Misjonarkami Miłosierdzia”, które z Bożą pomocą robią już tyle dobrego w różnych stronach Włoch dla dzieci, chorych, starców, biednych. Niechaj Bóg wynagrodzi i błogosławi ich święte utrudzenie!
Pragnę modlić się za nasze dobrodziejki i dobrodziejów, którzy w duchu chrześcijańskim zawsze i hojnie mi pomagali. Nie wątpię, że nadal będą kontynuować swoją dobroczynność względem naszych instytutów, tym bardziej teraz, gdy ks. Orione będzie daleko. Otrzymają za to od Boga stokrotnie - specjalne łaski dla swoich rodzin i życie wieczne.
Nasze sieroty, niewidomi, biedni starcy, wszyscy podopieczni Opatrzności będą razem ze mną modlić się za nich; głosu niewinnych, maluczkich i biednych Bóg zawsze wysłuchuje!
Z daleka również będę myślał często i będę się modlił za młodzieńców wysłanych na naukę, którzy już przyszli do nas albo będą wysłani przez swoje rodziny, aby zostali wychowani po chrześcijańsku i po obywatelsku, i będę się modlił i myślał o tych, którzy w koloniach rolniczych i w naszych warsztatach przygotowują się do zawodu, dającego im godziwy chleb. Niech Bóg będzie ze wszystkimi! Niech was zachowa, moi bracia, synowie i dobrodzieje, niech was broni od wszelkiego zła, niech was oświeca na drodze waszych obowiązków, niech was umacnia na drogach cnoty i dobra, niech was podtrzymuje i pociesza w cierpieniach życia!
Bardzo mi leży na sercu to, żeby wszyscy, którzy żyją lub pracują w cieniu skrzydeł Boskiej Opatrzności, zachowywali się i prowadzili we wszystkim jak prawdziwi godni synowie Boskiej Opatrzności, tak żeby oko naszego Ojca, który jest w niebie, było zawsze nad nami.
Duch nasz niech będzie duchem wielkiej pokory, wiary, miłości. Nasze życie niech będzie utkane z modlitwy, czynnej pobożności, poświęcenia. Niech wszyscy współzawodniczą w utrudzeniu, w ustawicznym czynieniu dobra dla dusz, umysłów, serc, jak również z miłości do Boga dla schorowanych ciał naszych braci, widząc w bliźnim naszego Boga i najdroższe Panu istoty.
Jedynie miłością Jezusa Chrystusa zbawi się świat! Powinniśmy miłością wyrównać bruzdy, które dzielą ludzi, pełnych nienawiści i egoizmu.
Niechaj panuje między wami, o drodzy moi synowie, ta wielka najsłodsza i nadludzka miłość, która zawsze czyniła z was jakby jedno serce i jedną duszę, dzięki czemu Bóg nam tak błogosławił, że można było - mając z pomocą Bożą ducha łączności i miłości oraz błogosławieństwo Kościoła - zrobić wiele dobrego dla pokaźnej liczby dusz i kontynuować wiele dzieł, mimo że było nas mało.
Niech Bóg oddali od was wszelkiego ducha pychy i próżności, i wszystko niech będzie na większą Jego chwałę.
Polecam wam nabożeństwu do Najświętszego Sakramentu, do Jezusa ukrzyżowanego i do Serca Jezusowego, godnego uwielbienia. Wy, kapłani, klerycy i pustelnicy rozwijajcie u młodzieży i podopiecznych wolę przyjmowania sakramentów, ducha pracy, ducha wstrzemięźliwości i piękną cnotę (czystości).
Kochajcie bardzo Matkę Najświętszą i rozszerzajcie Jej kult, miłość i najczulsze synowskie nabożeństwa do Niej.
Bądźcie bardzo oddani papieżowi, biskupom i świętemu Kościołowi rzymskiemu! Bądźcie zawsze synami pokornymi u stóp Kościoła, papieża, biskupów.
Kochajcie naszą drogą ojczyznę i starajcie się, żeby ją kochano; kochajcie wszelkie władze i starajcie się, by je kochano, i módlcie się za nie. Mam nadzieję, że wrócę wkrótce, ale w każdym razie niech się ze mną dzieje wola Pańska!
Po poleceniu was Bogu i Matce Bożej oraz świętemu Kościołowi, o drodzy kapłani, klerycy, probanci, sieroty, podopieczni powierzam was ks. Sterpiemu i wiem, że was oddaję w dobre ręce. Zaufajcie mu całkowicie, bo na to zasługuje. Jeśliby Bóg mi powiedział: „Chcę ci dać kontynuatora, który by był według twojej myśli” ja bym Mu odpowiedział: „Panie, daj spokój, ponieważ mi go już dałeś w księdzu Sterpim”. Bądźcie dla niego pokrzepieniem, o moi synowie, i darzcie go wielkim szacunkiem i troską, a w ten sposób wytrwacie w powołaniu; bądźcie złączeni i silni w uległości i posłuszeństwie starszym kapłanom i Radzie powstającego Zgromadzenia. To, co zrobicie dla ks. Sterpiego i dla księży, którzy już się tak natrudzili w domach Boskiej Opatrzności, będę uważał za coś więcej, niż gdybyście to uczynili dla mnie.
Och, widzę, że nie mam więcej czasu, ale mimo to pragnę te ostatnie chwile poświęcić wam, których tak bardzo kocham w Jezusie Chrystusie.
W sobotę 30 lipca zostałem przyjęty przez Ojca św. na prywatnej bardzo pocieszającej audiencji. Dobrze wiecie, co ja myślę o nim, co czuję do papieża; nie chciałem, nie mogłem odjechać, żeby nie przedstawić mojego życia i mojej miłości u jego stóp błogosławionych i żeby nie otrzymać błogosławieństwa apostolskiego dla siebie, dla synów Boskiej Opatrzności, dla dobrodziejów, dla was wszystkich, przebywających blisko i daleko.
Teraz muszę się ograniczyć do tego, żeby wam powiedzieć, że Ojciec św. nie mógł się okazać słodszym ojcem i bardziej Bożym namiestnikiem Jezusa Chrystusa wobec mnie biedaczka! Jego błogosławieństwo, udzielane z największym wylaniem serca, zostało jeszcze potwierdzone w niedzielę 31 lipca, kiedy Sekretariat Stanu przesłał mi ekspres polecony właśnie w tym momencie, w którym opuszczałem Rzym. Jest to pismo, którego treść wam tutaj załączam; chciano, z intencją pełną uprzejmości, żebym je otrzymał przed opuszczeniem Rzymu, dlatego też zostało wysłane ekspresem. Każdy komentarz zepsułby sprawę: dziękujmy wspólnie Panu; niech to będzie dla nas wielkim pokrzepieniem w chwili bolesnego rozstania.
A teraz żegnam! Żegnam, o moi drodzy kapłani; niech Pan będzie zawsze z wami, blisko was i niech błogosławi wasz trud! On zechciał ostatnio wybrać jednego spośród was na biskupa; ten fakt powinien stanowić pokrzepienie dla nas zawsze i wszędzie, znak, że z łaski Bożej idziemy po drodze Pańskiej. Módlmy się, a potem - Zdrowaś Maryjo i naprzód! Drodzy moi kapłani, ściskam was „w pocałunku Chrystusa - in osculo Christi”.
Drodzy klerycy i probanci, nadziejo naszego pokornego Zgromadzenia, dla mnie drożsi niż źrenica oka, żegnam was! Módlcie się, bądźcie wierni, bądźcie silni, bądźcie pokorni, pracujcie w pokorze, a potem Zdrowaś Maryjo i naprzód!
Dobre siostry, błogosławię z serca również wam, módlcie się i każcie modlić się innym za misjonarzy Boskiej Opatrzności; my natomiast będziemy się modlić za was. Udajemy się, aby wam przygotować miejsce, gdzie się będziecie trudzić i umierać z miłości do Jezusa Chrystusa, a zatem nie tylko tutaj, ale także za morzami! Wam również mówię: Zdrowaś Maryjo i naprzód!
Żegnam, o drogie sieroty, starcy nad grobem, którzy stanowicie wielką część mojego serca i mojego życia: Żegnam!
Dobrodziejki i dobrodzieje, zawsze naprzód w czynieniu dobra; Pan przygotowuje wielką nagrodę. Żegnam wszystkich. Udajemy się, aby pójść za głosem Bożym, który jest miłością; udajemy się z błogosławieństwem papieża, naszego czcigodnego biskupa Tortony - monsignora Szymona Piotra Grassiego ufni, że spotkamy Boga na naszych drogach i że będzie błogosławił nasze biedne trudy.
Uczynimy was, szczególnie was - nasi dobrodzieje i dobrodziejki uczestnikami tego wielkiego dobra, które chcemy zdziałać i którego z pomocą Bożą będziemy dokonywać. Matka Boska Opatrzności niechaj rozciągnie swój niebiański płaszcz nad wami i nad wszystkimi; błogosławieństwo papieża zaś niech umocni wszystkich i dla wszystkich niech będzie zadatkiem tych błogosławieństw, o które proszę dla was i które będą - jak mam nadzieję - wspólne w niebie. Żegnam!

Wasz najoddańszy w Jezusie Chrystusie i Matce Najświętszej

ks. Alojzy Orione
ze Zgromadzenia „Boskiej Opatrzności”