Tortona, 5 VIII 1920.

Do ks. Karola Pensy

Mój drogi i najukochańszy Księże Pensa,

Mamy dzisiaj święto Najświętszej Maryi Dziewicy. Po napisaniu długiego listu do kleryków  (1) zgromadzonych w Villa Moffa na rekolekcjach zabieram się do pisania, być może, dłuższego listu również do ciebie, ale nie tylko dla ciebie.
List mój jest adresowany szczególnie do twoich kleryków, do kleryków dwóch instytutów w Wenecji - do Tych, którzy w tym roku z wynikiem bardzo pocieszającym dokonali wielkiej pracy, tak że naprawdę mogę powiedzieć o tobie i o nich, iż jesteście „radością moją i moją chwałą - gaudium meum et corona mea” (por. Flp 4, 1).
Piszę do was ze szczerością i swobodą ojca w Chrystusie, z całym gorącym uczuciem w Panu, pewny, że to co powiem, będzie przez was przyjęte z przyjemnością dla dobra waszego i dla miłości, którą wszyscy żywimy wobec naszego drogiego Zgromadzenia.
Zaczynam w imię błogosławionego Boga i pod okiem naszej niebieskiej Matki - Matki Boskiej Opatrzności
Wy, moi drodzy w Wenecji, jesteście grupą z wszystkich moich synów w Panu najliczniejszą i najbardziej zaawansowaną w latach i w studiach. Wśród was jest również pięciu diakonów i jeden subdiakon. Niektórzy z was przybyli do Zgromadzenia bezpośrednia po służbie wojskowej, ale bez odbycia nowicjatu.
Leży mi zatem na sercu, żebyście wszyscy mogli wzrastać w tym samym duchu i, tak jak jesteście grupą, w której Zgromadzenie pokłada wielką nadzieję i na którą patrzę ze szczególną tęsknotą i uczuciem, tak spodziewam się, że ten list i inne z błogosławieństwem, jakie skieruję do was, będą wam pomagały, aby stale i coraz bardziej wzrastał w was dobry duch zakonny, aby praca wasza wydawała w Wenecji święty owoc, aby dało plon wasze apostolstwo wśród sierot weneckich teraz i potem..., potem, kiedy spodoba się Bogu działać na innym, bardziej obszernym polu pracy, które - jak widzę - Opatrzność Boża tam nam przygotowuje.
Nasze rodzące się Zgromadzenie potrzebuje obecnie wejść na swoją drogę i po niej kroczyć pewnie; potrzebuje zasad jasnych, gotowych i bardziej ogólnej natury w celu ujednolicenia kierunku, ducha, dyscypliny; jedności i - prawdziwej zgodności, przynoszącej wiele dobrego i prowadzącej nas do doskonałości - zgodności i jedności, która będzie budować swoim blaskiem w świętej miłości Jezusa Chrystusa. Będzie ona nas cementować ustawicznie w jedno ciało pełne życia duchowego, gorliwości, mocy i piękna religijnego, uczyni z nas - mimo że przyszliśmy z odległych i różnych stron, by schronić się w cieniu Opatrzności Bożej - uczyni z nas, powtarzam, jedną społeczność i „jedno serce i jednego ducha - cor unum et anima una” (por. Dz 4, 32).
Takie powinny być zastępy Pana, w taki tylko sposób staniemy się niezwyciężeni dla Jego nieprzyjaciół i niepokonani w obronie świętego Kościoła Bożego i w pracy w dziedzinie miłosierdzia. Zgromadzenie nie może istnieć, jeśli nie żyje takim duchem Pana, jeśli nie stanowi niepodzielnej jedności, czując się mocne i ożywione zawsze tym samym duchem, w jakim zostało założone i pobłogosławione przez Stolicę Apostolską.
Z przyjemnością powtarzam, że jestem bardzo zadowolony z ostatniej wizyty we wspomnianych instytutach, choć na pewna mają one jeszcze wiele do zrobienia, żeby mogły działać jak najskuteczniej. Byłbym bardzo rad, gdybyś ty, drogi mój księże Pensa i przynajmniej niektórzy z twoich kleryków, mogli uczestniczyć w rekolekcjach, głoszonych nam z tak wielkim namaszczeniem słowa i przykładu przez Jego Eminencję patriarchę. Ale rozumiem, że w tych dniach było to niemożliwe przede wszystkim z powodu egzaminów chłopców.
Obecnie w porozumieniu z tobą, drogi księże Pensa, należy szybko zbadać, jak można by temu zaradzić. Poważną troską każdego przełożonego jest rozdzielenie personelu w taki sposób, żeby wszyscy co roku wygodny sposób mogli odprawić rekolekcje i sprawić równocześnie, aby młodzieńcy, którzy pozostają w naszych instytutach w czasie wakacji - jak to jest w Wenecji - nie byli pozbawieni opieki. Bóg w tym nam pomoże.
Podczas wizytacji przeprowadzanej w Wenecji zauważyłem, że nasze sieroty są bardzo przywiązane do swoich wychowawców i do swoich nauczycieli, i to mi się bardzo podobało. Tak samo sprawiło mi przyjemność, gdy widziałem, iż niektórzy stali się jak gdyby wenecjanami, aby móc łatwiej czynić dobrze, a inni - jak gdyby małymi dziećmi, aby zdobyć serca dzieci.
Na jednej z tablic na górze Janiculus w Rzymie, pod historycznym dębem, napisano o św. Filipie Nerim, że „umiał mądrze stać się małym z małymi”.
Taki jest nasz duch, moi drodzy synowie w Jezusie Chrystusie.
Z całkowicie miłosną, świętą i braterską troską powinniśmy się zbliżać do młodzieży i stawać się pośród niej niejako jednymi z nich, polecając się Bogu, ujmować z wielką czcią dusze powierzonej nam młodzieży, tak jak to czyni starszy brat w stosunku da młodszego. Należy odrzucić kary zbyt długie, uciążliwe i upokarzające, unikając za wszelką cenę bicia młodzieńców, ale przeciwnie, przez stalą czujność, ojcowską zachętę, z duszą pełną szczerego uczucia mamy się starać o to, o drodzy moi synowie, aby jak najbardziej ująć serca naszych wychowanków i powierzyć je Bogu. Uważajcie dobrze, mówię: „powierzyć je Bogu”, albowiem biada, gdybyście je zatrzymali dla siebie. Bylibyście zgubieni - wy, młodzież i razem z wami nasze Zgromadzenie.
Do tego zaś prowadzenia młodzieży do Boga dojdziemy modląc się i umartwiając oraz stosując system wychowania chrześcijańskiego, używany z tak dobrym wynikiem przez św. Jana Bosko, mojego spowiednika i ojca w Chrystusie - stosując metodę mądrą, nazwaną „systemem prewencyjnym”. Tym systemem powinniśmy się skrupulatnie posługiwać dla osiągnięcia skutecznego wpływu na serca młodzieży. Jest to jedyna metoda, która odpowiada zakonnikom i jest w doskonałej harmonii z obowiązującymi we Włoszech prawami.
Zbliżajmy się do młodzieży jak do naszych młodszych braci, łącząc ze słodyczą, łagodnością i dobrocią postawę godności - nie zawsze surową - która potrafi zjednać nam ich życzliwość. We wszystkim starajmy się dać młodzieży do zrozumienia, że pragniemy jej prawdziwego dobra i że chcemy, aby z niej wyrastali ludzie zdrowi moralnie, dobrzy chrześcijanie, ludzie dobrze wychowani, dobrzy obywatele - tak uformowani, iżby przynosili chlubę sobie, rodzinie, swojemu miastu i ojczyźnie, iżby byli młodzieżą dobrze wychowaną, uczciwą, pracowitą i zawodowo przygotowaną do tego, by kiedyś stać się dobrymi robotnikami, zdolnymi zdobyć sobie pozycję w świecie i posiąść umiejętność zarabiania uczciwego na swoje życie i wspomagania rodziny.
„Młodzieniec - mówi o. Lacordaire - należy do tego, kto go oświeca i kto go kocha”.
I tak jest istotnie. Młodzieniec musi się przekonać, że jesteśmy zatroskani o jego dobro i że nie żyjemy dla siebie, ale dla niego, że szczerze - nie z interesu - życzymy mu dobra, a to dlatego, że taki jest sposób naszego życia, dlatego że on stanowi cząstkę naszego życia i jego dobro jest naszą misją, naszym celem i uczuciem miłości w Chrystusie. Powinien zrozumieć, że żyjemy dla niego, że jego dobro jest naszym dobrem, że jego radości są naszymi radościami, a jego kłopoty, jego cierpienia - naszymi kłopotami i cierpieniami. Powinien również wyczuwać, że jesteśmy gotowi poświęcić się dla niego i to poświęcić naprawdę dla jego szczęścia i zbawienia. Następnie, młodzieniec powinien to czuć - powinien wokół siebie czuć dobrą atmosferę, ciepły powiew uczucia prawdziwego, nieskazitelnego i świętego, powiew wiary i miłości chrześcijańskiej, a wtedy będzie należał do nas.
Jeśli nie będzie tego powiewu Bożego ciepła oraz jeśli nie odczuje on szczerej względem siebie miłości i z tego powodu nie będzie nas cenił, na nic się zda nasza praca. Jeśli zaś będzie nas kochał, cenił - zdobędziemy go dla Boga, dla Kościoła i poprowadzimy dokąd zechcemy. Ale on powinien czytać w sercu. Powinien mieć do nas zaufanie, po prostu powinien być przekonany, że jesteśmy z nim. Wtedy dzięki nam będzie wyczulony na sprawy Boga, Kościoła, ojczyzny. Powinniśmy to dobrze przemyśleć i stać się zdolni do wykonywania takiego świętego apostolstwa duchowego światła, które mamy mu przekazać. Bardzo często nie osiąga się wiele alba też nic, ponieważ oprócz uprzedzeń, które młodzieńcy mają względem nas, mają też niekiedy prawdziwe powody do nieufności. Jesteśmy mało szczerzy wobec nich, grzeszymy częsta nieszczerością - i to jest wielki błąd.
Czuwajmy nad młodzieżą, czuwajmy zawsze, lecz pamiętajmy, że nasza czujność nie powinna ciążyć, nie powinna przygniatać; nie powinniśmy trzymać młodzieży pod ustawicznym pręgierzem lub jakby pod zamkniętym kloszem.
Nie! Wtedy to nie jest system prewencyjny, ale represyjny, rodzący nienawiść. Jesteśmy zakonnikami i nie powinniśmy stawać się policjantami lub dozorcami czy siepaczami względem młodzieży nam powierzonej.
Nasza czujność ma być jak słońce, które przenikając wszędzie nie przytłacza, oświeca, rozjaśnia drogę, ale nie ciąży. Nie poniżajmy nikogo przez napomnienia lub kary, jeśli ich naprawdę można uniknąć. Nie poniżajmy. Nigdy nie poniżajmy i nie upominajmy wobec innych. Podczas gdy należy chwalić wszystkich w zespole, to upominać i karać - na ile to możliwe - pojedynczo. W wyjątkowych tylko przypadkach, aby zapobiec jakiemuś złemu przykładowi publicznemu, można posłużyć się karą i naganą publiczną.
I teraz właśnie przychodzi mi na myśl obowiązek przestrzeżenia was przed niebezpieczeństwem, w które można wpaść niespostrzeżenie. Wizytując niekiedy jakiś nasz dom zdarzyło mi się słyszeć takie słowa: „Ach, tu w Kalabrii - rzecz cytuję w tej chwili z fantazji, aby mnie dobrze zrozumiano - ach, ci Kalabryjczycy stąd ... ach, ci Kalabryjczycy stamtąd...”, albo „Ci niedobrzy rzymianie” itd., itd., mówi się wszystko złe, co tylko można o nich powiedzieć. Mówi się w ten sposób również wobec Kalabryjczyków, rzymian, itd., a nieraz wręcz w obecności tychże braci - Kalabryjczyków, rzymian, Sycylijczyków czy mieszkańców Abruzzów itd. Jest rzeczą pewną, że są tym urażeni. Nie zwraca się uwagi na to, że się popełnia niedelikatność czy wręcz niestosowność takimi sądami i na to, że takie postępowanie jest mało wychowawcze.
Tak się nieraz mówi; mówi się z wielką lekkomyślnością, krytykuje się a nawet się szemrze, i stwarza nieporozumienia między nami a pewnymi stowarzyszeniami, od których jesteśmy zależni. Papla się i pozwala na paplanie niedorzeczne przeciw administracji i przeciw ludziom. Nie, nie w ten sposób, moi synowie. Trzeba bezwzględnie unikać jakichkolwiek krytyk i ocen stowarzyszeń i osób. Gdybyśmy mieli rację, powinniśmy jedynie powiedzieć przełożonemu, a nie mówić nigdy na zewnątrz, ponieważ sam znam zło, jakie mogą wyrządzić i wyrządzają faktycznie takie wypowiedzi, oziębiając nasze stosunki również z poważnymi osobami i tymi, którzy chcą nam dopomóc. W czasie takich rozmów bywają nieraz obecni młodzieńcy, a również osoby starsze. Idą oni potem i rozpowiadają to, cośmy powiedzieli, a także to, czegośmy z całą pewnością wcale nie powiedzieli.
Zaprzestańcie więc takiego sposobu postępowania, proszę was o to na miłość Bożą.
Nie mówcie nigdy tak: „Ci wenecjanie... robią to i tamto. W Piemoncie tak się nie robi; w Rzymie było lepiej niż tutaj itd, itd.”.
Nie, nie, drodzy synowie, wyrządzilibyśmy sobie szkodę, oddalilibyśmy od siebie uczniów i ludzi z tej miejscowości, w której się znajdujemy. Pamiętajcie, żeby unikać za wszelką cenę tego, co bije we wrażliwość ludzi, między którymi się żyje. Proszę was o to i zaklinam na miłość dusz i na miłość Jezusa Chrystusa, który nas posłał nie po to, żebyśmy oddalali od siebie ludzi, ale przyciągali i prowadzili do Niego. Nie są to odpowiednie sposoby na to, żeby czynić dobrze. Zupełnie też nie odpowiadają świętej roztropności ludzi świętych. Owszem, w pewnej mierze godzą w grzeczność, jeżeli w ogóle nie są sprzeczne z miłością naszego Pana. Jakim prawem chcecie, żeby ludzie byli do was przywiązani, jeśli słyszą, że krytykujemy ich zwyczaje albo ich regiony?
Pamiętam, że czytałem w zbiorze listów Rosminiego mądry i poważny list, który ten filozof i święty założyciel pisał da swoich zakonników wysłanych do Anglii, aby tam czynili dobro. Jako człowiek bardzo zdolny, pobożny i uczony pisał do swoich, żeby się stali dobrymi Anglikami z miłości do Jezusa Chrystusa.
Prosił ich, aby przyjęli styl bycia, ubiór, język i sposób postępowania właściwy dla Anglików; żeby przyjęli ich obyczaje, a wszystka mieli robić po to, żeby pozyskać dusze „(...) miłością Chrystusa - (...) in visceribus Christi” (por. Flp 1, 8).
Wszystko to, co nie jest oczywistym złem - pisał Rosmini - „akceptujcie i adaptujcie raczej, niż gdybyście mieli stwarzać niezadowolenie lub doprowadzać do takiego stanu, w którym by nie można było więcej świadczyć dobra. Każdy naród ma swoje zwyczaje i są one w jego oczach dobre - dodał - dlatego we wszystkim, co wyraźnie i jasno nie jest grzechem, stańcie się Anglikami”.
Czyż święci - i to wielcy święci - Cyryl i Metody dla nawracania Słowian nie wprowadzili języka słowiańskiego do liturgii? Gdy ich wezwano do Rzymu, aby się bronili, okazali się ludźmi pokornymi i świętymi. Papież zaaprobował i pobłogosławił ich pracy, a Rzym przyjął triumfalnie. Później namiestnik Jezusa Chrystusa ogłosił ich świętymi, a ich ciała kazał pochować w grobie w jednej z najpiękniejszych bazylik Rzymu - w bazylice św. Klemensa.
Ks. Bosko zwykł był mówić: „Wejdźmy stosując ich sposób, aby wyjść naszym”. To znaczy: adaptujmy ich sposób postępowania gdzie tylko można, aby zbawiać dusze. Św. Paweł ośmielił się napisać, że wolałby być wyklęty, byleby tylko zbawiać dusze. 
Dlatego mówię wam, moi synowie: jeżeli jesteście w Wenecji i chcecie czynić dobrze, stańcie się wenecjanami tak jak to tylko można. Czyńcie to z miłości da Jezusa Chrystusa. Stańcie się wenecjanami, aby móc lepiej wychowywać i zbawiać weneckie sieroty. Co więcej - kiedy będziecie mieli okazję, wychwalajcie Wenecję, bo rzeczywiście na to zasługuje; zawsze była katolicka - nawet w epoce Pawła Sarpiego - i była we Włoszech przedmurzem chrześcijaństwa przeciw heretyckiej nauce Lutra. Gdy tak będziecie postępować, zobaczycie, że dokonacie wiele dobrego. W Piemoncie bądźcie Piemontczykami, w Rzymie - rzymianami, na Sycylii - Sycylijczykami. W czasie mojego pobytu w Messynie nauczyłem się - albo raczej, starałem się nauczyć - języka i zwyczajów messyńskich; w Messynie zakładałem sutannę według zwyczaju sycylijskiego.
Dlaczego my, synowie Boskiej Opatrzności, nie mamy określonej formy ubioru? - Dlatego że w tym, co dotyczy ubioru, powinniśmy dostosować się do terenu, w którym żyjemy, dokąd nas zaprowadzi ręka Boża. Uważajmy dobrze, aby regionalizm nie był dla nas przeszkodą.
Nie można być doskonałym w miłości - jak tylko pod warunkiem wyzbycia się partykularyzmów i egoistycznych celów regionalnych. 
U nas może tego nie ma, ale należy uważać. W niektórych zgromadzeniach między poszczególnymi grupami narodowościowymi istnieją bolesne i zgubne walki. Miejmy się na baczności. Z radością wyrzeknijmy się dla miłości wprowadzania zwyczajów własnego regionu, a kiedy to jest potrzebne, chętnie dostosujmy się do zwyczajów ludzi, wśród których żyjemy. Unikajmy lekkomyślnego publicznego czynienia porównań - także między sobą. Bądźmy ostrożni szczególnie względem tych, którzy są innej narodowości. Nie bądźmy zatem przywiązani do stylu postępowania i obyczajów, które musieliśmy zachowywać będąc na innych placówkach, na innych stanowiskach lub w innych regionach.
Wielką wadą sług bożych jest przesadne przywiązanie do zwyczajów własnego kraju; z tego rodzą się antypatie do spraw i osób, antypatie zaś są wadami, które wykradają z duszy radość i pomniejszają w nas miłość i siłę ducha. Pamiętajmy, że chociaż ćwiczenie się w miłości idzie w pewnym ustalanym porządku, to jednak podstawą ewangelicznej dobroczynności i powszechnej miłości jest tylko to, co rozpowszechniane i przepowiadane może sprowadzić na świat pokój, a razem z pokojem wszelkie inne dobra. Kochamy naszą ojczyznę - i to bardzo. Ale dla syna Boskiej Opatrzności, który za ojczyznę uważa niebo, cały świat jest ojczyzną. I dlatego postępujemy rozważnie, bądźmy roztropni w używaniu pewnych porównań, pochwał i sądów, w używaniu każdego słowa, które maże podważyć sympatię młodzieży, rodzin, administracji, ludności.
Nie powinniśmy absolutnie nigdy wstępować do partii i angażować się w politykę. Nasza polityka powinna polegać na prowadzeniu do Boga i Kościoła ubogiej młodzieży i dusz. Jesteśmy Włochami i czujemy, że kochamy naszą ojczyznę miłością słodką, mocną i świętą. Módlmy się za nią. Pracujmy dla dobra jej synów najmniejszych, najsłabszych i najbardziej opuszczonych. Wychowujmy naszych młodzieńców w szacunku, miłości i posłuszeństwie względem władz świeckich i politycznych, jak również kościelnych.
Kochamy nasz kraj i życzymy mu, aby Włochy pogodzone wreszcie ze Stolicą Apostolską były wolne od podziałów, wielkie i sławne. Ach, o ileż byłyby większe i sławniejsze, gdyby oficjalnie zostały przyjacielem i dziełem Kościoła! Za ojczyznę jesteśmy gotowi oddać życie i faktycznie już poświęciliśmy całe nasze życie, aby dać Włochom synów wartościowych i sławnych.
Ale kochajmy także naszą świętą matkę - Kościół i naszego papieża miłością najwznioślejszą, najsłodszą, najświętszą i bożą, ponieważ Kościół jest prawdziwą matką naszej wiary, naszych dusz, najżywszą, najbardziej duchową i wieczną cząstką naszego jestestwa, ponieważ papież jest namiestnikiem Jezusa Chrystusa, naszego Boga i Zbawiciela, jest „słodkim Chrystusem na ziemi” - jak go nazwała św. Katarzyna ze Sieny, jest naszym bezpiecznym przewodnikiem, naszym nieomylnym nauczycielem, prawdziwym ojcem, wielkim i najbardziej znaczącym Włochem.
Nie uprawiajmy polityki; naszą polityką jest miłość, miłość wielka i boska, która wszystkim czyni dobrze. Nie zmierzajmy do czego innego jak tylko do tego, aby zbawiać dusze. Jeżeli mamy kogoś wyróżniać, to zróbmy to wobec tych, którzy więcej potrzebują Boga, ponieważ Jezus przyszedł raczej ze względu na grzeszników niż sprawiedliwych.
Dusz, dusz! Oto całe nasze życie! Oto nasze zawołanie, nasz program! Oto cała nasza dusza i całe nasze serce. Dusz, dusz!
Aby łatwiej nieść zbawienie duszom, trzeba również stosować pewne nowe metody i nie zasklepiać się w formach, które już się nie podobają czy stają się przestarzałe i nieużyteczne.
Kształtujmy życie chrześcijańskie, kształtujmy duszę chrześcijańską w sierotach i powierzonej nam młodzieży - oto czego Bóg i Kościół pragnie i żąda od nas. Posługujmy się wszystkimi świętymi środkami oraz innymi sposobami, które bardziej pociągają i odpowiadają temu celowi.
Gdy przybywamy do jakiegoś miasta lub domu zakonnego, strzeżmy się dokonywania zmian, ponieważ wpadlibyśmy w niebezpieczeństwo psucia, a nie naprawiania, zagubienia się w rzeczach błahych oraz obciążania tych, którzy tu byli przed nami; gorzej - z powodu własnego widzimisię - utracenia dusz. Uważajmy na te niebezpieczeństwa. Szanujmy również te formy i zwyczaje, które nam mogą się wydawać nieco świeckie. Szanujmy je i - jeżeli trzeba - stosujmy je bez obawy, bez uprzedzeń. Należy tylko zachować istotę rzeczy! To by było wszystko.
Czasy płyną szybka i ciągle się zmieniają, a my we wszystkim, co nie dotyczy doktryny i moralności chrześcijańskiej i Kościoła, powinniśmy iść i postępować na czele czasów i narodów, a nie w tyle, i nie powinniśmy pozwolić się wlec. Żeby móc pociągnąć narody i ludzi młodych do Kościoła i do Chrystusa, musimy kroczyć na czele. Wtedy usuniemy przepaść, która się tworzy między ludem a Bogiem, między ludem a Kościołem.
Nie zważajcie na powtórzenia, na brak powiązania i na rozwlekłość tego mojego listu. Nie mam czasu, żeby go poprawić i przerobić. 
Praca, praca, praca! My jesteśmy ludźmi wiary i pracy; musimy kochać oraz być apostołami pracy i wiary. Powinniśmy ustawicznie dążyć, aby pracować - pracować coraz więcej. W Reggio Calabria nazwano nas „księżmi biegnącymi”. Musimy dbać o zdrowie, ale pracować zawsze z gorliwością i zapałem dla sprawy Bożej, Kościoła i dusz. Wpatrujmy się w niebo, módlmy się, a potem ... naprzód odważnie do pracy. „Ave Maria e avanti - Zdrowaś Maryja i naprzód” - mówił Bartłomiejowi Longu święty i seraficki o. Ludwik z Casorii. Zawsze naprzód „w Panu - in Domino”, synowie moi, zawsze naprzód! Naprzód z Maryją - „Ave Maria e avanti”! Naprzód „w Panu - in Domino”.
A teraz, drogi mój księże Pensa, z całego serca wielkodusznie błogosławię Tobie i wszystkim w Chrystusie. Módlcie się za mnie.

Wasz najoddańszy w Jezusie Chrystusie ukrzyżowanym i Matce Najświętszej
ks. Alojzy Orione
ze Zgromadzenia „Boskiej Opatrzności”

(1) W tym samym dniu ks. Orione wystosował list do ks. Błażeja (Marabotta), w którym są poruszone sprawy formacji młodzieży zakonnej i kolegialnej.