Tortona, 9 V 1914

Do wszystkich członków Zgromadzenia

Dusz, dusz!

Drodzy moi Synowie w Jezusie Chrystusie i w Najświętszej Maryi,

Dziękuję wam w Panu za wasze serdeczne przyjęcie i przykład, jaki daliście mi, i proszę Boga, żeby podtrzymał w was i potęgował dobrego ducha zakonnego. Ja niczego więcej nie pragnę, jak tylko tego, żebyście byli dobrymi i doskonałymi zakonnikami, ugruntowanymi w duchu naszego instytutu, którym jest duch pokory i zaparcie się siebie.
Niestety, moi drodzy synowie, wydaje mi się - rzecz z ostatniej mojej wizyty - że ten duch poświęcenia, umartwienia, modlitwy, zaparcia się siebie jeszcze niedostatecznie przeniknął niektórych z was, podczas gdy u innych widziałem na chwałę Boga i dla dobra naszego małego Zgromadzenia, że duch ten już się bardzo dobrze zakorzenił.
Przyczyną zła, które zauważyłem u niektórych, jest pewna próżność, lekkomyślność, duch przekorny i brak miłości. W waszej mowie powinniście być mili i nigdy, nigdy ale to nigdy nie używać w stosunku do kolegów języka cierpkiego i nieżyczliwego.
Niektórzy jeszcze wykazują dużo świeckości i mówią często o rzeczach, które nie tchną duchowością i nie prowadzą do świętości. 
Bądźcie prostolinijni, moi drodzy synowie, bądźcie zawsze dziećmi w rękach waszego przełażonego i nie ukrywajcie nigdy i niczego przed nim w waszej duszy. Powinniśmy zawsze być jak dzieci, ale nie lekkomyślni jak dzieci - tylko posiadać ich niewinność, prostotę, zaufanie, wiarę, wspaniałomyślność, pokorę. Jeżeli zawsze będziemy dziećmi o takich cechach, wejdziemy - jak mówi Pan w Ewangelii - do królestwa niebieskiego, które jest królestwem pokornych, nie idących za własnym pragnieniem, ale biorących wolę Bożą za swoją.
Bóg objawia się i ma upodobanie zamieszkiwać w tych, którzy czują swoją nicość, którzy stają się niejako niczym z miłości do Boga. 
Jego wola objawia się i wypełnia w tych, którzy zaparli się i zwyciężyli własną wolę i nie pragną niczego innego, jak tylko spełnienia się woli Bożej.
Drodzy synowie w Jezusie Chrystusie, sprawiło mi wielką przykrość również to, gdy widziałem, że (prawie wszyscy) spaliście w czasie świętego rozmyślania. Jak zatem; będziemy mogli stać się świętymi bez rozmyślania?
Na miłość boską starajcie się przełamać; kto w ten sposób śpi w kościele, nie stanie się świętym. „Deus promisit coronam vigilantibus, non dormientibus - Bóg przyobiecał koronę czuwającym, a nie śpiącym”.
Odniosłem z tego powodu bolesne wrażenie i tym się dzielę z wami w Panu. Biada Zgromadzeniu, jeżeli będziecie wzrastać w gnuśności i lenistwie podczas rozmyślania. Wasz przełożony jest upoważniony do przyśpieszenia wieczornego odpoczynku albo do zwiększenia odpoczynku poobiedniego, byleby rozmyślanie odprawiało się jak należy. Dla nowych braci, którzy przyjdą do domu, byłby to wielki skandal, gdyby widzieli tylu śpiochów i ciągle śpiących, a nie dostrzegali żadnego wysiłku albo bardzo znikomy w chwili, gdy przełożony dawał nawet znak dzwonkiem, żeby ich zbudzić.
Odwiedzałem wiele wspólnot zakonnych i nigdy nie widziałem czegoś podobnego. A także proszę was, abyście więcej troszczyli się o schludność, porządek przy łóżkach i w miejscach, gdzie śpicie, i polecam wam, abyście przychodzili punktualnie do kościoła mimo różnych prac i obowiązków.
Pamiętajmy, drodzy przyjaciele, że to powinniśmy robić dla Pana i że Bóg nie błogosławi ani Mu się nie mogą podobać dzieła dokonane niedbale. Drodzy moi młodzi bracia, starajmy się o świętość i to natychmiast. Nie czekajmy dłużej! Nie opóźniajmy się!
Świętości! Pragnienia świętości! Gdy tak będzie, Boże zamiary wypełnią się na mnie i na was wszystkich.
Święty Kościół, papież, lud wierzący i lud jeszcze na niskim poziomie cywilizacji, ochrzczeni i nieochrzczeni, sprawiedliwi i biedni grzesznicy nie mogą niczego innego pragnąć, jak tylko owoców świętości. Obecnie Kościół potrzebuje wielu świętych.
Otóż, taka jest na pewna wola Boża w stosunku do nas, żebyśmy się stali świętymi. „Haec est voluntas Dei, sanctificatio vestra... - wolą Bożą jest wasze uświęcenie” (por. 1 Tes 4, 3). Oblicze Boże, Opatrzność Boża całkowicie - jest skierowana ku tym, którzy .są wspaniałomyślni, „którzy pragną więcej - qui volunt nimis”, którzy chcą zostać świętymi. Raj nie jest dla leniuchów ani próżniaków, ale dla tych, którzy zadają sobie gwałt, którzy się modlą, którzy zapierają się siebie, którzy żyją w pokorze i miłości.
Ja bardzo pragnę, abyście studiowali, ale pamiętajcie, że ważniejsza jest cnota. Bądźcie święci! Jeżeli będziecie zawsze mieli przed sobą cel naszego powołania - cel tak prosty i tak wspaniały; jeżeli rozpoczniecie natychmiast i to wszyscy zwalczać w sobie wszelkie uczucia próżności, wszelkie mowy lub słowa próżne, światowe i lekkomyślne, jeżeli będziecie unikać sporów i ożywionych dysput, mówiąc o sobie samych bez wyniosłości, mówiąc z prostotą, ze słodyczą, z uszanowaniem dla prawdy i władzy; jeżeli będziecie żądni pozostawać w ukryciu i być naprawdę pogardzani dla miłości Jezusa Chrystusa naszego błogosławionego Pana - tak, wtedy będziecie świętymi „z pomocą Bożą - Deo adiuvante!”
W tej nadziei i ufności, że za wstawiennictwem Najświętszej Dziewicy zrobicie postępy w tym miesiącu maju, błogosławię wam wszystkim i każdemu z osobna; w Jezusie Chrystusie, Maryi Najświętszej i w miłości do namiestnika Jezusa Chrystusa na ziemi jestem najoddańszym waszym bratem i ojcem w Panu

ks. Alojzy Orione
ze Zgromadzenia „Boskiej Opatrzności”