Messyna(1), 2 III 1911

Do Przewodniczącego i do Członków 
Koła Ministrantów w salezjańskim 
oratorium na Valdocco

Otrzymałem, o drodzy synowie, piękny list, który wasz znakomity, przewodniczący zechciał mi przysłać we własnym i waszym imieniu. Serdecznie zań dziękuję.
Tak, przez trzy lata, które z łaski Matki Najświętszej i czcigodnego ks. Bosko spędziłem w oratorium, należałem do kółka ministrantów i wspomnienie tego okresu sprawia mi jeszcze radość po dzień dzisiejszy i zawsze dobrze wpływało na mnie. Nie jest to jednak ściśle, że byłem jego przewodniczącym; ponieważ byłem trochę starszy i bardziej dojrzały, a nadto czułem szczególny pociąg do ministrantów, dlatego stało się, że drogi ks. Bistolfi, idąc za swoim uczuciem „w Panu - in Domino” w stosunku do dawnego współucznia, obecnie się pomylił.
Przewodniczącym najpierw był Fumagalli, następnie Bianchi, którzy - jak sądzę - są salezjanami, przynajmniej ten ostatni, ponieważ spotkałem go jakieś sześć lat temu na stacji Casale Monteferrato, gdy udawał się do Borgo San Martino. Spotkanie to było opatrznościowe, ponieważ pożyczył mi pieniędzy, których mi zabrakło na drogę powrotną do Tortony. Potem był Bottazzi - dziś kapłan i wicerektor konwiktu diecezjalnego św. Klary w Aleksandrii. Następnie Jan Martinasso, mój kolega - który po trzeciej klasie (gimnazjum) poszedł do Foglizzo, gdzie wtedy był nowicjat salezjański - i Manassero. Martinasso - sądzę - jest misjonarzem; zawsze sądziłem, że ten będzie robił wiele, wiele dobrego; po nim był Feliks Talacchini - wszyscy oni byli młodzieńcami bardzo pobożnymi i dobrego ducha, starali się stanąć na wysokości zadania dobrej pracy dla dusz i pozostawili mi piękne wspomnienie dobrego przykładu.
Matka Najświętsza rzeczywiście wybrała kilku z nich, którzy stali się salezjanami, sprawiła też, że zostali Jej apostołami wśród ludzi na niskim poziomie cywilizacji. Tak też, spodziewam się, będzie z wieloma spośród was, o dobrzy synowie, którym jest dane przebywać w cieniu Maryi Wspomożycielki i żyć z bliska duchem ks. Bosko i ks. Ruy oraz tylu świętych salezjanów.
Drodzy synowie, gdybyście wiedzieli, jak wielką łaską Pana jest łaska wasza, to znaczy łaska wzrastania w oratorium na Valdocco! Do zrozumienia tego dochodzi się później z perspektywy czasu, gdy się jest z dala od niego.
Wykorzystajcie ten czas, ten wasz pobyt tam, i co dzień dziękujcie za to Najświętszej Dziewicy, czcigodnemu ks. Bosko i waszym przełożonym. Bądźcie przywiązani do waszego kółka ministranckiego i zawsze wdzięczni waszym dobrym przełożonym za to, że możecie należeć do niego, a kiedy będziecie przed ołtarzem Maryi Wspomożycielki, pomódlcie się do Niej także za mnie; ja zaś tutaj lub gdziekolwiek się znajdę, będę się modlił do Niej za was wszystkich, żeby wam wszystkim błogosławiła tak, żebyście wzrastali zawsze w miłości Pana.
Ja widzę doskonale dobro, które wywodziło się stąd, że należałem do kółka ministranckiego, tak że gdy przyjeżdżam do Turynu i mam sposobność udać się do Maryi Wspomożycielki - jeżeli to jest możliwe - idę, aby uklęknąć tam w prezbiterium, na moim miejscu, gdziem zwykł był spędzać dzień, kiedy wychodziłem z ministrantami. Tam u stóp Najświętszej Dziewicy staram się znowu poczuć chłopcem, takim jak w owych dniach, i odnowić poświęcenie całego siebie Matce Bożej oraz odzyskać siły - i znajduję tam zawsze wielkie pokrzepienie niebieskie.
Nie mogę wam posłać mojej fotografii, ponieważ takiej nie posiadam; posyłam wam pocztówkę, na której jestem po lewej stronie ks. bpa La Fontaina, który obecnie przebywa w Rzymie i zajmuje się beatyfikacją ks. Bosko, a który przyjął grupę sierot po trzęsieniu ziemi.
Jeszcze raz wam dziękuję; złóżcie uszanowanie w moim imieniu waszym przełożonym i mojemu drogiemu ks. Bistolfiemu. Z przyjemnością będę przyjmował zawsze dobrą wiadomość o waszym kółku, jaką zechcecie mi przysłać; pozostaję w naszym Panu i Matce Najświętszej.

Wasz najoddańszy współbrat
ks. Alojzy Orione
ze Zgromadzenia „Boskiej Opatrzności”
(1) Ks. Orione po trzęsieniu ziemi (w 1908 r.) w Messynie i w Kalabrii został mianowany (w 1909 r.) przez Ojca św. Piusa X wikariuszem generalnym diecezji messyńskiej. Przebywał tam do 1913 r.